8 febrúar 2004 Archives

Áframhaldandi afmæli

Þetta er afmælið sem hættir ekki. Ég vaknaði um eittleytið og fór í tölvuna, örstuttu seinna var dinglað og ég blótaði örugglega í huganum. Ég dreif mig í föt (reyndar fötin sem ég var í þegar ég var að baka í gær og eru því frekar sóðaleg). Þetta voru Starri og Erna. Eygló vaknaði og þau fengu köku hjá okkur, gáfu mér rós og skiluðu myndum sem ég hafði verið að velta fyrir mér hvar væru.

Það var örugglega hollt að fá þessa vakningu því við tókum til og vöskuðum upp þegar þau fóru.

Ég gleymdi í gær að minnast á bestu afmælisgjöfina. Hún var frá systur minni og mág. Queenbolur með mynd af uppstillingunni sem er framan á Queen II (uppáhalds Queenplötunni minni) og í upphafi Bo Rhap myndbandsins. Ég fékk gjöfina á miðvikudag en minntist ekki á hana hér í von um að öðrum dytti í hug að gefa mér Queenbol, svo fór ekki. Ég var vissulega í bolnum í afmælinu.

Kjánalæti á Netinu

Í nótt kommentaði einhver hjá mér í skjóli nafnleysis, hann skrifaði:

Oj bara. Horfirðu á Survivor!!!

Er mér ekki sama þó einhverjum finnist sjónvarpsefni sem ég horfi á ómerkilegt? Hvað þá einhverjum sem þorir ekki einu sinni að skrifa nafnið sitt. Ég horfi á Survivor, ég skammast mín ekkert fyrir það enda eru þetta stórskemmtilegir þættir og áhugaverðir fyrir þá innsýn sem þættirnir veita í mannlega hegðun. Hvað er annars að því að horfa á kjánalega sjónvarpsþætti? Það er ekki einsog maður hefði annars eytt tímanum í eitthvað merkilegt.

Eitt það kjánalegasta maður sér þegar er að skoða „rökræður“ á netinu er þegar fólk segir að það ætli ekki að tjá sig meira um mál en kemur samt aftur. Ég hef lent í svona atvikum þar sem fólk segist ætla að hætta svona þrisvar sinnum í sömu umræðunni en kemur alltaf aftur. Ef þú segir að þú ætlir að hætta þá skaltu hætta, með því að segjast vera hættur þá gefur maður eftir lokaorðin og maður verður bara að sætta sig við það. Ég er örugglega sekur um að hafa gert þetta einhvern tímann sjálfur en ég er vonandi hættur því.

Það er ægilega pirrandi til lengdar þegar fólk ásakar mig um að vera „dapur“ eða „reiður“ af því ég kýs að tala um skoðanir mínar á trúmálum. Ég hef skoðanir, á ég að sitja heima í fýlu og sleppa því að rökræða þessar skoðanir? Finnst þessu fólki trúarskoðanir sínar vera svo bjánalegar að þeim finnst ómögulegt að rökstyðja þær og ákveða þess í stað að ráðast á persónu mína?

Það er sífellt verið að leggja mér orð í munn, ég hef oft verið ásakaður um að hafa sagt að trúað fólk sem vitlaust. Það er algerlega ósatt, þetta fólk hefur ákaflega vitlausar skoðanir en getur þrátt fyrir það verið snjallt á öðrum sviðum. Ég er ekki á þeirri skoðun að allir frjálshyggjumenn séu bara aular af því þeir hafa þessar skoðanir, ég lifi ekki í svo einföldum svarthvítum heimi. Ef ég hefði í alvörunni þá skoðun að trúað fólk væri vitsmunalega skert þá myndi ég ekki reyna að rökræða við það. Það er nefnilega ekki allt trúað fólk sem er með svona persónuárásir á netinu, raunar alger minnihluti. Margir taka þátt í rökræðum við okkur Vantrúarseggina, aðrir taka þá afstöðu að því sé bara alveg sama hvað okkur finnst og hunsar okkur.

Afmælisveisludagur

Ég hef skrifað í dagbókina á hverjum degi síðan í september, þegar ég flutti þá duttu dagar út. Núna datt laugardagurinn út af því ég var of upptekinn til að skrifa.

Dagurinn byrjaði á því að ég bakaði skúffuköku, ég þurfti síðan að fara út í búð og kaupa hráefni í meiri bakstur. Ég gerði næst muffins. Þegar þær voru að verða til þá byrjaði ég á pönnukökunum fyrir fyrstu gestina sem komu klukkan þrjú. Það voru Helga, Gummi, Sóley hans Guðmars, Árný, Hjörvar, Hrefna og Una. Við Hjörvar spáðum svona aðeins í því hvort við ættum ekki að reyna að bjarga menningarverðmætum frá eyðileggingu, það verður að skoðast í framtíðinni, líklega er sumarið samt best fallið til þess.

