Köttur er misvirkur þátttakandi í þremur sögum.
Cat’s Eye byrjar á rammasögu um köttinn sem inniheldur runu af vísunum í Stephen King myndir. Meðal annars kemur þar fram einn af leikurunum í Cujo. Það kemur kannski ekki á óvart því Lewis Teague leikstýrði báðum myndunum.
Ofurframleiðandinn Dino De Laurentiis var víst sannfærður um að Drew Barrymore yrði stjarna þannig að hann spurði Stephen King hvort hann ætti einhverja aðra sögu sem hún gæti passað í og þessi samsuða varð afraksturinn.
Í fyrstu sögunni reynir persóna James Woods að hætta að reykja og notar til þess mjög óhefðbundnar aðgerðir. Hún nær hápunkti þegar sígarettuþörfin er alveg að gera út af við aðalpersónuna.
Í annarri sögunni kemst tennisþjálfari, leikinn af Robert Hays (Airplane!), í hann krappann þegar ríkur kall með veðmálafíkn uppgötvar að eiginkona hans hafði verið að stúdera annars konar boltaíþróttir.
Í þriðju sögunni er kötturinn knái ættleiddur af Drew Barrymore sem er sannfærð um að það búi skrýmsli í veggnum hennar. Þessi saga er sú eina sem ekki ert byggð á eldri sögu eftir Stephen King heldur var sérsamin fyrir þessa mynd.
Samkvæmt hlaðvarpinu The Kingcast var rammasaga Cat’s Eye töluvert öðruvísi og mikið dekkri í upphafi. Hún var líka beintengd þriðju sögunni.
Skrýmslahönnun Cat’s Eye er misjöfn. Kannski er aðalvandamálið hvernig skrýmslinu er skeytt inn í myndina. Þá verður fullkomlega augljóst að þetta er gaur í búning. Það er ágætt að horfa á þessa mynd til að sjá hve vel Gremlins hefur elst.
Tónlistin í Cat’s Eye er eftir Alan Silvestri og minnir á köflum á aðra mynd sem hann samdi fyrir árið 1985. Munurinn er að hún er ekki sérstaklega góð hérna.
Cat’s Eye hitti einhvern veginn alveg í mark hjá mér. Áherslan er á dökkan húmor þó hryllingurinn sé undirtónn. Það er næstum svona Óvænt endalok tónn í sögunum.
Maltin gefur ★⯪☆☆ og finnst myndin of illkvittnisleg.
Óli gefur ★★★★☆👍👍 og fannst hún máttulega illkvittnisleg.