Geimvera reynir að leysa vandamál sín með drykkju og að forðast sólina.
Í kjölfar Superman kemur Supergirl með Milly Alcock í titilhlutverkinu.
Söguþráður Supergirl er ákaflega kunnuglegur. Sérstaklega af því ég hef nýlega séð True Grit (2010) og True Grit (1969) og í kjölfarið af því áhorfi las ég True Grit (1968). Ung stúlka vill hefnd vegna morðs föður síns og lætur sér ekki duga að ráða einhvern í verkið heldur vill hún taka virkan þátt í eftirförinni. Tengingin við True Grit er sérstaklega áberandi í teiknimyndasögunni af því stúlkan er sögumaðurinn.
Það er því miður ekki hægt að fjalla um Supergirl án þess að nefna um umræðuna í kringum myndina. Enn og aftur eru leiðinlegustu gaurarnir móðgaðir yfir því að gerð sé kvikmynd sem fjallar um konu.
Væliddívæl. Beint á IMDb og gefa henni lægstu einkunn án þess að hafa séð hana. Svo taka mögulegir bíógestir einkunnina alvarlega og sleppa því að fara á myndina og þá geta lúðarnir hrósað sigri af því aðsóknin var undir væntingum.
Hliðarspor. Það að nær öll umfjöllun um kvikmyndir fjalli um sölu á bíómiðum er ótrúlega sorglegt. Viðskiptablaðamenn hafa tekið yfir menningardeildina.
Facebook hefur ákveðið að kvikmyndaáhugi minn þýði að mig langi að sjá allt það heimskulegasta sem internetið hefur fram að færa um Supergirl. Til dæmis las ég að myndina væri „woke“ af því aðalleikkona sagðist telja persónu sína vera tvíkynhneigða. Þetta á víst að hafa fælt unga karlmenn frá því að kaupa sér miða.
Ég veit reyndar ekki alveg hvort tvíkynhneigð sé rétta hugtakið til að lýsa geimveru sem hrífst af mannfólki. Það að fara út fyrir mörk tegunda er almennt ekki talið frábært en hinn möguleiki hennar væri væntanlega að sofa hjá frænda sínum.¹ Þetta er þó allt háð samþykki og þrátt fyrir innbyggt valdaójafnvægi treysti ég ofurfólkinu.
Pan-kynhneigð væri kannski betri leið til að lýsa kryptónskum einstaklingi sem hrífst af mannapanum sem segir sögur.²
Önnur undarleg „gagnrýni“ sem ég hef séð á Supergirl er að Milly Alcock sé ekki nógu falleg. Nú er ég ekki vanur að eyða miklu púðri í að tala um útlit kvenna en það er ástæða til að segja tvennt.
- Þú ættir alveg að geta horft á myndir án þess að finnast aðalleikarinn fallegur.
- Þetta er rangt. Milly Alcock er áberandi falleg.
Það virðast margir vera á þeirri skoðun að fegurð sé samansafn af ákveðnum útlitseinkennum og frávik séu ígildi ljótleika. Augljóst dæmi úr samtíma okkar eru varafyllingar sem eru einskonar „ein stærð passar öllum“ tískulausn.
Frægar konur hafa oft lent í því að einblínt er á eitthvað í fari þeirra sem ekki passar við formúluna þó þessi „frávik“ séu lykilatriði í fegurð þeirra. Í einhverjum tilfellum hefur þetta orðið til þess að þessar konur hafa látið „laga“ það sem gerði þær sérstaklega fallegar. Þetta er svo eitrað kjaftæði.
Fallegar konur fara til lýtalækna með myndir af öðrum fallegum konum …
Hvað um það.
Það er rétt að taka ákveðinn hóp út fyrir sviga þegar ég er að tala um neikvæðni í garð myndarinnar. Það er fólk sem var hrifið af sögunni Supergirl: Woman of Tomorrow sem myndin er byggð á. Lauslega byggð á. Ég las söguna ekki fyrren eftir á og þótti hún ekkert sérstök. En ég skil að ef fólk vonaðist eftir því að Supergirl væri trú teiknimyndasögunni hafi orðið fyrir vonbrigðum.
Einn helsti munurinn á kvikmyndinni Supergirl og teiknimyndasögunni um konu framtíðarinnar er að persónunni Lobo (Jason Momoa) er skeytt þarna inn í myndina. Mig grunar að þetta hafi verið tilraun til að gleðja bitru gaurana sem höndla ekki konur í aðalhlutverki. Það hefði alveg mátt sleppa honum.
Síðan hef ég líka ákveðna samúð með aðdáendum WB sjónvarpsþáttana Supergirl (2015-2021). Ef sú útgáfa af persónunni heillaði þig þá er ekki sérstaklega líklegt að þessi kvikmynd sé fyrir þig.
Sumsé, Supergirl nær ekki að fanga tvo mikilvæga hópa af aðdáendum persónunnar.
Mér þótti Supergirl fín afþreying. Í samhengi teiknimyndasögunnar er þó hægt að sjá að söguþræðinum hefur verið breytt þannig að hún minnir töluvert á Guardians of the Galaxy. Það hefði mátt slaka á því öllu saman.
Milly Alcock er töluvert meira en bara fín. Líkt og flestir utan Ástralíu tók ég fyrst eftir henni í House of the Dragon. Hún lék sömu persónuna frá unglingsárum fram á fullorðinsár. Ég man varla eftir því að hafa séð leikara sýna þroska á jafn sannfærandi hátt og henni tókst þar. Hún bar sig eins og unglingur.
Þrátt fyrir allt hér að ofan syrgi ég hvorki fall ofurhetjumynda sérstaklega né vörumerkjamynda almennt.
Óli gefur ★★★⯪☆👍.
¹ Ég veit að í sumum útgáfum af þessum heimi eru fleiri eftirlifendur frá Kryptón en við vitum ekki um neitt slíkt hérna.
² Ókei, ég er vanur að láta endalausa óútskýrða brandara flakka í skrifum mínum en þetta kallar á smá neðanmálsgrein. Ég er nefnilega á því að við gætum vel dregið línur milli apategunda öðruvísi en almennt er gert. Við erum kölluð homo sapiens en við gætum allt eins talist þriðja tegundin af simpansa. Það myndi gera okkur að pan sapiens. Það mætti líka ganga lengra eins og stungið var upp á í Science of Discworld II og kalla okkur simpansann sem segir sögur, pan narrans.