Ég fékk Sögu Daganna frá Helgu og Gumma en Millers Crossing frá Árnýju og Hjörvari. Hrefna rétti mér pakkann og sagði mér að þetta væri bíómynd (man ekki hvaða orð hún notaði). Sóley útskýrði fyrir litlu frænku sinni að það ætti ekki að segja svona frá. Ég var einmitt að syrgja að ég ætti ekki Sögu Daganna þegar ég var að spá í hvers vegna haldið væri upp á Kyndilmesssu þann 2. febrúar. Þetta er sko hreinsunarhátíð Maríu, með þessu fékk ég útskýringar frá Eygló sem ég þurfti ekki á að halda. Millers Crossing verður notuð á Cohen bræðra þemakvöldi í kvikmyndaklúbbnum einhvern tíman, horfði reyndar síðast á hana í janúar en hún þolir vel að maður horfi oft á hana.

Eftir að fyrstu gestirnir voru farnir þá byrjaði ég að baka meira fyrir næstu gesti. Ég hafði ætlað að baka snúða og köku sem Hafdís lét mig hafa uppskrift að en ég hætti við það enda er erfitt að gera tilraunir þegar tíminn er skammur. Eygló hafði fyrr um daginn hrætt mig um að ég væri ekki að baka nóg þannig að ég tvöfaldaði snúðauppskriftina. Ég held að klukkan hafi verið svona tuttugu mínútur í átta þegar kremið var komið á skúffukökuna, held að frostingur hafi aldrei heppnast svona vel hjá mér, yndislegur alveg.

Gestirnir byrjuðu að koma rétt eftir átta og síðustu dáltið eftir níu. Bræðurnir Helgi og Siggi gáfu mér See no Evil, Hear no Evil með Wilder og Pryor, ég er ennþá að reyna að rifja upp hvort hún sé góð, man það bara ekki. Svenni og Hrönn gáfu mér Tootsie. Heiða, Eva og Hildur gáfu okkur Eygló saman (hún á afmæli í næsta mánuði) Mr & Mrs sem er óheppilegt þar sem Eygló gaf mér það á miðvikudaginn. Bókasafnsfræðinördar sameinuðust um súkkulaðiuppskriftabók (sem ég ætti að fara að skoða á eftir) og Roxanne. Siggi gaf mér Hringinn Eina (kannski ekki alveg eina). Ef ég gleymi einhverju þá er það vegna þreytu. Reyndar þá held ég að ég hafi litið út fyrir að vera afar óspenntur fyrir öllum gjöfum sem ég fékk í dag þar sem ég var alveg á fullu og þegar fólk gaf mér gjafir þá var aðalhugsunin hjá mér hvað ég var glaður að vera sestur niður.

Dr. Gunni kom með góða afmælisgjöf í Popppunkti með því að spyrja um Queen, ég var viss um svarið þegar sagt var að lagið sem um var spurt væri á sömu plötu og Who Needs You [pása meðan Who Needs You er látið í]. Egill Helgason var annars afskaplega góður í þessari keppni, ný virðing fyrir manninum. Skondið annars að hafa Loga Bergman sem keppanda.

Eftir Popppunkt var farið að spila Party & co. Ég ákvað liðin en þau lágu reyndar frekar ljós fyrir þegar kom í ljós hverjir áttu að spila. Akureyringar (ég, Sigurður Arnar og Helgi), Vopnfirðingar eða Ljóskur (Eva, Heiða, Hildur), Bókasafnsfræðinörd (Danni, Halli, Nils og Hjördís) og síðan Zoëgar (Eygló, Svenni og Hrönn (reyndar engin af þeim alvöru Zoëga með ættarnafn og Hrönn tengist bara í gegnum Svenna)). Ég var ánægðastur þegar ég fékk Esjuna og eitt af bannorðunum var fjall en af einhverjum ástæðum mátti segja hóll sem er mun betri lýsing, Akureyringar náðu því vissulega. Síðan kom upp undarleg aðstaða þar sem Ljóskurnar máttu í raun ekki hreyfa kassann sinn. Zoëgarnir notuðu afar umdeildanlegar aðferðir í spilinu og unnu að lokum.

Eftir Party & co byrjaði að fækka þar til við vorum orðin sex sem passar vel í að spila Mr & Mrs. Ég og Siggi spiluðum saman og vorum afar góðir, klúðruðum yfirleitt bara spurningum þar sem svarið var einfaldlega óljóst (náðum eiginlega alltaf 2 af 3 réttum og fengum aldrei bónus). Eygló og Halli voru neðst, stóðu sig sæmilega en Hildur og Heiða rúlluðu þessu upp enda vinkonur og frænkur.

Við Siggi og Halli enduðum kvöldið síðan á að horfa á Woody Allen myndina Anything Else eftir að aðrir voru farnir, Eygló byrjaði reyndar á myndinni en gafst upp. Mjög fyndin mynd, margar klassískar línur: Let me tell you, I am of the Hebrew persuasion, but that guy who handles you is a member of one of the lost tribes of Israel that should have remained lost.
Og þá er dagurinn búinn, gaman var það en ég baka minna næst enda sendi ég bæði Halla og Helga með vistir. Það er afgangur af kökunni ef einhver vill líta á morgun.