Gneistinn

Í gær þá var ég að fara yfir afritin af viðtölunum mínum (uppskrifuðu semsagt) og þegar ég fór að opna þau þá kom í ljós að þau voru meira og minna biluð. Ég hafði ekki áhyggjur strax en þegar ég fór að skoða eintökin sem eru inn á tölvunni hennar Eyglóar þá varð ég hræddur. Eftir að hafa farið í gegnum þetta allt saman þá kom í ljós að eitt viðtal var hvorki til útprentað né á tölvutæku formi.

Ég þurfti að vanda mig rosalega til þess að fá ekki rosalegt panikkast. Ég gerði mitt besta til að lagfæra skjölin en þau eru greinilega bara fökkt.

Ég vissi líka af eintökum inn á ónýta harða disknum mínum (sem ég væri reyndar búinn að formatta ef hann væri ekki svo fökkt að það er ekki hægt að formatta hann). Í gær fór ég að skoða málið, fór inn í Windows 98 herminum og fann skjalið og það virtist í góðu lagi. Það var mikill léttir.

Það var hins vegar ekki lausnin því það er ekkert auðvelt að koma skjölum af ónýta disknum. Það tók í raun marga klukkutíma en rétt áðan opnaði ég skjölin (fann líka þau skjöl sem voru til útprentuð en ekki á tölvutæku) í Eyglóartölvu og gladdist mjög.  Núna er spurning um að koma sér upp aukalegri baköpp leið. Það kom sér reyndar vel núna að ég hafði ekki eytt aukalegu baköppunum síðan í lok júní.

Sit í Odda. Get skellt tónlist á því ég þarf ekki að hlusta á viðmælendur mína tala á 42% af upprunalegum hraða. Allt slíkt er búið í bili.

Það er undarlegur hljómburður í þessu húsi. Ég var hérna inn á mínu rými og mér heyrðist Terry vera að tala hérna rétt fyrir utan á þriðju hæðinni. Ég kíkti út og enginn var þar. Ég fór aftur inn og heyrði aftur í Terry. Ég kíkti út en þar var enginn.

Í þriðja skiptið fór ég og kíkti hvort hann væri hérna inn á ganginum sem leiðir að fundarherberginu en þar var hann ei. Á leiðinni til baka þá kíkti ég niður og sá Terry spjalla við Dáithí á fyrstu hæðinni.

Ég rétt kastaði á hann kveðju enda var ég ekki beint að leita að honum til að spjalla heldur var ég bara að reyna að finna hvaðan röddin kæmi. Ég heyrði nefnilega betur í honum heldur en í fólki sem er að spjalla hérna handan við skilrúmið. Þetta hús er semsagt ekki hannað fyrir fólk sem vill fá að frið til að læra.

Ég skrapp áðan niður og ákvað prufa kjötloku með hakki. Sósan var svo skelfilega vond að ég þurfti að kaupa mér Prins Póló til að drepa bragðið.

Afgreiðslukonan reyndi í þetta skipti ekki að henda eigum mínum. Í síðustu viku hellti hún er flösku af Toppi sem ég var með þarna á meðan ég var að grilla samloku. Í fyrradag þá reyndi hún það aftur en spurði mig reyndar fyrst. Hún var síðan komin dálítið í burtu þegar hún spurði mig “átt þú þetta kannski líka?” og veifaði lokinu af plastdallinum sem ég kom með matinn minn í. Ég fékk lokið aftur.

En írskan er búin, próf eftir tvær vikur og stutt ritgerð aðeins seinna og þá hef ég væntanlega lokið síðasta kúrsinum sem ég mun taka í Háskóla Íslands. Ég er að hefja fimmta árið í HÍ. Það var ekki á upprunalega planinu.

Það er vanabindandi að fara í bíó þannig að við skruppum enn og aftur. Í kvöld fórum við ekki á Bíódaga heldur á myndina Astrópíu.

