Gneistinn

Voðalega finnst mér borgarstjóri vera bjánalegur í árásum sínum á HÍ og HHÍ.  Það er alveg ljóst að það hvar spilakassar eru staðsettir er bara skipulagsmál sem borgin sjálf þarf að takast á við.  Hann er þarna að reyna að finna einhverja til að skella skuldinni á.  Sjálfur fatta ég ekki alveg hvers vegna það er mikið verra að hafa spilakassa niðrí Mjódd frekar en Kaffi Strætó.  Ég skil ekki heldur hvers vegna Mjóddin er merkilegri en til dæmis Kringlan.  Þó er ég Breiðholtsbúi í næsta nágrenni við Mjóddina.
Það er náttúrulega svoltið fyndið að hugsa til þess að ótal kjósendur Sjálfsstæðisflokksins, þeir ungu með hugsjónir (hugsjónir eru hugsjónir þó þær séu bjánalegar), væru örugglega á þeirri skoðun að það ætti að leyfa allt fjárhættuspil alls staðar.  Ætli þeir séu ekki glaðir með borgarstjórann?

Tek það fram að sjálfum er mér frekar illa við spilakassa, sérstaklega eftir að hafa unnið í námundan við þá. Ég vildi að HÍ gæti fengið þess peninga með öðrum hætti.  Til dæmis með því að ríkið myndi styrkja skólann af metnaði.
Ég legg að lokum til að við hendum öllum þessu spilakössum þar sem maður getur lagt alvöru peninga undir og endurvekja þess í stað tíkallaspilakassana.  Þeir voru skemmtilegir.

Jæja, Saddam Hussein er að fara að deyja.  Það er ekki hægt að segja að hann hafi eigi það ekki skilið.  Það er hins vegar þannig að mér finnst rangt að drepa fólk.  Það er engin hætta af Saddam Hussein, hann er vesæl karl sem hefur glatað öllu.  Ef hann væri bara geymdur í fangelsi þá gæti hann rotnað þar.  Dauður þá er hann píslarvottur.

Ég vildi að við værum betri en þetta.

Í gær var ég, sem fyrr, að reyna að æsa femínistann upp með karlrembukommentum.  Þegar ekkert gekk kvartaði ég yfir því að ég fengi aldrei svör frá henni.  Valdimar benti mér þá á að ég væri nú ekki nægilega sannfærandi karlremba á meðan ég stæði þarna við uppvaskið.  Hjálpaði kannski ekki heldur að hafa eldað matinn.

Þegar maður býður fólki í mat klukkan 19:30 og það fer klukkan 5:40 þá gerir maður ráð fyrir að það hafi skemmt sér. Ég veit að ég skemmti mér vel. Ég fékk semsagt Rannsóknafólk í heimsókn Dagger, Galdri og Edinborgarbúinn komust reyndar ekki. Bryndís mætti hins vegar fyrst og gerðist aðstoðarkokkur. Ég eldaði semsagt mexíkanska kjúklingaréttinn fyrir fólkið. Valdimar mætti síðan með eftirrétt. Ég held að maturinn hafi runnið ljúflega ofan í fólk, ég á samt afgang. Síðan spiluðum við og spjölluðum. Reyndum fjarspil með frekar litlum árangri.

Ég tók nærri klukkutíma í tiltekt og uppvask núna. Notalegt eiginlega. Mjög skemmtilegt kvöld og það gerir mann glaðan að þekkja svona skemmtilegt fólk.

Það að rílóda Uglunni er góður jólasiður.  Það er það sem maður gerir til að sjá hvort einkunnir séu komnar inn.  Vantar ennþá tvær.  Mig er farið að dreyma að ég fái svínslega lágt fyrir síðasta prófið sem ég fór í.  Það gekk líka illa og prófið var asnalegt.  En ég geri ekki ráð fyrir að fá þá einkunn fyrren eftir áramót.  Seint og síðarmeir.  Hins vegar er séns á einkunn úr Trú og tákn í vikunni.  Því bíð ég.

Ahhh, gott að vera kominn heim.  Skrýtið að vera einn reyndar.  Á morgun fæ ég gesti í mat.  Verst að það vantar tvo af þeim sem eru yfirhöfuð innanlands.

Loksins er ég búinn að lesa öll jólakort og ég þakka fyrir þau, vona að þið afsakið jólakortaleysið frá mér.

Uppþvottavélin hefur verið úrskurðuð ónýt og ég á að fara á morgun til að fá nýja.  Vona að það gangi einsog skot.

En ég er aðallega bara þreyttur núna.

Það má hiklaust mæla með grein Eggerts um Náttúrugripasafnið.  Það er alveg magnað að vita af öllu kjaftæðinu sem söfn landsins eru í.  Hér nota ég reyndar víðara heiti á söfnum en safnafræðingar þar sem ég er líka að hugsa um skjalasöfn og bókasöfn.  Safnið hjá RÚV er náttúrulega gott dæmi.  Þar þarf að taka verulega til hendinni.  Þjóðskjalasafnið komst líka í fréttirnar um daginn enda er það ekki heldur í góðum málum.  Þjóðarbókhlaðan þarf innilega á því að halda að þar komi fólk að sem er hefur metnað til að reka glæsilegt bókasafn sem er frontur fyrir þessa svokölluðu bókaþjóð.  En fyrirmæli dagsins eru þau að telja baunir í stað þess að horfa á heildarmyndina.

Ég hef kynnst þessum söfnum og fleirum í tengslum við nám mitt.  Það þarf eitthvað að gera.  Ég hélt að hér hefði verið einhvers konar góðæri í gangi þar sem hefði mátt dæla peningum til að verja þessi verðmæti sem síðan skapa reyndar líka verðmæti þegar á líður.  En nei, metnaðarleysið er algjört.

