Óþekktur danskur arkítekt vinnur franska hönnunarkeppni en þarf síðan að takast á við kröfur um málamiðlanir.
Í L’inconnu de la Grande Arche er verið að segja sanna sögu. Mitterand Frakklandsforseti setur af stað gæluverkefni sem hann veit væntanlega að verður hálfgert minnismerki um hann. Danski arkítektinn Johan Otto von Spreckelsen kemur með byltingarkennda tillögu, skrifstofubygging sem er í laginu eins og holur kubbur. Sumsé eins og væri op milli þristsins og fjarkans á teningi. Kannski ættuð þið bara að skoða mynd af byggingunni.
Kjarni Stórvirkisins er fullkomnunarárátta listamanns. Hann vill ekki gera málamiðlanir því verkið verður arfleifð hans. Mig langaði að segja við hann „hey, þú fékkst fullt af penge, farðu bara aftur til Danmerkur og njóttu lífsins“.
Stórvirkið byrjar á að útskýra fyrir okkur að kona arkítektsins var ekki til í raunveruleikanum. Það er hressandi hreinskilni. Ég skil vel tilganginn. Þarna gefst tækifæri til að fá innsýn í hugsanir persónunnar utan samhengis starfsins. Það virkar bara ekkert rosalega vel þegar hjónabandsmálin fara að hafa áhrif á söguþráðinn sjálfan.
Þetta er auðvitað gömul spurning sem Stórvirkið er að spyrja. Er fullkomnun óvinur hins góða? Ég er ekki viss um að myndin svari þessa nokkuð, ekki almennt og ekki í tilfelli Kubbsins.
Óli gefur ★★★⯪☆👍