Í gær horfði ég á The Big Chill. Sú mynd er ákaflega vanmetin. Ég veit ekki hve gamall ég var þegar ég sá hana fyrst en ég myndi giska á að ég hafi ekki verið orðinn 12 ára. En ég féll fyrir henni. Ég hef oft horft á hana og ég held að ég taki alltaf eftir einhverju nýju við hana sem gerir mig hrifnari af henni. Ég elska tónlistina í myndinni. Það er fyrsta atriðið. Leikararnir eru líka frábærir, margir þeirra í miklu uppáhaldi hjá mér.
En samböndin á milli hópsins sem kemur þarna fram eru það sem valda því að ég get horft á hana aftur og aftur. Kasdan, handritshöfundur og leikstjóri, hefur greinilega búið til svo ríka baksögu að maður finnur fyrir dýptinni. Það er ýmislegt gefið í skyn en ekki fullskýrt. Hugsanlega er þetta af því að atriði úr baksögunni voru tekin út.
Myndin er að einhverju leyti uppgjör við „svik“ ’68 kynslóðarinnar (sem var væntanlega ferskara umfjöllunarefni á þeim tíma sem myndin var gerð). Það er samt aldrei þannig að myndin segir manni hvað maður eigi að hugsa. Hún er bæði kaldhæðin og hlý.
Uppáhaldsatriðið mitt er ræðan um réttlætingar.
Michael: I don’t know anyone who could get through the day without two or three juicy rationalizations. They’re more important than sex.
Sam Weber: Ah, come on. Nothing’s more important than sex.
Michael: Oh yeah? Ever gone a week without a rationalization?
Við getum ekki lifað án þess að réttlæta okkur og gjörðir okkar, aðallega fyrir okkur sjálfum.