Hafdís og Mummi gáfu mér spilið Ticket to Ride í jólagjöf. Ég hafði voðalega lítið pælt í því og vissi ekkert um hvað það snerist.  Í gær prufuðum við að spila það og ég klúðraði því á lokasprettinum.  Í kvöld spiluðum við það síðan aftur og ég náði að sigra.  Þetta virðist vera nokkuð skemmtilegt.

Í gær þá spiluðum við það meðal annars við Ögmund “litla” frænda hans Mumma.  Reyndar komst ég ekki yfir það hve mikill unglingur hann er.  Ég spurði hann hvenær ég hefði eiginlega séð hann síðast og hann mundi bara ekki eftir mér.  Ég minnti hann á að við hefðum nú verið saman í brúðkaupinu þeirra Hafdísar og Mumma og að hann hefði nú gert grín að ræðunni minni.  Hæddist að mér drengurinn.  Ég er ennþá sár… eða ekki alveg.

Ég er þá búinn að lesa bókina Escaping the Delta: Robert Johnson and the Invention of the Blues. Þetta er sumsé lesefni í kúrsinum Arfleifð Deltablúsarans Robert Johnson: Inngangur að samberandi tónlistarfræði.  Ég myndi halda að þessi bók breyti viðhorfi flestra til umfjöllunarefnisins. Ég veit að sjálfssögðu sorglega lítið um blús og hef ekki hlustað neitt sérstaklega mikið á þessa tónlist.  Ég er hins vegar með Cross Road Blues í gangi núna.  Og núna er Sweet Home Chicago.  Bæði lögin þekki ég vel í öðrum útgáfum og í báðum tilfellum eru flytjendurnir hvítir endurvakningarsinnar.  Cream og Blúsbræðurnir.

Ég ætla aftur að plögga námskeiðið og hér er lýsingin úr kennsluskrá:

Hraðnámskeið: Kennt dagana 10.-13. janúar 2007, kl. 9:30-13:30.
Kennari: Nigel Watson, tónlistarfræðingur.
Robert Johnson var nánast dæmigerður farandtónlistarmaður sem lifði í útjaðri afrísk-amerísks samfélags í Bandaríkjunum. Plöturnar hans seldust ekki í stóru upplagi og hann dó ungur og óþekktur. Engu að síður varð hann einhver áhrifamesti tónlistarmaður 20. aldarinnar. Námskeiðið mun kynna og rannsaka söguna og hugmyndafræðina að baki því sem enn er kallað þjóðlagafræði (”ethnomusicology”) með vísan í ævisögu Robert Johnson, lög hans og áhrif. Sérstaklega verður skoðaður hæfileiki hans til að bræða saman fjölda tónlistareinkenna úr blúshefðinni, úr sveit og borg, jafnframt því að innleiða nýjungar í tónlist og textagerð. Mikilvægt er að skoða þetta í samhengi við samfélagið þar sem Johnson ólst upp, við óseyrar Mississippiárinnar (milli Memphis, Tennessee og Vicksburg, Mississippi). Án þess að draga úr mikilvægi arfleifðar Johnson um heim allan, þá verður hún skoðuð með hliðsjón af goðsagnaframleiðslu bandarísks tónlistariðnaðar, sem reyndar hefur gegnt nokkru hlutverki innan þjóðfræðinnar.

Ef þið viljið skrá ykkur þá er námskeiðsnúmerið 10.10.73.  Það er þegar komið fullt af fólki utan þjóðfræðinnar í kúrsinn og það ættu að bætast fleiri við.  Mig grunar að tónlistaráhugafólk hafi mikinn áhuga á þessu efni þannig að ég hvet ykkur til að benda slíkum vinum ykkar á þetta.  Ef sem flestir skrá sig þá hvetur þetta þjóðfræðiskor til að halda fleiri svona hraðnámskeið.

Í ár sendi ég engin jólakort. Það er bömmer en ég ákvað að ég þyrfti að gefa mér frí eftir prófin til að jafna mig á öllu stressinu. Ég ætlaði hins vegar að senda jólakveðju í útvarpið en ég var of seinn. Sem er bömmer.

Ég vona því að allir sem ég þekki kíki inn á bloggið mitt til þess að lesa jólakveðju mína (þið sem vitið af fólki sem les mig yfirleitt ekki megið láta það vita af kveðjunni).

Ég óska fjölskyldu minni, vinum mínum, kunningjum, skólafélögum, fyrrverandi vinnufélögum, lesendum og öðrum velunnurum fyrr og síðar gleðilegra jóla.

Ég vona innilega að jólin verði ykkur góð og að þið getið slappað af með ykkar nánustu. Ég vona að þið hittið fólk sem þið hittið ekki nógu oft.

Ég óska ykkur þess að þið fáið þessa notalegu indælu tilfinningu sem ég fæ um jólin. Ég vona að þið borðið vel og mikið af góðum mat. Ég vona að þið sofið út við öll tækifæri. Ég vona að þið fáið góðar gjafir (en ef þið fáið ekki nógu góðar gjafir frá mér þá skulið þið ekki hika við að reyna að fá þeim skipt).

Ég óska ykkur líka gleðilegs árs og þakka það sem er að líða. Ég vona að við eigum góðar stundir saman á næsta ári og næstu árin.

Í stuttu máli þá óska ég þess að þið látið ykkur líða vel um jólin og reyndar bara alltaf.

Gleðileg jól!

Óli