Rokkstjarna í tilvistarkreppu reynir að átta sig á sjálfum sér og eigin lífi.
Ég er í raun ekki mjög stór aðdáandi Pink Floyd. Ég er hrifnastur af Wish You Were Here og nokkrum lögum af The Wall. Í raun bjóst ég ekki við að heillast af Pink Floyd – The Wall. Annars hefði ég líklega séð hana miklu fyrr.
Aðalhlutverk Pink Floyd – The Wall er í höndum Bob Geldolf. Persóna hans heitir Pink Floyd sem er vísun í texta Have a Cigar (eða atviksins sem texti lagsins fjallar um). Rúmum fjörutíu árum seinna er líklega erfitt að skilja hve undarlegt þetta leikaravel var. Bob Geldof var pönkari og pönkarar voru ekki sérstaklega hrifnir af framúrstefnulegu rokki hljómsveita eins og Pink Floyd.
Frægasti leikari Pink Floyd – The Wall er Bob Hoskins sem leikur umboðsmanninn. Christine Hargreaves sem leikur mömmuna var þó mögulega frægari í heimalandinu því hún var víst í Krýningarstræti. Persóna Joanne Whalley (seinna bandstrik Kilmer og enn seinna ekki lengur bandstrik Kilmer) er svo lítilvægt að hún fær ekki einu sinni nafn heldur er bara ein af fjórum „Groupies“.
Pink Floyd – The Wall virkar ákaflega sjálfsævisöguleg. Það er ekki alveg jafn augljóst á plötunni sjálfri þó margir textar gefi það til kynna. Það er allavega erfitt að hlusta á Mother og velta ekki fyrir sér hvernig sambandi höfundarsins við móður sína var háttað.
Mamma’s gonna make all of your nightmares come true
Mamma’s gonna put all of her fears into you
Höfundur textans og handrits Pink Floyd – The Wall er Roger Waters. Bakgrunnur hans minnir óneitanlega á aðalpersónuna. Það er líka þannig að þó rokkstjarnan sé kölluð Pink heyrði ég hann örugglega nokkrum sinnum nefndan Roger.
Þó Waters sé augljósa fyrirmyndin má líka sjá Pink sem vísun í stofnanda Pink Floyd sem heimurinn þekkti sem Syd Barrett en var alltaf Roger heima hjá sér. Það er líka auðvelt að sjá tengslin milli aðalpersónunnar og frægu ljósmyndarinnar af því þegar Barrett birtist í Abbey Road þar sem fyrrverandi félagar hans voru að taka upp Wish You Were Here. Á þeirri mynd sést að hann hefur rakað af sér hár og augabrúnir.
Þó held ég að aðalpersónan sé meira og minna Waters sjálfur og að vísanirnar í Barrett tákni frekar ótta hans við að enda jafn firrtur og gamli félagi hans var á þeim tímapunkti. Veggurinn sjálfur táknar margt en aðallega firringuna, það að vera úr tengslum við allt og alla.
Pink Floyd – The Wall er bæði leikin og teiknuð. Alan Parker er leikstjóri myndarinnar en Gerald Scarfe sá um teiknimyndahluta hennar (sem minnir á köflum á Wizards eftir Ralph Bakshi). Helsta afrek myndarinnar er að þó hlutarnir séu ákaflega ólíkir þá er hún ekki sundurlaus heldur myndar sterka heild.
Mín upplifun af Pink Floyd – The Wall er að þarna hafi listamaðurinn verið að bera sál sína. Myndin sem við fáum af honum er ekki beinlínis falleg en hún virðist vera heiðarleg. Það er auðvitað allt önnur spurning hve mikinn sannleik er raunverulega að finna þarna.
Pink Floyd – The Wall er besta útgáfan af því sem ég ímyndaði mér að hún gæti verið. Hún er að mörgu leyti frumúrstefnulegt, progg, rokk í kvikmyndaformi. Miðað við hve mishrifið fólk er af slíkri tónlist er ekki skrýtið að myndin veki blendin viðbrögð.
Maltin gefur ★★⯪☆.
Ebert gefur ★★★★.
Óli gefur ★★★★⯪👍👍.