Holdsveiki

Sit þessa daganna og les mér til um sögu íslenskra heilbrigðismála. Þetta er mikil saga og yfirþyrmandi á köflum.

Eins og á svo mörgum öðrum sviðum, þá er fyrirframþekking manns á viðfangsefninu ansi yfirborðskennd og hangir saman við einstaka stóráfanga – sem yfirleitt er hampað sem ótvíræðum og óumdeildum framfaraskrefum í sögunni.

Þannig lærði maður í barnaskóla og svo aftur í menntó, að fyrsti alvöru spítalinn hefði verið Holdsveikraspítalinn á Laugarnesi árið 1898. Í kjölfarið hafi holdsveiki horfið úr sögunni á fáeinum áratugum, en það hafi gerst pínlega seint á Íslandi miðað við restina af Evrópu. Sem sagt: allir kátir.

Ég minnist þess hins vegar ekki að hafa lært neitt í skólanum um hina hliðina á peningnum. Tilkoma Laugarnesspítalans gerði Alþingi það kleift að setja lög þetta sama ár sem heimilaði að úrskurða sjúklinga til ævilangrar sjúkrahúsvistar. Þrátt fyrir að holdsveiki sé líklega sá smitsjúkdómur sem smitast hvað síst milli manna, þýddi tilkoma stofnunarinnar að unnt var að dæma fjölda fólks í ævilangt stofufangelsi. Það er dálítið öfugsnúið.

Join the Conversation

2 Comments

  1. Í bókinni Holdsveiki á Íslandi sem ég las s.l. haust kom mér margt á óvart, en einkum það að síðasti holdsveikisjúklingurinn lést svo seint sem 1977 ef ég man rétt og var fæddur rétt fyrir aldamótin 1900. Og síðasti holdsveikisjúklingurinn sem lagður var inn, þá í Kópavogi, kom þangað uppúr 1950. Merkilega stutt síðan þessum hörmulega sjúkdómi var útrýmt hér á landi einmitt með þeim aðferðum sem þú lýsir Stefán. En hann er enn í fullu fjöri t.a.m. á Indlandi, því miður.

Leave a comment

Skildu eftir svar við Álfheiður Ingadóttir Hætta við svar

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *