Month: febrúar 2008

Slugsar og dúxar í fermingarfræðslu

Mér þykir óneitanlega nokkuð skondið að sr. Svavar Alfreð segist ekki hafa lært mikið í sinni fermingarfræðslu hjá sr. Birgi. Mig grunar nefnilega að ég hafi einmitt verið langáhugasamasti nemandinn hjá fyrrnefndum sr. Birgi og sr. Þórhalli þegar ég fór í gegnum mína fræðslu. Verða fermingarfræðsludúxarnir þá trúleysingjar en slugsarnir prestar?  Neinei, það finnast örugglega einhverjir prestar sem stóðu sig vel. En þó ættu prestarnir kannski að vara sig á þeim sem eru fulláhugasamir um þetta allt saman.

Dökkir textar

Eygló fékk nett sjokk þegar við vorum með fyrstu plötu 200.000 naglbíta í spilaranum á heimleið frá flugvellinum á sunnudag. Hún nefnilega hlustaði á textana. Ég held að það séu fleiri sem ekki hafa gert sér grein fyrir hve dökkir þeir eru.

Gallinn

Gallinn við svona helgarferðir er að maður missir dýrmætan afslöppunartíma, allavega þegar maður er að reyna að gera jafn mikið og við Eygló. Ég er því óafslappaður og svolítið þreyttur. En dagurinn lítur vel út. Ég fer á eftir og tek næstsíðasta viðtalið mitt fyrir ritgerðina. Í kvöld er síðan badminton sem er hressandi.

Gleymdi ég ekki að minnast á í ferðasögunni þegar við Eygló prufuðum að fara upp stiga úr neðanjarðarlestarstöð þegar einungis troðfullar lyftur voru í boði? 193 þrep. Er það ekki eins og átta hæða hús eða eitthvað?

Að glymja

Kannski er ég bara svona mengaður af námi mínu en mér finnst fáránlegt að segja að ein útgáfa af málshætti sé réttari en önnur. Glymur hæst í tómri tunnu er útgáfa sem hefur greinilega gengið í einhvern tíma og þó hún sé hugsanlega ekki jafn gömul eða jafn algeng þá er hún ekki röng. Málshátturinn gengur fullkomlega upp í þessari mynd og heldur merkingu sinni.

Langa London ferðasagan

Þegar ég var heima slappur í þarsíðustu viku fékk ég afsláttartilboð á flugi með Iceland Express til London eða Kaupmannahafnar. Ég skoðaði þetta aðeins og tók mig síðan til við að sannfæra Eygló um að við ættum að drífa okkur. Það tókst. Við fórum síðan að ákveða hvað skyldi gera. Eygló hafði aldrei komið inn í London áður þó hún hefði millilent þar þannig að margt kom til greina. Það voru töluverð vonbrigði þegar við áttuðum okkur á að það var vonlaust að redda miðum á söngleikina sem við vildum helst nema á okurverði. Galli við að fara með skömmum fyrirvara.

En við fórum út snemma á föstudagsmorgun. Ég komst að því að nýju skórnir eru málmkenndir og flauta í hliðinu. Flugið sjálft var óeftirminnilegt og okkur tókst að koma okkur inn á hótelið eftir smá villuráf. Fyrsta stoppið okkar var Leicester Square þar sem Svenni og fleiri höfðu bent okkur á að fara til að athuga með miða á söngleiki. Við höfðum ákveðið nokkrar sýningar sem við vorum spennt fyrir og sett í forgangsröð. Efst var We Will Rock You. Þegar var að koma að okkur þá heyrði ég sölumann segja við par sem var við hliðina á okkur að það væri ekkert laust þar fyrir tvo. Ég spurði nú samt um það til að vera viss. Okkar sölumaður skoðaði þetta og sagði að hann ætti engin sæti hlið við hlið en hann ætti sæti í röð. T-28 og U-28. Við ákváðum að stökkva á það enda kostaði það samanlagt minna en þeir miðar sem við höfðum verið að skoða áður.

Seinnipartinn ráfuðum við um og kíktum í búðir. Nokkrir dvd diskar voru keyptir. Við keyptum síðan Ferða-Cluedo í Borders. Af einhverjum sökum fengum við gefins taupoka út á götu sem við notuðum vel og vandlega undir allt dótið okkar. Síðan á leiðinni að leikhúsinu fundum við übernördabúð. Þar keyptum við Munchkin Bites og sæta litla Freddie dúkku. Við borðuðum síðan mjög fínar pizzur á ítölskum stað en urðum verulega óánægð þegar þjónarnir komu seint og síðarmeir með reikninginn.

Við komumst að Dominion fljótt og örugglega. Miðaverðinum fannst frekar grunsamlegt þegar við komum með tvo miða númer 28 og skoðaði þá vandlega áður en hún hleypti okkur í gegn. Þetta var síðan bara mjög fínt. Ég gat hallað mér fram og spjallað þar til sýningin byrjaði og í hléinu. Sýningin sjálf var bara mjög flott. No-one but you og Who wants to live forever voru „showstoppers“. Sérstaklega fannst manni margir að tárast í fyrrnefnda laginu. Söguþráðurinn var augljóslega rugl en það var í raun alltaf sett upp sem brandari. Við Eygló höfðum gaman af því að ein aðalpersónan var „librarian“ sem vann í skjalasafni (og brenndi ekki 95% af skjölunum sínum).

Eftir sýninguna komum við okkur heim. Við reyndum að finna matvörubúð en það var ekki mikið af slíku í City. Við spurðum því á hótelinu og okkur var vísað á Tescobúð í nágrenninu. Það var gaman að koma í Tesco aftur. Eins og að fara aftur til Írlands að einhverju leyti. Eygló tók áhættu og keypti sér Cherry-Coke af því að það var kalt en sá eftir því seinna. Í staðinn drakk hún kókið sem ég keypti mér. Sturtan á hótelinu var glötuð og þó flest annað hafi verið fínt þá eigum við ekki eftir að fara á Club Quarters Gracechurch aftur út af henni. Reyndar sturtaði klósettið ekki í smátíma líka en það var eitthvað sem lagaðist bara.

Við byrjuðum laugardaginn á að fara aftur á Leicester Square til að kíkja eftir miðum. Phantom of the Opera var næst á listanum okkar. Við byrjuðum að fara á annan stað en daginn áður og þegar við komum þangað sáum við að ekkert var eftir það sem okkur langaði á nema Mamma mia og Spamalot. Við ákváðum að kíkja aftur á hinn staðinn, bara til öryggis. Biðum þá í 20 mínútur í röð. Ég var byrjaður að segja við Eygló að það væri voðalega kjánalegt að vonast eftir miða á vinsæla sýningu á laugardagskvöldi. En við komumst að og okkur var sagt að það væru til miðar á þriðjusvölum og hann varaði okkur mikið við að þetta væru léleg sæti. Við höfðum hins vegar ákveðið að ef við gætum komist á Phantom þá tækjum við öllum mögulegum sætum. Tveir miðar kostuðu 49 pund.

Eftir að hafa borðað þá röltum við um í kringum Soho og Charing Cross. Þar var spilabúðin Orc’s Nest sem við höfðum gúgglað fyrirfram. Hún var æði. Það voru ótal borðspil þar. Við keyptum Dilbert spil og eitthvað svona glæpagátuspil. Við enduðum næst í tónlistar og dvd-verslun sem við fríkuðum út í. Við ætluðum bara rétt að kíkja inn en keyptum um það bil 17 dvd- myndir (sumar sem hluta af pakka). Þetta var bara svo ódýrt að við gátum ekki annað. Við röltum þarna aðeins um. Ég keypti mér bol sem ég hefði viljað eiga þegar ég var í framlínu bókasafns: Fuck Google, Ask me (vona að Google almennt og Bjarni sérstaklega fyrirgefi mér þetta).

Næst var British Museum. Önnur heimsókn mín þangað. Ég hugsaði aftur að þetta væri ránsfengur heimsveldis. Get ekki komist yfir það. Eygló fannst þetta mjög óspennandi sett upp og ég er eiginlega sammála. Það eina sem stóð uppúr var klósettferðin. Setan var útpissuð og ef ég hefði ekki verið alveg á ystu nöf þá hefði ég farið annað. Ég eyddi töluverðum tíma í að þurrka allt upp. Síðan lenti ég í því að fara eitthvað fyrir „sturta niður“ skynjarann sem olli því að ákveðinn líkamspartur lenti í sturtu án þess að ég hafi viljað það.

Fyrir sýningu ákváðum við aðfara á indverskan stað sem heitir Mumbai bar ef ég man rétt. Ég hef aldrei borðað alvöru indverskan mat og ég var alveg rosalega hrifinn. Ég á eftir að gera þetta aftur. Eftir matinn á meðan Eygló var á salerninu kom þjónn með eitthvað sem mér þótti mjög undarlegt á borðið. Þetta var greinilega heitt og leit svolítið út, fannst mér, einsog vorrúlla í einhverju plastdóti. Ég opnaði þetta smá og fann sterkan sítrónuilm. Ég ákvað að smakka en um leið og ég setti þetta upp í mig þá áttaði ég mig á því að ég væri mesti hálfviti í heimi. Þetta var heitt og rakt handklæði. Ég reyndi að láta á engu bera og fór að nota handklæðið eins og ætlast er til. Veit ekki hvort þetta vakti mikla athygli en Eygló hló að mér þegar ég sagði henni þetta.

Við fundum leikhúsið eftir smá leit. Það lofaði ekki góðu þegar við þurftum alltaf að fara ofar og ofar. Við vorum hins vegar nokkuð sátt þegar við sáum sætin og útsýnið. Lítið pláss fyrir fætur en við sáum langstærsta hluta sviðsins. Þetta var alveg frábært. Ég söng með eða hreyfði varirnar öllu heldur. Ég elska náttúrulega þessa tónlist og hef gert lengi. Bjóst varla við að komast á svona „alvöru“ uppfærslu. Ég var mjög glaður. Reyndar lenti ég í því að fá krampa í fótinn í miðri sýningu. Ég vildi helst standa og teygja úr mér til að láta þetta líða burt en það kom ekki til greina. Það vildi samt svo heppilega til að ég var við vegginn og gat sest aðeins upp á stólarminn án þess að vera fyrir nokkrum og teygja þannig úr fætinum. Það virkaði.

Eftir sýninguna var komið að því að fara eftir leiðbeiningum Terry og ganga eftir suðurbakka Thames. Við vorum þá við Piccadilly Circus þannig að þetta var nokkuð langur göngutúr. Við röltum fyrst inn á Trafalgar torg sem var í svo miklu uppáhaldi hjá mér síðast þegar ég var þar. Ég sannfærði Eygló um að klifra upp á stöpul súlunar hans Nelsons. Þarna vorum við með fulla unglinga í kringum okkur og horfðum yfir torgið með fullt af drasli í pokunum okkar. Við ræddum aðeins saman og ég minntist á að við værum bráðum búin að vera saman í níu ár og spurði þá Eygló hvort hún myndi vilja giftast mér. Og hún sagði já. Við sátum þarna aðeins saman og nutum augnabliksins þar til einhverjir reykingamenn hröktu okkur á brott.

Við röltum niður að Westminster og skoðuðum Big Ben. Yfir brúna og framhjá auganu sem ég tók fram að ég myndi aldrei fara í. Ég var þá farinn að leita mjög að salerni en fann ekkert. Ég leysti það mál á ósmekklegan og hugsanlega ólöglegan hátt. Við enduðum með að fara yfir London Bridge með útsýni yfir Tower Bridge. Þaðan var stutt á hótelið.

Á sunnudagsmorgun fórum við hægt og rólega af stað. Ákváðum að byrja á því að fara niður að St. James’s Park og þaðan að Buckingham höll. Það var notalegt. Við hoppuðum síðan í lest og borðuðum á frekar óspennandi stað sem hét Adams Ribs. Rétt hjá var indverski staðurinn frá því í gær (Denman Str.) og hefðum frekar átt að fara þangað aftur. Verst þótti mér að ég þurfti að hamra inn verðið sjálfur á posann og þjórféð á meðan afgreiðslustúlkan stóð yfir mér og starði á mig. Ég er ekki góður í þjórfé. Veit aldrei hvað ég á að gefa. Síðan er stundum ruglingslegt hvort maður á að gefa eða ekki. Vonlaust kerfi alveg.

Við fórum næst í Hamleys leikfangabúðina sem mér sýndist vera okurbúlla. Samt gaman að skoða. Við fórum síðan inn í Soho og skoðuðum okkur um. Eygló rifjaði það upp á meðan við röltum þarna innan um XXX-búðirnar að daginn áður hafði hún sent sms til Helgu um að við hefðum farið í búð í Soho sem hún og Brjánn hefðu verið mjög hrifin af og keypt helling af dóti þar. Gæti misskilist. En dagurinn hafði bara þotið hjá og við komum okkur undirgrundina og aftur að hótelinu og síðan út í Stansted Express. Hótelið var valið af því að það var einmitt svo nálægt Liverpool Street Station. Þá ringdi í fyrst skipti í ferðinni en það angraði okkur ekki. Veðrið hafði líka verið mjög fínt.

Eftir að hafa tjékkaðokkur inn borðuðum við á Pontis. Ég fékk mér Tiramisu í eftirrétt og það var bara mjög gott. Við eyddum litlum tíma í fríhöfninni. Í öryggisgæslunni fékk ég hrós frá öryggisverði fyrir hve snöggur ég var að stökkva úr skónum mínum, skella á færibandið og grípa aftur. Ég þekki kerfið á Stansted líka ágætlega. Ég hef farið í gegnum öryggisskoðun þarna sex sinnum, þar af fimm sinnum síðasta hálfa árið.

Flugið heim var aðallega eftirminnilegt fyrir að náunginn fyrir framan mig var sífellt að reyna að ýta sætinu aftur en gat það ekki af því að ég var fyrir. Hann virtist ekki fatta þetta og reyndi aftur og aftur. Þar sem ég hef slæma reynslu af því að ræða um svona mál ákvað ég bara að láta á engu bera og að lokum hætti hann að reyna. Ef það er einhver fyrir aftan þig sem er 1.87 á hæð þá áttu ekki einu sinni að láta þér detta í hug að færa sætið aftur. Almennt finnst mér að fólk eigi ekki að færa sætin aftur án þess að spyrja þá sem fyrir aftan eru. Helsti kostur RyanAir er að sætin eru óhagganleg. Styð það kerfi.

Á flugstöðinni tóku Ambrose og Íris á móti okkur. Eygló fékk nýjan síma í afmælisgjöf en gleymdi að kaupa áfengi fyrir minn toll. Við röltum síðan í gegnum tollskoðunina án þess að nokkur vörður hefði áhuga á okkur. Það er væntanlega eitthvað voðalega ódópsmyglaralegt við mig.

10-11 á stöðinni fær mínusstig þar sem ekkert brauð var til þar. Við villtumst í leit að bílnum en fundum að lokum. Ég fékk að skafa og Eygló að keyra. Glöð vorum við þegar við komum heim.

Írar skila

Loksins skila Írar sínu. Einkunnir í hús. Get loksins farið að ganga frá öllu þessu. Ég er sáttur við einkunnirnar mínar. Marie-Annick gaf mér 65% en hin aðeins lægra. Ég er sáttur við þetta. Ég lagði eiginlega mest á mig hjá henni, hún vakti áhuga minn og ögraði mér.

Viðskiptahugmynd

Ef ég væri að leita að hliðarbúgrein þá myndi ég koma mér upp smá fyrirtæki sem tæki að sér að koma bókum og diskum frá sjálfsstæðum útgefendum og sjálfsútgefendum í búðir. Held að sá bransi sé það stór að það gætu verið peningar þar. Væntanlega væri þetta þó betur statt innan annars fyrirtækis.

En ég sett hugmyndina út á netið og bíð spenntur að sjá hvort einhver stekkur til.

Minna þreyttur

Terry sagði í síðustu viku að ég væri þreytulegur en í dag sagði hann ég væri hressilegri. Ég sagði að það væri af því að ég væri búinn að skila kaflanum af mér. Ég er að mestu verkefnalaus í ritgerðinni fram á næsta fimmtudag. Mun væntanlega eyða þessum aukatíma mínum í lestur og afslöppun.

Of mikil fjölmenning

Þegar íslenskir rasistar eru byrjaðir að flytja inn erlendar rasista hugmyndir í stað þess að treysta á innlenda heimsku þá hefur fjölmenningin greinilega gengið of langt. Íslendingar hafa haft sína sérstöku týpu af rasisma í gegnum aldirnar og núna er verið að menga hann með einhverjum enskum menningaráhrifum. Við verðum að vernda menningararfinn!

