Hvernig er stemmingin?

Ég ligg slappur og sloj uppí rúmi hérna í Svabíu og horfi með öðru auganu á útsendingar að heiman, eftir því sem línan leyfir. Hugsa sitthvað: um íslenska fjölmiðla, stjórnvöld, almúga og alþingi, stjórnarskrána, forsetann og frúna hans. Svo fátt eitt sé nefnt.

Það er sitthvað sem þarf bæði að segja og gera sem hvorki heyrist né sést. Veit samt ekki hvort ég verði til neins við hvort heldur sem er þar sem ég er. Enda löngum því marki brenndur að vilja helst hugsa mig um í nokkra daga áður en ég segi eða geri nokkurn skapaðan hlut sem gæti mögulega skipt nokkurn mann máli.

Svo finnur maður ekki alveg hvernig ástandið er heima; maður fær ekki nema undan og ofan af því hingað út, enda varla neinum íslensku fjölmiðlanna treystandi til að gefa sjónarhorn sem er ólitað af áhrifum pólitískra og fjármálalegra valdhafa.

(Eins og sagan ætti að hafa kennt okkur: Fjármálalegt vald er ekki endilega mælt í prósentum af eignaraðild. Pólitískt vald er ekki endilega mælt í fjölda sæta á alþingi eða í ríkisstjórn. Hvað þá í niðurstöðum nýjustu skoðanakannana.)

Svo ég velti fyrir mér: Hvernig er stemmingin?

Hvernig var hún niðri á Austurvelli? Hverju var fólk að mótmæla? Hverju vill það koma í verk? Hver er krafan? Það komst ekki alveg til skila til mín.

Hvernig er hún allsstaðar annarsstaðar? Hvernig líður fólki? Hvernig hafið þið það?

Spyr sá sem ekki veit.

Join the Conversation

2 Comments

  1. Stemningin var gríðarlega sérkennileg inni í Dómkirkjunni í dag, frá söngvurunum séð. Úti, já líka spes. Fólk vissi ekkert hvort liðið við hliðina á því væri þarna á neitt nálægt því sömu forsendum og það sjálft. Gríðarlega ófókuseruð mótmæli og alls ekki sama fólk sem var að mótmæla þegar verulega var þörf og nauðsyn á mótmælum hér fyrir tveimur árum.

  2. Takk kærlega fyrir þessa lýsingu sjónarvotts Hildigunnur. Mér sýndist að þetta gæti verið raunin (m.a. af viðtölum sem fréttamenn tóku við hinn og þennan á torginu) – að hægt væri að finna tvo á torginu sem væru að mótmæla því sama, nema öðrum þætti of og hinum þætti van.

    En frústrasjónin er greinileg, og raunveruleg, og ekki bara hjá einhverjum hverfandi minnihluta, þótt manni finnist vanta uppá brúarsmíðina með markmiðin.

    Mér hefur líka verið svarað í prívatpósti, þar var svipaða sögu að segja. Merkilegast þótti mér þó að viðkomandi sagðist frekar kjósa að hafa þann háttinn á, þar sem hann óttaðist að verða fyrir aðkasti ef hann viðraði skoðanir sínar á opnu bloggi eins og þessu.

    Það þótti mér dálítið ískyggilegt, og segja ekki síður mikið en beinar útsendingar frá gærdeginum.

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *