Pælingar um eðlisfræði fara úr böndunum.
Oppenheimer byrjar á að útskýra fyrir okkur að Prómeþeifur hafi stolið eldinum og verið refsað af guðunum og ég sá strax fyrir hvernig mynd þetta yrði. Væntanlega er þetta úr bókinni sem myndin er byggð á, en samt.
Hallærislegar ævisögumyndir eru gjarnar á að blikka auga í átt til áhorfenda með því að benda hvert sagan mun leiða. Auðvitað gerir Oppenheimer það. Ég hélt að þegar dregið var fram eintak af Bhagavad Gita að Nolan myndi láta duga óljósa vísun. En nei. Hann lætur gaurinn þylja upp línuna sem hann gerði fræga.
Ég er orðinn dauðinn … ¹
Aðeins seinna í Oppenheimer erum við stödd í Nýju Mexíkó sem ég taldi alveg nægilega vísun fram á veginn. Síðan byrjuðu persónurnar að tala saman um hvert förinni væri heitið í kjölfarið og í huganum var ég „ekki segja það, ekki segja það …“. Auðvitað stóðst hann ekki freistinguna að nefna Los Alamos.
Seint í Oppenheimer er þröngvað inn vísun í John F. Kennedy. Auðvitað kom verðandi forseti þarna raunverulega við sögu en það er allt svo klunnalegt við hvernig nafninu er troðið að. Nolan hefði getað látið duga að segja „einhver ungur þingmaður frá Massachusetts“ en hann hefur þessa þörf fyrir að tyggja allt ofan í áhorfendur sína.
Tengsl Kennedy við Oppenheimer er sú að römmunartækið er þingnefndarfundur um staðfestingu á skipan Lewis Strauss í ráðherraembætti árið 1958. Samt er það eiginlega rammi utan um annan ramma sem er ákvörðun um að endurnýja ekki öryggisheimildir Oppenheimer nokkrum árum fyrr.
Tvöfaldur rammi Oppenheimer virðist helst þjóna þeim tilgangi að búa til óþokka sem hægt er að sigra. Áherslan er um leið færð af því að kafa dýpra í afleiðingarnar af því að búa til og sprengja kjarnorkusprengjur yfir á að setja söguhetjuna í fórnarlambsstellingu sem hann getur risið upp úr.
Þegar Nolan reynir að sýna okkur hvernig Oppenheimer bregst við afleiðingum kjarnorkuárásanna á Japan notar hann hávaða og sjónbrellur. Mig grunar að Kiljan Murphy hefði getað gert þetta betur án svo mikils áreitis.
Oppenheimer nær að halda góðum dampi fyrir hlé en virkar teygð þegar á líður. Þetta er auðvitað afleiðing rammans sem Nolan notar. Það hefði mátt stytta hana töluvert eða allavega nota mínúturnar betur.
Það hvernig Nolan blandar svarthvítu og lit saman í Oppenheimer er ekki sérstaklega áhugavert. Annars er lithluti myndarinnar í meiri, eða heitari, lit en flestar myndir Nolan. Hann er væntanlega farinn að treysta samstarfsfólki sínu betur til að ákvarða þessa hluti.
Það er fullt af góðum leikurum í Oppenheimer sem bera almennt enga ábyrgð á göllum hennar. Mig grunar að Kenneth Brannagh hafi verið valinn til að leika Niels Bohr vegna þess að hann hefur áður leikið danskan karakter en mér þótti hreimurinn hans ekki sannfærandi. Auðvitað er erfitt að vera með danskan karakter talandi ensku með alvöru dönskum hreim án þess að líti út fyrir að vera skopstæling.
Oppenheimer hefur ekkert áhugavert að segja um kjarnorkuvopn eða stríð. Hún er tilgerðarleg, einfeldningsleg og of löng. Þetta eru auðvitað allt höfundareinkenni Christopher Nolan.
Óli gefur ★★★☆☆🫴 og þótti Barbie betri.
¹ Þýðing mín er á því hvernig enska þýðingin er almennt notuð í samhengi við Oppenheimer frekar en tilraun til að ná raunverulegri merkingu upprunalega textans.