Áðan þá var ég að keyra með rúðuna niður spilandi Gimpurin og eg með 200. Ég hleypti þá gangandi vegfaranda yfir götuna sem ég sá síðan að var Kristín rektor. Skondið. Hún horfði á mig góðlega en svoltið undrandi og ég held að það hafi verið tónlistin enda var verið að kyrja í sífellu „ohó, gimpurin“.
Skrifaði rektor einmitt bréf í vikunni.