Mynd númer átta var Goya’s Ghosts. Ég verð að játa að ég er ennþá að melta myndina.
Ég er hrifinn af Græna ljósinu og öllu sem því fylgir, ekkert hlé, færri auglýsingar, hætt að selja þegar myndin á að hefjast. Það vantar hins vegar að áhorfendurnir fylgi einhverjum reglum. Pirrandi hvernig fólk var á endalausu rápi. Líka full mikið um spjall, meðal annars var náungi sem var að kvarta við konuna sína yfir öllu rápinu. Mín vegna hefði hann mátt þegja yfir því.
Egill Helgason segir að þögli meirihlutinn sé sammála Villa borgarstjóra um stóra bjórkælamálið. Ég efast nú um það. Sjálfur er ég voðalega lítill aðdáandi áfengis en ég get einhvern veginn ekki fengið af mér að ergja mig yfir því að fólk drekki einn og einn bjór á Austurvelli. Það hefur aldrei pirrað mig. Ef fólk er að hugsa um að losna við áfengisdrykkju útigangsmanna þá hef ég ekki orðið var við að sá hópur sé mikið að spá í hvort að áfengið sé kalt eða ekki. Mig grunar að þeir hugsi frekar um hvort alkahólprósentutalan sé nógu há.
Ég get annars ekki hætt að vera hissa hvernig íhaldsmenn og frjálshyggjumenn geta verið saman í einum flokk. Kannski er það bara satt að frjálshyggjan sé, í þessu tilfelli allavega, dulargervi ungra íhaldsmanna.
