Í lok Seinni heimsstyrjaldarinnar áttar þýskur drengur sig á að heimsýn hans byggir ekki á föstum grunni. Ekki alveg sönn saga. (Þýsk kvikmyndahátíð í Bíó Paradís)
Fljótlega eftir að Amrum byrjaði varð ég smá ringlaður. Sumt af fólkinu virtist vera að tala dönsku en ekki þýsku. Ég náði fljótlega að giska, réttilega, að eyjan Amrum væri í Slésvík-Holsetalandi. Sumsé, landsvæði sem um áttatíu árum fyrr tilheyrði Danmörku.
Það var samt ekki fyrren eftir á að ég fékk skýringu á hve ringlaður ég var á tungumálunum. Á eyjunni Amrum er töluð norð-frísnesk málýska sem er vest-germanskt mál. Þannig að mögulega talaði enginn dönsku í myndinni heldur bara dönskuskotna amrúmsku.
Amrum byggir á æsku hins þýsk-amrúmska Hark Bohm sem skrifaði handritið og kemur fram í myndinni. Hann var líka þekktur sem leikstjóri. Sagan er samt langt frá því að vera bókstaflega sönn því í lok stríðsins var hann sex ára en aðalsöguhetjan myndarinnar er tólf ára.
Í heild var ég ánægður með Amrum. Það eru aðallega svona tvö atriði sem mér þótti draga myndina niður en ekki um of. Ég er síðan alls ósammála þeim sem telja myndina eiga að vekja samúð með nasistum. Það er eiginlega fáránleg túlkun.
Diane Kruger er eini leikarinn í Amrum sem ég þekkti fyrirfram. Ég er ekki orðinn sérfræðingur í þýskum leikurum. Leikstjóri myndarinnar er Fatih Akin sem mér sýnist þess virði að kynna sér.
Óli gefur ★★★★☆👍👍