Þrettán ára strákur stækkar og lendir í ævintýrum sem þóttu í fínu lagi á níunda áratugnum.
Penny Marshall leikstýrði Big og Tom Hanks leikur aðalhlutverkið. Mercedes Ruehl leikur mömmuna, Elizabeth Perkins er kærastan, Robert Loggia er yfirmaðurinn og Jared Rushton er besti vinurinn (Overboard og Honey I shrunk the Kids). Í minni hlutverkum eru Jon Lovitz sem vinnufélagi og Debra Jo Rupp (That ’70s Show) er einkaritari stráksins.
Big tilheyrir hálfvegis flokki líkamaskiptamynda. Freaky Friday er líklega frægust þeirra en sama ár og Big kom út var líka myndin Vice Versa og árið þar áður var það Like Father, Like Son. Þó söguhetjan í Big skipti bara um eigin líkama þá er ákaflega margt svipað. Það vantar bara einhvern fullorðinn til að fara í skóla.
Big er skrýtin mynd. Það hefði ekki þurft nema eitt eða tvö skref í eina til þess að gera hana að fullkomlega hugljúfri og skemmtilegri mynd. Aftur á móti hefði ekki mikið þurft að gera heldur til að breyta henni í hryllingsmynd. Þetta er hræðilegt frá sjónarhóli móðurinnar (og væntanlega líka pabbans sem sést varla).
Það eru mörg velheppnuð atriði í Big. Píanóið í dótabúðinni er eftirminnilegt af góðri ástæðu. Byggingarumbreytingurinn er ekki slæmt dæmi um hvernig leikfangaframleiðendur voru oft á skjön við óskir krakka.
Tilfinningar mínar í garð Big eru mjög blendnar. Hún nær aldrei þeirri tilfinningalegu dýpt sem virtist innan seilingar og fyndnu atriðin eru ekki nógu mörg, eða nógu fyndin, til að vega upp á móti því.
Maltin gefur ★★★⯪
Óli gefur ★★★⯪☆👍