Í ellinni

Ef mér leiðist óhóflega í ellinni þá er ég að spá í að stunda fyrirlestra. Ekki til að fræðast. Ónei. Ég ætla að finna mér fyrirlestra þar sem ég get fundið einhverjar upplýsingar sem tengjast efni þeirra óljóst. Síðan verð ég fyrstur upp með höndina þegar spurningatími hefst. Þá mun ég ekki spyrja um neitt heldur tala um þetta efni sem ég fann og gefa í skyn að fyrirlesarinn sé nú frekar vitlaus að hafa ekki rætt um það eða vitað af því. Ef ég er í góðu stuði mun ég síðan fara út í eitthvað efni sem ég er sérfróður um þó það tengist fyrirlestrinum alls ekki neitt.

Mér sýnist á þeim gamalmennum sem stunda þetta að þetta gæti verið mjög gaman.

Á svipuðum nótum þá er ég að semja lista yfir fólk sem kemur með svona ræður í spurningatímum til að geta látið henda því út þegar ég er með fyrirlestra.

Valhöll sekkur

Ég skil ekki hvað Hanna Birna hefur gert til að verðskulda þennan stuðning sem hún fær í könnuninni. Hún laumaðist út úr Valhöll eins og Gísli Marteinn. Gísli þorði allavega í Kastljósið þó það hafi líklega verið mistök. En það er reyndar ekki eins og að það sé nokkur þarna innanborðs sem hefur sýnt karakter.

Davíð Oddsson virðist annars vera að reyna að sökkva Sjálfsstæðisflokknum. Að ímynda sér að hann sé að reyna að fá Villa til að vera áfram. Nema að þessu hafi verið lekið bara til að sýna að Villi hefði einhvern stuðning á bak við sig til að hann gæti hætt með örlítilli reisn. Veit ekki.

Borgin og skólinn við ána Lee

Höfundur krýpur fyrir aftan gamla útgáfu af skjaldarmerki University College Cork. Skipið er úr skjaldamerki Corkborgar. Kórónurnar eru merki Munsterhéraðs. Bókinni hefur nú verið skipt út fyrir ljón.“

Ég er í raun ekki mjög ævintýragjarn maður. Þó var ég fljótur að samþykkja það skilyrði sem er sett meistaranemum í þjóðfræði við Háskóla Íslands að þeir eyði minnst einni önn við erlendan skóla. Ég valdi ekki Cork upprunalega. Í raun var það nær óvart að ég lenti á Írlandi. Það er ekki mikið af þjóðfræðideildum í heiminum og í raun mjög fáar þar sem kennt er á ensku. Í Cork talar fólk ensku. Nokkurn veginn allavega. Ég þurfti reyndar túlkunaraðstoð þýsks vinar míns þegar ég reyndi að panta mér fisk og franskar. Þegar menn spyrja „how are you?“ vilja þeir helst að maður segi „how are you?“ til baka og tjái sig sem allra minnst um líðan sína.

Írlandi er skipt í fjögur héruð og 32 sýslur. Cork er staðsett í Munsterhéraði og Corksýslu. Borgin Cork er þriðja stærsta borg eyjunnar grænu og önnur í röðinni í írska lýðveldinu á eftir Dublin. Upphaf byggðar má rekja til munkabyggðar sem heilagur Finbarr stofnaði á sjöttu öld. Nokkrum öldum seinna komu víkingar og síðan þá hefur borgin vaxið og dafnað. Miðborg Cork liggur milli tveggja kvísla árinnar Lee. Upprunalega voru þetta 14 stakir hólmar og sum eldri hús bera þess merki að þau voru upprunalega niður við ánna. Kjarni borgarinnar er ekki stór og því hitti maður reglulega kunningja á röltinu í bænum.

Glasamotta frá því þegar Cork var menningarborg Evrópu.

Að vissu leyti er Cork Akureyri Írlands. Íbúarnir líta nokkuð stórt á sig þó aðrir Írar séu ekki alveg sammála. Allir geta þó sæst á að Corkbúar séu svolítið spes. Corksýsla er „rebel county“, þar búa uppreisnarmenn og eru stoltir af því. Tilvísanir til kommúnisma eru tíðar. Það er hægt að kaupa sér boli með áletruninni Peoples Republic of Cork. Enn sjást skreytingar frá því að borgin var menningarborg Evrópu 2005 en þá skáluðu menn fyrir menningarbyltingunni. Þessar tilvísanir vöktu nokkra furðu hjá tékkneskum skiptinemum sem ég kynntist í Cork.

Ráðhús Cork sem reist var í stað þess sem Bretar brenndu árið 1920.

Þegar Írar börðust fyrir lýðveldi, fyrst við Breta og síðan við hverja aðra þá var Cork hálfgerð miðstöð þeirra sem lengst vildu ganga. Það var undarlegt að ganga um fallega miðborg Cork eftir að hafa lesið lýsingar á því hvernig hún var brennd á skipulagðan hátt af Bretum í desember árið 1920 í hefndarskyni fyrir árásir á breska hermenn. Fyrir framan ráðhús Cork sem Bretar reistu í sáttaskyni í stað þess sem þeir brenndu eru styttur af tveimur borgarstjórum Cork sem létu lífið í sjálfsstæðisbaráttunni. Annar var dreginn úr rúmi sínu og skotinn um miðja nótt, hinn lést eftir hungurverkfall í bresku fangelsi. Byltingarmaðurinn Michael Collins á sér líka styttu í Cork. Stytturnar af borgarstjóranum minna á grimmd Breta í stríðinu en styttan af Collins ýfir upp sárari minningar um innbyrðis stríð Íra sem fylgdi í kjölfarið og litaði sögu landsins langt fram eftir öldinni.

Ég hélt að ég væri að fara til kaþólsks lands. Lands þar sem skilnaður var bannaður þar til 1995. Það kom mér því á óvart að trúarbrögð voru nær ósýnileg í Cork. Það hefur mikið breyst síðustu áratugina á Írlandi. Kaþólska kirkjan hefur misst völd sín, sem voru hvað mest eftir stjórnarskrána sem Éamon de Valera laumaði inn árið 1937 á meðan Bretar áttu í vandræðum með konunginn sinn. Það eina sem eftir situr er bann við fóstureyðingum og í dag er hart barist á Írlandi um það. Þó má gera ráð fyrir að baráttan væri harðari ef það væri ekki svona auðvelt að ferðast til Englands.

Elsti hluti skólans og flötin fyrir framan. Hjátrúin segir að þeir sem gangi á flötinni muni falla. Fúnksjónalisma skýring þjóðfræðings á þeirri trú er að hún verji grasið.

Skólinn minn í Cork var University College Cork. Upprunalega var hét skólinn Queen’s College, Cork og var stofnaður 1845. Á þeim árum voru Bretar byrjaðir að slaka á kúgun sinni á kaþólikkum og var skólinn fyrst og fremst ætlaður þeim. Einkunnarorð University College Cork eru „þar sem Finbarr kenndi skal Munster nema“. Skólinn er hluti af National University of Ireland. Rúmlega 16 þúsund nemendur eru skráðir í skólann. Það að koma inn á háskólasvæðið var stórkostlegt. Gróðurinn, áin og húsin gera þetta að hálfgerðu draumalandi. Ég fann aðeins fyrir aldri mínum þegar ég fór í skólann fyrsta daginn á kynningu og sá á sveimi fjöldann allan af 18 ára nýstúdentum í sömu erindagjörðum. Sömuleiðis var það skrýtið þegar enginn vissi til þess að nokkur annar alþjóðlegur nemi væri jafn gamall mér, sá næsti í röðinni var 27 ára (ég var árinu eldri). Ég kynntist fjölmörgum stúdentum héðan og þaðan úr Evrópu og með þeim fór ég í eftirminnilegar ferðir um suð-vestur Írland. Meðal annars fór ég um svæði þar sem mannfræðingurinn Nancy Scheper-Hughes gerði etnógrafíu á áttunda áratugnum sem fór svo illa í íbúana að hún var hrakin þaðan með ógn um ofbeldi þegar hún sneri aftur rúmlega tuttugu árum seinna.

Bekkurinn minn í heild sinni. Nú eru þau bara tvö eftir.

Fyrir utan mig voru einungis tveir aðrir skráðir í meistaranámið við þjóðfræðideildina í UCC. Fámennið kom sér svolítið illa því ég kynntist eiginlega engum innfæddum vel. Meistaranám í UCC er ársprógram. Kúrsarnir eru árslangir og það kemur sér illa fyrir þá sem ætla einungis að vera þar eina önn í skiptinámi. Það hefði í raun verið ómögulegt að koma eftir áramót. Það var einnig óþægilegt að vera búinn með tvær annir af meistaranámi og taka námskeið sem eru enduróm af því sem maður hefur áður lært. Hins vegar var allt litað af sjónarhóli Íra sem bætti að mörgu leyti upp fyrir það að kannast við efnið. Rólegheit Íra voru mér erfið. Þeir taka öllu rólega. Sérstaklega þótti mér erfitt að skólinn byrjaði ekki af alvöru fyrren tveimur vikum seinna en upplýsingar gáfu til kynna.

Með heppni hefði ég getað fengið betra húsnæði. Ég var í stúdentahúsnæði sem kallaðist Arcadia Hall og var í rúmlega hálftíma fjarlægð frá skólanum. Ég öfundaðist út í vini mína sem fengu sérbaðherbergi og voru bara kortér að ganga í skólann. Ég var þó sáttur þegar ég miðaði við þá sem ég hitti fyrstu daganna og voru ekki enn búnir að finna sér húsnæði.

Alþjóðlegum stúdentum er boðið upp á námskeið í írsku sem ég íhugaði að taka en gerði ekki. Tungumálið hræðir mig satt best að segja. Það hvað ritmálið og talmálið virðast gjörsamlega ótengd gerir það skelfilega erfitt. Í þjóðfræðideild UCC er írska reyndar mikið notuð þegar starfsfólk er að ræða innbyrðis saman og mér skilst að það eigi við um í fleiri deildum skólans. Írar nota tungumálið annars ekki mikið dagsdaglega. Ákveðin svæði á Írlandi njóta fjárhagslegs stuðnings fyrir það að hafa hátt hlutfall írskumælandi íbúa en það ristir víst ekki einu sinni djúpt þar. Skilti eru hins vegar oft bæði á írsku og ensku.

Það tók Breta mörg ár að koma enskunni inn á Íra en það tókst loksins í kringum kartöfluhungursneyðina sem gekk yfir Írland um miðja 19du öld. Írskumælandi kaþólikkar urðu verst úti í hungursneyðinni enda voru þeir illa staddir fyrir. Þessir atburðir sitja enn í Írum. Þó það sé mun styttra frá því að Írar og Bretar börðust í sjálfsstæðisstríði hinna fyrrnefndu þá er það kartöfluhungursneyðin sem ennþá vekur meiri biturð hjá Írum. Það er líka skelfilegt að heyra lýsingar á framferði Breta. Írar verða líka ennþá að hafa kartöflur með öllu en kunna þó ekki enn að elda þær sómasamlega. Lasagne verður ekki meira spennandi með frönskum.

Það kom sakleysingjanum mér á óvart að lesa fréttir í írskum dagblöðum um að IRA væri ennþá starfandi og ennþá að drepa fólk. Að mestu er hins vegar bjartsýni um framtíðina og þó menn séu ekki endilega á því að Írland verði stjórnmálaleg heild þá er landið að mörgu leyti menningarleg heild. Maður þarf samt ennþá að passa sig á því hvernig maður talar um N-Írland. Sjálfur missteig ég mig örlítið eitt sinn þegar ég var að tala um skiptinguna og fékk umsvifalaust leiðréttingu frá samnemanda mínum um að svona mætti maður ekki segja.

Styttan af Father Matthew við enda Patreksstrætis. Yfirleitt bara kölluð styttan. Father Matthew er fyrst og fremst þekktur fyrir að hafa barist gegn áfengisdrykkju. Samkvæmt sumum Corkbúum er hann að segja ‘Ég hef drukkið síðan ég var svona lítill’.

Þó ég hafi verið glaður þegar ég sneri aftur til Íslands til kærustu, fjölskyldu og vina þá er ég aðeins farinn að sakna borgarinnar. Það væri notalegt að taka rölt niður á Patreksstræti, framhjá „styttunni“ (af Father Matthew). Kíkja inn í enska markaðinn þar sem á boðstólnum er allskyns matur sem gefur, ranglega, til að kynna að Írar séu miklir sælkerar. Síðan gæti ég rölt yfir Grand Parade og keypt mér langloku í Centra sem er besti skyndimaturinn sem býðst í borginni. Á leiðinni til baka myndi ég fara Oliver Plunkett stræti sem er hálfgerð göngugata. Þegar ég kæmi þaðan væri vonandi dimmt svo að lýsingin á Brian Boru brúnni myndi speglast í myrku yfirborði árinnar Lee.

Brian Boru brú. Kennd við Brian Boru konung sem er Íslendingum af góðu kunnur sem Brjánn konungur úr Njálu og Þorsteins sögu Síðu Hallssonar.

Upprunalega birt á vefritinu Hugandi: [18. 2. 2008 22:30]     

Á blaðsíðu 12

Ritgerðin mín á víst að vera um 110-120 blaðsíður. Ég veit ekkert um hve löng hún verður í raun. Ég er núna á tólftu blaðsíðu. Það er ekkert rosalega mikið en ég er raunar ekki búinn að vera að skrifa skipulega lengi. Ég á þar að auki um 25 blaðsíður sem ég innlima að miklu leyti inn í ritgerðina þegar á líður. Ég veit ekki hvenær ég klára. Það hjálpar mikið að hafa þessa vikulegu Terry fundi. Heldur manni gangandi.

Bakþankar dagsins

Aftan á Fréttablaðinu má lesa um að logar helvítis séu nú ekkert slæmir, fallegir í raun. Þar má líka sjá Davíð Þór Jónsson ruglast á Jesú og Jóhannesi skírara, námið í guðfræðideildinni er greinilega að borga sig. Skilningur hans á kenningum líffræðinnar virðist líka vera vafasamur.

Forsíða blaðsins er ekkert skárri. Væntanlega best að setja blaðið sem fyrst í endurvinnslu, svo það geti orðið aftur hluti af náttúrunni.

Umferðarógeð í Smáralind

Ég sá auglýsingu um geisladiskamarkað í Hagkaup Smáralind og við ákváðum að fara þangað eftir badminton.

Umferðin var hörmung. Það versta var að þetta var aðallega af því að fólk var að keyra eins og hálfvitar. Merkilegt að fólk sem var fast út á gatnamótum skuli skilja eftir tveggja metra bil á milli bílanna um leið og það er sjálft komið yfir til þess að tryggja að fleiri festist út á gatnamótunum. Þegar umferðin er stopp þá er ekki nauðsynlegt að hafa bil á bílanna.  Þegar loksins kom að okkur tók einhver fáviti og fór yfir á rauðu, það var semsagt ekki búið að vera grænt ljós á hans akrein, hann bara óð yfir. Og hann komst ekki einu sinni alla leið þannig að hann var fyrir okkur. Talandi í fokkings símann á sínum risajeppa. Ég varð mjög fúll.  Strætó rokkar í samanburði við þetta helvíti.

Við fórum í Skífuna og komust þar óvænt ágæta útsölu. Þegar við komumst í Hagkaup trúðum við ekki eigin augum að Hagkaup skuli hafa auglýst jafn auma útsölu.

Þorrablót ’08

Þorrablót þjóðfræðinema tókst vel. Þorramat var haldið í lágmarki. Dans var meiri en venjulega. Ég tók einn vikivaka við Ólaf Liljurós en náði að stíga á fótinn á Kristínu Birnu og Aðalheiður raspaði hnúann minn upp við illa staðsetta súlu. Í lok kvölds var síðan farið í einfaldan færeyskan dans sem ég réð við.

Minni kvenna og karla tókust vel. Sér í lagi var ég ánægður að fá vísun í eigin ræðu fyrir tveimur árum. Ég er bara svona sjálfhverfur en þið eruð það líka, þið bara játið það ekki.

Spurningakeppnin tókst bara vel. Ég tilkynnti í byrjun að þetta yrði engin aumingjakeppni þar sem fólk ætti að vita svörin en það voru reyndar bara tvær spurningar af tíu sem duttu dauðar niður. Þeim var báðum svarað af salnum. Hjördís formaður náði sigrinum í bráðabananum. Ég var glaður að fá bráðabana en að sama skapi feginn að það þurfti bara eina því ég hafði ekki fleiri auka.

Ég saknaði nú Danana tveggja og Skagamömmunnar, skrýtið að hafa þau ekki með. Hins vegar fékk móðirin smá spurningu sér til heiðurs þegar spurt var um grænan fenjabúa sem reis á stjörnuhiminn og hélt velli þó hann hafi misst röddina árið 1990.

Semsagt, gaman.

Londonspil

Hvar er maður líklegur til að finna spilabúðir og aðrar skemmtilegar búðir í miðborg London?
Eitthvað sem við eigum sérstaklega að gera þar?