Ég sé að Facebook vinir mínir taka þátt í rökræðu um eftirfarandi ummæli Guðmundar Magnússonar fyrrverandi forstöðumanns Þjóðmenningarhússins:
Það er verið að auglýsa eftir lektor í sagnfræði við Háskóla Íslands. Fyrir utan hefðbundnar menntunarkröfur og kennslureynslu er ætlast til þess að umsækjendur sýni fram á ‘hæfni til að afla styrkja til rannsókna.’ Svolítið skondið í akademísku starfi í ríkisháskóla. Og hvað felst í þessu? Varla það eitt að kunna að útfylla eyðublöð til að senda á rannsóknarsjóði? Mér finnst að þetta þarfnist nánari skýringa.
Ég get ekki ímyndað mér að nokkur sem þekkir til háskólaumhverfisins geti hneykslast á þessu. Það er einfaldlega stór hluti af starfi háskólakennara að sækja um styrki. Rannsóknir kosta peninga – líka í hug- og félagsvísindum. Ég get ímyndað mér að starf háskólakennara væri töluvert vinsælla ef þeir hefðu áskrift af peningum til að vinna þær rannsóknir sem þeir vildu.
Það að sækja um styrki er líka ekki bara að „fylla út eyðublöð“. Það er t.d. ekki öllum gefið að setja fram rannsóknarverkefni á skýran og greinilegan hátt sem er bráðnauðsynlegt. Það þarf líka oft hæfni við að afla samstarfsaðila og margt fleira. Þetta er ekki einfalt og ég held ég geti fullyrt að þetta sé eitt óvinsælasta, ef ekki alóvinsælasta, verkefni háskólakennara.
Satt best að segja dettur mér helst í hug, út frá orðum Guðmundar, að hann sé að reyna að koma höggi á einhvern. Spurning hvort það sé einhver þarna í sagnfræðinni í HÍ sem kemur nálægt þessari stöðuveitingu eða einhver sem hann grunar að muni sækja um starfið. Allavega er þarna verið að reyna að gera fullkomlega eðlilega auglýsingu vafasama.
Án þess að ég þekkji nokkuð til finnst mér eins og þetta sé spurning um það hvernig hlutirnir ættu að vera vs. hvernig hlutirnir eru.
Það er ábyggilega rétt að eitt mikilvægasta starf háskólakennara sé að afla styrkja, það er líka eitt mikilvægasta starf listamanna, til dæmis. Og ef til vill merki um raunsæi að það sé sérstaklega tekið fram í starfsauglýsingu.
En manni finnst hinsvegar eins og það sé eitthvað sjúkt við það, og jú – eitthvað sem krefst nánari skýringa. ,,hæfni til að afla styrkja til rannsókna“ Maður getur til dæmis ímyndað sér að fólk sem er nátengt auðkýfingum eða öðrum sem hafa forráð yfir misdigrum sjóðum hafi þarna ákveðið forskot.
Kristinn, þetta er vísun í öflun opinberra styrkja, ekki sporsla frá auðkýfingum. Ég held að það sé augljóst fyrir þeim sem eru markhópur fyrir þessa auglýsingu.
Og, það er alls ekki óæskilegt að það sé stór hluti vinnu við vísindastörf að afla styrkja til þeirra.
Þegar maður vinnur rannsóknarstyrk þarf maður að finna rannsóknarspurningu og svo þarf maður að rökstyðja að hún sé mikilvæg, hvers vegna hún sé mikilvæg og að lokum að skrifa ýtarlega um þá aðferðafræði sem notuð verður til þess að svara rannsóknarspurningunni. Maður verður líka að rökstyðja að þessi aðferðarfræði sé sú rétta til að nota og svo framvegis.
Þannig að við það eitt að sækja um fé til rannsókna þarf maður að hafa allt útpælt fyrirfram. Það gerir rannsóknirnar markvissari og skerpir á öllum atriðum vinnunnar. Þetta er bráðnauðsynlegur hluti vísindastarfa.
Það krefst engrar sérstakar hæfni í að útbúa styrkumsóknir að eiga vini eða ættingja sem eiga fullt af pening.
Það er einfaldlega meira en að segja það að útbúa góða styrkumsókn í þá sjóði sem standa til boða eins og Erna bendir á.
Ég fékk í einum áfanga í mínu námi smá kennslu í þessu og er mjög ánægður með það, þetta er nefnilega miklu meira en bara það að fylla út eyðublað.