Ég var að lesa grein um daginn um einhvern prófessor sem hafði skrifað á bloggsíðuna sína að það að leyfa hommum að kenna í skólum væri einsog að hleypa ef í hænsnahúsið. Hann hélt því fram að hommar væru líklegri til að hrífast af ungum strákum og því hættulegt að hafa þá í skólum.
Í greininni var fjallað um þetta frá ýmsum hliðum en mér fannst vanta eiginlega aðalatriðið. Ástæðan fyrir því að hann hefði ekki átt að segja þetta er ekki sú að þetta særi einhverjar tilfinningar heldur af því að þetta er ósatt. Það er bara ekkert sem bendir til þess að þetta sé satt. Maðurinn var bara að tala út frá eigin fordómum, hann hafði ekkert í höndunum til að styðja fullyrðingar sínar og því í fullkomnum órétti.
Í greininni var talað um mikilvægi málfrelsis en það er óviðkomandi þessu máli af því að við höfum ekki frelsi til að ljúga um fólk. Að sjálfssögðu höfum við öll rangt fyrir okkur einhvern tímann en ef þú ætlar að koma fram með svona svívirðilegar ásakanir þá verðurðu að hafa eitthvað í höndunum. Þú getur ekki ráðist að æru fólks (einstaklinga eða hópa) án þess að hafa eitthvað fyrir þér.
Einsog ég sagði þá er ekki hægt að gera þá kröfu að þú særir engan með málflutningi þínum en það verður að gera þá kröfu að ef þú særir tilfinningar fólks þá sértu allavega með staðreyndirnar á hreinu. Málfrelsi er ekki frelsi til að ljúga.