Af Köttum og sjálfum mér

Einn er sá siður með Köttum […] að láta hár og skegg vaxa […] Og ekki er það fyrr en þeir hafa fjandmann að velli lagðan, að þeir afklæðast þessu andlitsgervi […] Uppi yfir blóði og bardagafeng svipta þeir þessum hjúpi af ásjónu sinni og þykjast þá fyrst hafa goldið andvirði upphafs síns.
-úr Germaníu Cornelíusar Tacitusar.

Jamm, yfir sjálfu hræi hins fallna fjandmanns! Í morgun sameinaðist ég Köttum í anda er ég sneið af mér tæplega mánaðargamalt prófaskeggið. Lokaáfanga sex ára stríðsins er lokið. Ef til vill geri ég upp við það síðar en í bili ætla ég bara að hleypa hröfnunum að hræinu. Kannski fá mér bjór. Raunar ekkert kannski með það.

5 thoughts on "Af Köttum og sjálfum mér"

  1. Kári skrifar:

    þú getur bara sjálfur verið Takítus. Þú ert alltaf að takítusa. Það má í raun segja að þú sért sí-takítusandi.

  2. Segir maðurinn sem er alltaf að takítus- … !

  3. Kári skrifar:

    Æ farðu að takítusast

  4. Ásgeir skrifar:

    Eru þetta þá einhverjir thundercats kettir

  5. Já, svona forn-germanskir.

Lokað er á athugasemdir.