Ungur drengur lendir í ævintýri með ærslafullum Sankti Bernharðshundi og mömmu sinni (sem lék líka mömmuna í E.T.).
Ég las Umsátur fyrir löngu síðan. Ætli ég hafa ekki verið þrettán eða fjórtán ára. Kannski hef ég aldrei lesið hana á ensku. Hún situr samt í mér. Morgunkornið. Lakið. Allt saman.
Mér datt aldrei í hug að horfa á myndina Cujo. Hún var almennt álitin ein af lélegu Stephen King myndunum. Það eru greinilega margir enn á þeirri skoðun.
Mig grunar að Cujo sé töluvert hræðilegri ef þú ert foreldri. Það eru mörg nístandi augnablik í henni.
Hinn sex ára gamli Danny Pintauro, betur þekktur sem Jonathan í Who’s the Boss?¹, er ákaflega sannfærandi sem hrætt barn. Ég er búinn að lesa aðeins of margar neikvæðar athugasemdir um hann í dómum um Cujo.
Dee Wallace er líka góð. Það ætti ekki að koma á óvart. Maðurinn hennar Christopher Stone er viðkunnanlegi smiðurinn. Þau léku líka saman í The Howling. Ed Lauter er í hlutverki ekki besta hundaeiganda í heimi.
Cujo er leikstýrt af Lewis Teague sem einnig gerði Cat’s Eye. Stóra málið er þó líklega kvikmyndatakan sem er í höndum Jan de Bont. Hann nær að gera ákaflega flotta hluti í þessum takmörkuðu aðstæðum.
Förðunin á hundunum sem leika Cujo er kannski veikasti hluti myndarinnar. Það byrjar vel en stundum er eins og hann hafi lent í skemmtilegu óhappi í brúðkaupsveislu.
Maltin gefur ★★★☆.
Óli gefur ★★★★☆👍👍.
¹ Angela var yfirmaðurinn.