Ég skrifaði ekkert um ferðina mína hingað. Það gerðist reyndar ekki mikið spennandi. Á Leifsstöð keypti ég svona flugvélakodda og svaf nærri alla leið til London.
Þegar ég innritaði mig á Stansted þá sá ég mér til undrunar að ég hafði keypt mér forgangsmiða í vélina. Þegar ég var kominn að hliðinu stökk ég í röðina um leið og hún byrjaði að myndast en settist niður þegar okkur var sagt að það væri dálítill tími í að okkur yrði hleypt inn. Það gladdi mig að flestallir gerðu það líka. Mjög kammó stemming þarna.
Ég náði í sæti fremst í vélinni og það var voðalega notalegt. Nóg pláss fyrir fæturna. Ég setti koddann á mig en var beðinn um að geyma hann upp í farangurshólfið í flugtaki. Ég reyndi að skilja hvernig í ósköpunum þessi litli uppblásni koddi gæti skaðað nokkurn ef ég hefði fengið að hafa hann áfram. Ekki frekar en ég skil hvers vegna maður má ekki hafa lokað fyrir gluggann í flugtaki og lendingu. En ég setti koddann upp þegar við vorum komin í loftið og svaf næstum alla leið. Mæli með þessum koddum
Annars þá voru báðar ferðirnar merkilegar fyrir að þær tóku minni tíma en áætlað var. Munaði alveg 35 mínútum á ferðinni til London. Það voru 35 aukamínútur til eyða á Stansted. Það var óþarfa bónus.
Það var skrýtið að koma hingað aftur hingað. Að finna til svona heima tilfinningar í útlöndum.