Viðskiptafréttirnar á TV2 segja frá skelfingarástandinu hjá litlu grönnum okkar á eyjunni í norðri. Sjálfur er ég í pásu frá að stoppa í sokka – ég er að vinna mig í gegnum hrúgu af svona tíu-fimmtán pörum.

Og nei, það er ekki alþjóðlega lánsfjárkreppan sem kennir berfættum graspiparsveini að stoppa í sokka. Ég hef gert þetta allt frá táningsárum.

– – –

Ég varð að taka mér þessa pásu til að benda á tvífara mánaðarins: Davíð Oddsson seðlabankastjórinn okkar annars vegar og Lúlú, kýrin hennar Frú O’Leary hins vegar. Þau eiga sitthvað sameiginlegt.

– – –

Annars þyrmdi skyndilega svo mikið yfir mig yfir þessu öllu í dag. Að horfa á þetta svona úr fjarlægð er eins og að horfa á júmbóþotu brotlenda á húsinu manns. Manni líður skelfilega en sjónarspilið er svo svakalegt að maður getur ekki litið undan. Ég hringdi í konuna í hádeginu og leið betur að heyra röddina í henni, þótt mér hafi ekkert litist á lýsingarnar. Svo settist ég niður eftir vinnu og púslaði saman spilalista á iPodinum mínum: „Kreppan kemur!“

Einn ágætur maður grípur hvert tækifæri sem gefst (og það réttilega) til að núa mér því um nasir er ég fyrir margt löngu lýsti því yfir hvað ég væri með víðan tónlistarsmekk – víðari en nokkur sem ég þekkti. Sá hinn sami hefur þó í seinni tíð hrósað mér fyrir það að kunna að setja saman spilalista.

(Hvernig er það annars Magnús, ferð þú ekkert að verða léttari?)

Svo ég er að hugsa um að fara í spilalistabloggleik. Kannski einhvern tíma um þetta leiti á morgun.

Eitthvað segir mér að Mamma Mia! muni ganga vel í íslenskum bíóum eitthvað enn um sinn. Þörfin fyrir gleðina fer a.m.k. ekki minnkandi. Þrátt fyrir hrun kapítalismans lifir lögmálið um framboð og eftirspurn enn góðu lífi – í kvikmyndunum.

– – –

Biedermann og brennuvargarnir. Þessi leiksviðsdæmisaga eftir Max Frisch um Þýskaland nasismans hefur verið dregin upp reglulega til að vara við öllu frá uppgangi Bush-veldisins til íslamskrar bókstafshyggju. Mig grunar að hægt væri að líta yfir síðustu metrana í baksýnisspeglinum og koma auga á eina túlkun í viðbót.

– – –

Austurstræti.

Nei, ekki gatan, heldur lagið með Ladda. Ég er með 100 beztu lög lýðveldisins í iPodinum þessa dagana og finnst andinn ekki eiga síður vel við í dag en þá.

– – –

Einnig úr sömu átt: Orti Nýdönsk spádómsóð um íslensku fjármálakreppuna? Líkindin eru hrollvekjandi:

Hjálpaðu mér upp, ég get það ekki sjálfur.
Ég er orðinn leiður á að liggja hér.
Gerum eitthvað gott, gerum það saman,
ég skal láta fara lítið fyrir mér.

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna!

Hvað getum við gert ef aðrir bjóða betur,
dregið okkur saman, skriðið inní skelina?
Nei, það er ekki hægt að vera minni maður
og láta slíkt og annað eins spyrjast út um sig!

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna!

Þú! getur miklu betur en þú hefur gert.
Þú! ert ekki sami maður og þú varst í gær.
Þú! Þú opnar ekki augun fyrr en allt of seint,
opnar ekki augun fyrr en allt er breytt.

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna,
drukkna í öllu þessu í kringum mig.
Flýtum okkur hægt, gerum það í snatri.
Ég verð að láta fara lítið fyrir mér.

Hjálpaðu mér upp, mér finnst ég vera að drukkna!

– – –

Annars fylgjast Danir enn grannt með gangi mála uppi á skerinu og stendur greinilega ekki alveg á sama, hvað sem líður öllu Magasínsdjóki. Þeir virðast samt eiga nóg með sig: Morgunfréttirnar á TV2 voru svartsýnar á daginn fyrir hérlenda.