Í stuttu máli má segja að þetta sé líklega ein besta íslenska myndin sem ég hef séð. Að einhverju leyti litar það mig að ég var einu sinni roleplay nörd og á þeim forsendum þóttu mér sumir þeir brandarar brjálæðislega fyndnir (sérstaklega bar kommentið). Á sama tíma þá hló Eygló að sömu hlutunum kannski af því að þeir voru undarlegir þannig að þetta virkar á báða vegu.

Ég mæli allavega hiklaust með henni. Skreppið í bíó og sjáið góða íslenska mynd.

Ellefta, og væntanlega síðasta, myndin á Bíódögum var Fuck. Heimildarmynd um orðið. Hún var bara mjög góð, skemmtileg og áhugaverð. Ég bauð þeim sem vildu af Rannsóknarhópnum með á hana, Vilborg, Sigrún Hanna, Dagbjört og Júlíana þáðu boðið.

Ég vann semsagt um daginn aukalegt 10 miða kort á Bíódaga rétt eftir að við höfðum ákveðið að fara á þessa mynd saman. Myndin var í raun ákaflega þjóðfræðileg og hentaði því vel fyrir hópinn.

Við byrjuðum kvöldið á að borða á Caruso. Ég var ánægður með matinn en ég var ekkert sérstaklega ævintýragjarn og fékk mér bara Lasagna. Reyndar var hvítlauksbrauðið sem með fylgdi frekar aumt.  Eygló bættist í hópinn þegar við fórum í bíóið.

Við kvöddum síðan Sigrúnu Hönnu sem hjólaði á brott á. Hálffrönsk að sjá stúlkan á hjólinu. Líklega sé ég hana ekki aftur næsta árið. Díaspora þjóðfræðinema er hafin. Hvernig líður Berkeleybúanum annars?

Mín kæra systir Anna Steinunn á afmæli í dag. Hún fær hamingjuóskir í tilefni dagsins og loforð um að ég gleymi ekki hinni síseinkuðu jólagjöf sem ég lofaði henni.

Hitt afmælisbarnið er Steinunn tengdamóðir mín. Hún fær einnig hamingjuóskir í tilefni dagsins.

Ég er að reyna að skrifa niður tuttugu mínútur af viðtali en Oddi skelfur. Það er fullmikil truflun af þessum vinnuvélum öllum.

Eftir tvo daga í írsku þjóðfræðinni þá er ljóst að ég á ekki í neinum vanda með að skilja írskensku kennarans þegar hann er að kenna. Hins vegar var það aðeins erfiðara þegar við settumst svona niður til að spjalla. Reyndar er þetta aðeins öðruvísi hreimur en sá sem ég mun mest heyra úti (úr næstu sýslu við Cork).

Mynd númer tíu á Bíódögum var Cocaine Cowboys. Mynd sem fjallar um áhugavert efni en er ekki vel gerð. Skil annars ekki hvers vegna hún var ekki flokkuð með miðnæturmyndunum (þeim sem voru taldar grófar).

Ég er að skipuleggja smá mastersnemahitting. Sendi fólk sms. Þegar kom að senda henni Katrínu sms þá var ég ekki með hana undir fullu nafni. Ég ætlaði að kíkja á númer hjá einni Katrínu sem er í símaskránni minni en sendi skilaboðin óvart. Það var röng Katrín. Ég þurfti að senda henni póst þar sem ég afbauð henni í kvöldmat og bíó. Frekar leiðinlegt. En ég tek fram að í raun er þessi Katrín alveg velkomin með þó upprunalega boðið hafi verið óvart.

Eitt af því vonda við mánudagsmorgna er að fara í póstkassann og sjá Fasteignablað Moggans þar. Hvers vegna er Morgunblaðið að troða þessu upp á okkur?

Það er hins vegar ágætt að vakna snemma á mánudögum því þá vaknar maður ekki við sorphirðuna. Það var eftirminnilegur morgun í vetur þegar ég heyrði einn úr hópnum tilkynna hinum um að hann hefði nú ælt á síðasta stað sem hann var á. Okkar rusl er ekki svo ógeðfellt.

En í dag er fyrsti dagurinn í írsku þjóðfræðinni. Það ætti að vera gaman.