Þegar ég var lítill lék ég mér að Mastersköllum og horfði á teiknimyndaþættina frá Filmation. Það er eitthvað svo innilega undarlegt við þennan heim. Þetta er hrærigrautur af öllu mögulegu. He-Man sjálfur er greinilega undir miklum áhrifum frá villimanninum Conan¹ en aðrar persónur virðast hafa komið úr fantasíum, vísindaskáldsögum eða hvorutveggja.
Síðustu áratugi heftur Mastersheimurinn margoft verið endurvakinn. Stundum hafa verið gerð leikföng sem reyna að gera persónurnar raunverulegri með misjöfnum árangri. Í einhverjum tilvikum voru upprunalegu leikföngin endurgerð. Uppáhaldið mitt voru litlar útgáfur af persónunum sem reyndu aðallega að vera skemmtilegar.
Það hafa líka verið gerðar nokkrir Masters of the Universe þættir. Sá eini sem heillaði mig var She-Ra and the Princesses of Power frá ND Stevenson.
Mér fannst ekkert spennandi við upprunalegu Masters of the Universe (1987) myndina. Ég sá hana ekki fyrr en fyrir nokkrum árum og var ekkert hrifinn. Það vantaði allar uppáhaldspersónurnar mínar.
Ég hefði líklega farið á Masters of the Universe (2026) í bíó ef einhver hefði haft áhuga á að koma með mér. Ef ég hefði ennþá bíó í göngufæri hefði ég jafnvel farið einn. En ég endaði með að horfa bara á hana heima.
Fyrirfram fannst mér glötuð hugmynd að láta myndina gerast að hluta í okkar heimi en það virkaði alveg ágætlega. Við sjáum prinsinn 25 ára reyna að komast upp hina miklu hæð vonar á leið á sinn áfangastað.
Það að vera á Jörðinni² er aðallega tækifæri til að lauma að nokkrum bröndurum. Í leikfangabúð sjáum við tvo forvera He-Man. Fyrst sjáum við fígúruna Big Jim frá Mattel sem var notaður sem grunnurinn til að móta persónuna. Svo fær hetjan tækifæri til að berjast við Torak, frumútgáfu af sjálfum sér (með upprunalega nafninu).
Masters of the Universe er ójöfn. Myndin veit ekki alveg hvað hún er. Tóninn er mjög óljós. Hún reynir að vera einlæg og fáránleg en nær engu jafnvægi. Það er líka engin þörf á að hafa mynd um He-Man 140 mínútur.
Einhver stærsta ögrunin við að gera mynd byggða á leikföngum og ódýrri teiknimyndaseríu er að endurskapa persónurnar þannig að þær séu að einhverju leyti trúverðugar. Oftast tekst það vel. Helsta afrekið er líklega að gera Mekaneck, gaur með langan háls, svolítið flottann.
Í sumum tilfellum eru teknar undarlegar ákvarðanir þar sem hönnuninni er hliðrað til að ástæðulausu. Ég veit ekki af hverju Beast-Man gat ekki verið svolítið appelsínugulur frekar en brúnn. Fyrst þegar hann birtist spurði ég sjálfan mig af hverju Grizzlor væri mættur.³
Hvað varðar húðlit skil ég ekki af hverju einni meginpersónunni var breytt. Evil-Lyn ætti bara að vera gul í bláum búning. Skeletor fær að vera blár en holdið virkar eins og hann sé í svona gömlum plastgrímubúning sem hægt var að fá ef þú vildir vera Skeletor á Öskudaginn. Mér finnst líka að hauskúpan á Skeletor ætti ekki að vera beinalituð.
Uppáhaldspersónan mín var, og er, Trap Jaw. Það er margt gott við hönnunina á honum í myndinni. Hann fær líka nægt pláss. Vandamálið er bara að Trap Jaw ætti að geta brotið málm með trantinum en þessi útgáfa gæti það ekki.
Yfir heildina finnst mér leikaravalið í Masters of the Universe ekki gott. Alison Brie og Camila Mendes eru til dæmis frábærar en passa ekki hérna. Nicholas Galitzine virkar sem Adam og He-Man. Hágreiðslan er líka fullkomin.
Þrátt fyrir alla augljósu galla myndarinnar gat ég ekki annað en brosað yfir mörgum atriðunum. Trap Jaw er ekki fullkominn en þegar hann er í mynd meðan Queenlag hljómar varð ég bara glaður.
Ég var mjög hrifinn af tónlistinni í Masters of the Universe. Hún er voðalega níunda áratugsleg. Brian May (úr Queen) mætir ekki bara til að spila á gítarinn heldur samdi hann víst nokkur þemu myndarinnar með tónskáldinu Daniel Pemberton.
Það er síðan þriðja Queen-tengingin titillagið Masters of the Universe með hljómsveitinni The Darkness. Í þeirri hljómsveit hefur Rufus Tiger Taylor, sonur trommarans Roger Taylor, trommað í um áratug.
Fyrir nokkrum dögum síðan tóku The Darkness og Brian May sig saman og gáfu út The Legend of Eternia sem er útfærsla af meginþema Masters of the Universe. Mér líkar það.
Masters of the Universe er ekki frábær mynd en skemmtilegu partarnir glöddu mig.
Óli gefur ★★★⯪☆👍.
¹ Reyndar eru sögur um að hetjan hafi einfaldlega átt að vera leikfang tengt myndinni frá Conan The Barbarian (1982) með Arnold Schwarzenegger en sú tímalína gengur ekki upp.
² Mér líkar betur við hástaf í heiti plánetunnar.
³ Grizzlor er í þjónustu Hordak þannig að hann passar ekki í mynd þar sem Skeletor er óvinurinn.