Á níunda áratugnum var eftirspurn eftir myndbandsspólum slík að nokkur framleiðslufyrirtæki (s.s. Cannon) dældu út efni. Sumt átti viðkomu í bíóhúsum en annað fór beint á leigurnar.
Í gegnum þessar ódýru myndir urðu til minniháttar stjörnur. Ein af þeim var Chuck Norris. Hann virtist leika aðalhlutverkið í cirka þremur myndum sem voru sífellt endurgerðar með mismunandi nöfnum. Samkvæmt kunnugum þá er víst hægt að leysa flest vandamál með hringsparki.
Það getur varla verið að ég hafi komist hjá því að sjá neina þeirra. Ég sá nefnilega töluvert af drasli en ég man ekki eftir einni einustu. Eina áhorfið sem ég hef skráð á mynd með Chuck Norris skv. Letterboxd er DodgeBall og ég var búinn að gleyma að hann væri þar. Líklega sá ég einhverja þætti af Walker: Texas Ranger en það vissu allir að þetta væri fjöldaframleitt drasl.
Hillan sem innihélt myndir með Chuck Norris og öðrum álíka leikurum á myndbandaleigum var eitthvað til að forðast. Það var til fólk sem fílaði þær en flestir komust yfir það tímabil í lífi sínu og/eða nálguðust þær með meiri húmor en aðdáun.
Á einhverjum tímapunkti virðist Chuck Norris hafa haldið því fram að hann væri sexfaldur heimsmeistari í karate. Þegar á leið fór fólk að setja spurningarmerki við þessa staðhæfingu. Hún er nefnilega augljóslega ósönn. Það undirstrikar líka punktinn minn. Fólk tók Chuck Norris ekki alvarlega. Ástæðan fyrir því að hann var yfirhöfuð í DodgeBall er að hann var brandari.
Sem leiðir okkur að „staðreyndum um Chuck Norris„. Þetta eru brandarar sem náðu líklega hápunkti sínum í kringum 2006. Formúlan var að koma með fáránlegustu mögulegu staðhæfingu um ofurkarlmennsku og yfirfæra hana á hallærislegustu hasarmyndastjörnu níunda áratugarins.
Þetta var angi af sömu menningu og færði okkur rikkrólið þar sem fólk var platað til að smella á hlekk tónlistarmyndbandið Never Gonna Give You Up með Rick Astley.
- Chuck Norris er með ísbjarnarmottu heima hjá sér, björninn er ekki dauður, hann bara þorir ekki að hreyfa sig.
- Chuck Norris getur grætt lauk.
- Chuck Norris getur sigrað sólina í störukeppni.
Þegar á leið áttaði ég mig á að fólk var farið að taka þessa brandara alvarlega. Það hélt að forsendan væri sú að Chuck Norris væri í raun aðdáunarverður harðjaxl. Aðallega var þetta yngra fólk sem hafði ekki lifað og hrærst í myndbandaleigumenningu níunda áratugarins.
Þegar hann lést sá ég fljótlega endurteknar hlægilegar staðhæfingar um að Chuck Norris hefði raunverulega verið sexfaldur heimsmeistari í karate. Því miður er erfiðara að afsanna slíkt en sanna. Ég reyndi samt.
Það er margt óljóst í þessu en mér sýnist að Chuck Norris hafi sigrað árið 1968 og/eða 1969 í móti sem kallaðist Long Beach International Karate Championships. Sumsé alþjóðlegt mót frekar en heimsmeistaramót. Keppendur hafa þó væntanlega ekki komið víðsvegar að því þarna var um að ræða aðra tegund af karate en er víst algengust í Asíu (karate er víst vinsæl í sumum löndum þar). Frá árinu 1970 hefur aftur á móti verið til alvöru heimsmeistarakeppni í karate sem Norris virðist aldrei hafa sigrað.
Það hljómar ekki hættulega að gera hetju úr afdönkuðum hasaramyndaleikara en Chuck Norris nýtti sér athyglina til að tala fyrir hugðarefnum sínum. Hann var öfgahægrisinnaður vísindaafneitari sem vildi helst að Bandaríkin væru duglegri að drepa fólk.
Rick Astley virðist aftur á mót vera fínn gaur og Never Gonna Give You Up er ágætis popplag sem mátti alveg við framhaldslífi.