Þorrablótið

[Byrjaði að skrifa færsluna á laugardagsmorgun]
Af einhverjum ástæðum er ég aumur í líkamanum. Í gær gerði ég samt lítið til að reyna á mig. Reyndar hélt ég á þungum bókakassa smá leið en það ætti ekki að hafa þessi áhrif. Síðan dansaði ég smá við Júlíönu við Come on Eileen. Eggert tók myndir af dansinum og Dagbjört tók video.

Í gærkvöldi var Þorrablót þjóðfræðinema. Að vanda sleppti ég öllum súrmat og fékk mér bara hangikjöt. Mér lýst eiginlega betur á hugmyndir Gísla Sig um Þorrablót, að hafa semsagt nýrri gamaldags mat.

Í happadrættinu vann ég bókina Óvinafagnaður eftir Einar Kárason. Ég hef aldrei lesið hana en reyndar langað til þess. Seinna um kvöldið vann Eygló vafasama spurningakeppni og tryggði sér gjafabréf í Bláa Lónið og vínflösku.

Ég reyndi að ráfa sem mest um á milli fólks í gær og spjallaði því við heilmarga. Það er augljóslega það besta við svona viðburði.  Það var mikið slúðrað og sumir drukku mikið. Bryndís gerði heiðarlega tilraun til að fá fólk á móti sér með því að hvetja fólk til að kjósa Röskvu en enginn tók hana alvarlega.

Snemma kvölds þá kláruðust batteríin í myndavélinni minni.  Ég læt svoleiðis ekki stoppa mig og tók því bara myndir á allar þær myndavélar sem ég komst í.  Eggert sagði að ég hefði tekið um tvöhundruð myndir á hans vél.  Ég tók líklega álíka margar á vélina hennar Ingibjargar Hönnu sem ég vissi reyndar ekki að hún ætti fyrren seint og síðar meir.  Fæstar tók ég á vélina hennar Dagbjartar sem passaði sína vel eftir slæma reynslu frá síðustu helgi

28 ára

afmaeli.jpgRokkstjörnuferill minn hefst í dag. Ég hef náð því að verða 28 ára og er ekkert ósáttur við aldurinn.  Afmæli eru góð til þess að skoða það hvar maður er staddur, hvar maður hefur verið og hvert maður er að fara.

Ég er ánægður með það hvar ég er í dag.  Ég hef aldrei lifað jafn skemmtilegu lífi. Vandamál mitt er yfirleitt það að ég hef of lítinn tíma fyrir allt sem mig langar að gera. Ég umgengst dagsdaglega alveg frábært fólk. Við Eygló höfum náð aftur saman eftir erfiðleikatímabil. Ég er heppinn maður.

Fortíðin er ekki jafn frábær en ég læt hana ekki ergja mig í nútíðinni.  Reyndar má segja að síðustu fimm ár hafi verið ákaflega góð, merkilegt nokk (og líklega er það ekki tilviljun) þá er það um það bil sá tími sem ég hef búið í Reykjavík.

Framtíðin lítur vel út.  Túdú-listinn minn lengist. Ég á mjög líklega eftir að eyða meiri tíma erlendis á þessu ári en nokkru sinni fyrr. Ég mun vonandi vinna að áhugaverðri rannsókn og skrifa töluvert í minni áhugaverðu MA-ritgerð. Hugsanlega mun ég flytja eins og einn fyrirlestur. Versti hlutinn við allt þetta er að ég þarf víst að skrifa ótal umsóknir en maður verður að lifa með því.

Í dag tek ég á móti gestum að heimili mínu frá klukkan þrjú. Þetta er að sjálfssögðu fyrst og fremst afsökun fyrir því að baka. Kleinurnar eru til, skúffukakan líka en kremið á hana og möffinsið er ekki komið.