Þriðji maðurinn

Ólympí­uleikarnir nálgast og í­ ár eru fjörutí­u ár frá frægustu pólití­sku aðgerð sem þeim tengist – verðlaunaafhendingunni eftir 200 metra hlaupið, þar sem tveir bandarí­skir keppendur steyttu hnefann til að mótmæla kynþáttakúgun gegn svörtum í­ Bandarí­kjunum.

Ég fór að lesa mér til um þetta atvik og í­ ljós kom að margt af því­ sem ég taldi mig vita um það var ekki fyllilega nákvæmt.

Maður hafði einhvern veginn alltaf heyrt að hlaupararnir tveir hafi farið mjög illa út úr þessum aðgerðum – verið reknir úr Ólympí­uliðinu af bandarí­sku ÓL-nefndinni og mátt sæta atvinnuofsóknum heima fyrir.

Reyndin var hins vegar sú að bandarí­ska ÓL-nefndin ætlaði að láta mótmælin óátalin, en það var alþjóða Ólympí­unefndin sem þvingaði hana til að refsa félögunum. Eftir að heim var komið áttu báðir glæstan í­þróttaferil, en máttu vissulega sæta hótunum frá reiðum einstaklingum.

Þriðji maðurinn – ástralski silfurverðlaunahafinn sem stóð með þeim á pallinum – fór að sumu leyti verst út úr málinu. Peter Norman studdi aðgerðir þeirra félaga og aðstoðaði þá raunar við verknaðinn. Hann ræddi um atvikið við fjölmiðla, sagðist hlynntur mótmælunum og sendi samlöndum sí­num tóninn fyrir hví­tan yfirgang.

Peter Norman var fyrir vikið meinað að keppa á ÓL 1972 og fékk aldrei að njóta sannmælis sem sá hlaupagarpur sem hann var. Og eftir að félagar hans tveir af pallinum í­ Mexí­kóborg voru orðnir heimskunnir og dáðir fyrir framtakið, var Norman flestum gleymdur.

Illa farið með góðan dreng.

Join the Conversation

No comments

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *