Fjórir strákar leggja í ferðalag í leit að frægð og frama.¹
Árið 1982 gaf Stephen King út bókina Different Seasons. Þar eru fjórar nóvellur, þ.á.m. Rita Hayworth and the Shawshank Redemption og The Body sem urðu Shawshank Redemption og Stand By Me.²
Árið 1986 þegar Stand By Me kom út var Stephen King einn af frægustu rithöfundum heims. Það höfðu verið gerðar margar myndir eftir sögum hans en engin þeirra taldist sérstaklega góð.³
Stand By Me var þriðja kvikmynd Rob Reiner. Á undan komu This Is Spinal Tap og The Sure Thing (sem ég man ekki eftir að hafa séð en ætti að hafa séð).
Corey Feldman hafði leikið í The Goonies og Gremlins. River Phoenix var í aðalhlutverki í Explorers (1985) en sú mynd varð ekki vinsæl fyrren seinna meir. Wil Wheaton og Jerry O’Connell voru nær óþekkt andlit þó sá fyrrnefndi hafi verið rödd í The Secret of NIMH.
Að Jerry O’Connell undanskildum (held ég) áttu þessir strákar erfiða æsku. Ég ætla ekki að rekja þær sorgarsögur en ég held að það hafi haft áhrif. Þegar Wil Wheaton talar um föður persónu sinnar gæti hann allt eins verið að tala um sinn eigin föður.
Af öðrum leikurum má nefna Marshall Bell (algjör þessi gaur), Kiefer Sutherland, John Cusack (Twitter-vinur minn frá því ég var þar), Casey Siemaszko (Back to the Future), Richard Dreyfuss og Frances Lee McCain sem er að vanda vanýtt (Gremlins er auðvitað undantekningin).
Það er til saga af því að Stephen King hafi í æsku farið í bókabíl og beðið um bók sem fjallaði um hvernig krakkar væru í raun og veru. Hann fékk Lord of the Flies. Ég held að sagan The Body sé töluvert nær því hvernig krakkar eru í raun.
Stephen King skrifar gjarnan sögur um rithöfunda og oft læðist að manni sá grunur að hann sé að skrifa um sjálfan sig. The Body er ein af þeim sem virkar hve persónulegust á mig. Ég á ekki við að söguþráðurinn sé eitthvað sem gerðist í alvörunni en samböndin og persónurnar virka ekta.
Þetta er algjörlega mín túlkun og ekki byggð á heimildum en mig grunar að Chris (River Phoenix) og Gordy (Wil Wheaton) báðir byggðir á Stephen King sjálfum. Það er frekar augljóst með Gordy (rithöfundinn) en Chris Chambers er sá sem, líkt og King, kemur úr fátækri fjölskyldu og þarf að berjast fyrir tækifærum sínum.
Ég hafði aldrei séð Stand By Me í bíó áður og það var skemmtilegt hve vel hún nýtur sín á hvíta tjaldinu. Augljósustu dæmin er þegar smæð strákana er sýnd í samhengi umhverfisins.
Lagið Stand By Me leikur lykilhlutverk í myndinni. Þaðan kemur líka titill hennar. Mögulega er tónlist Jack Nitzsche þó veikasti partur myndarinnar. Þegar ekki er bókstaflega að vinna með stef úr laginu virkar þetta oft frekar flatt.
Stand By Me er nostalgía á margan hátt hátt. Ekki var ég alveg jafn eftirlitslaus og strákarnir en þegar ég var tólf ára fórum við tveir félagar einir í útilegu.⁴ Myndin hefur tekið á sig bagga eftir því sem á líður. Þeir gera myndina þó aðallega tilfinningaþrungnari. Svo er kjarni myndarinnar um að missa æskuvin … og ég tengi.
Það kom mér á óvart hve stutt Stand By Me er. Ekki af því hún sé langdregin. Alls ekki. Þétt er kannski orðið. Það er rosalega mikið um að vera þarna á tæpum 90 mínútum.
Þess má geta að Stephen King víst gjarn á að kalla sögu sína Stand By Me frekar en The Body. Hann var sumsé ánægður. Rob Reiner var líka trúr upprunalegu sögunni og það er formúlan sem hefur virkað í aðlögunum á verkum King.⁵
Maltin gefur ★★★☆ og telur óhóflega mikið blótað miðað við tímabilið en mig grunar að þarna sé efri-millistéttarbakgrunnur hans að villa honum sýn.
★★★★★👍👍🖖
¹ … og líki.
² Önnur af hinum tveimur er mjög góð en mér skilst að myndin Apt Pupil hafi ekki endilega verið áhorfsins virði og einhverjar af ásökunum á hendur Bryan Singer tengjast gerð myndarinnar.
³ Virðing The Shining jókst þegar á leið.
⁴ Við gleymdum að taka krydd með þannig að hamborgararnir okkar voru nær óætir.
⁵ Reyndar færði hann sögusviðið, Castle Rock og nágreenni, frá Maine til Oregon. En Portland er ennþá stóra borgin á svæðinu.