Ernst des Lebens

Úrslitaþáttur Grand Prix der Volksmusik var haldinn hátíðlegur í Vín síðasta laugardagskvöld. Þar sem þetta var 25. þátturinn frá upphafi var sérstök júbíleúmsdagskrá, mikið um dýrðir og flestallir sótraftar á svið dregnir af lista sigurvegara síðustu 24 ára. Áhugasömum til eflaust óblandinnar ánægju má benda á að þátturinn er aðgengilegur á vef austurríska ríkissjónvarpsins og er pakkfullur af ógleymanlegum augnablikum. Gerið svo vel að horfa á í fullri lengd.

Hvorki Austurríki né Sviss riðu neitt tiltölulega feitum hesti frá keppninni þetta árið: Marco Ventre og hljómsveit hans sátu með Nicolas Senn og hakkbrettinu hans í fjórða til fimmta sæti, respektíft. Vonarbangsarnir mínir, hinir þýsku Fjallafóstbræður náðu ekki nema í þriðja sæti og verða það að teljast nokkur vonbrigði miðað við árangurinn í fyrra og glæsilega frammistöðu þeirra á úrslitakvöldinu sjálfu. Óvæntustu úrslit kvöldsins (a.m.k. fyrir mig) var firnasterk innkoma hinna suður-týrólsku Niederbachersystkina sem óðu alla leið uppí annað sætið með móðurástaróðinn sinn. Sennilegast er að um hafi verið að ræða samlegðaráhrif tveggja ólíkra markhópa í innhringingum: Aldraðra mæðra annars vegar og einstaklinga með Drindlblæti hins vegar. Dæmi hver fyrir sig. Ég vek líka sérstaka athygli á kolgeitbrosi bassahaldandi bróðurins.

Bergkristallinn - sigurlaun Grand Prix der Volksmusik

En úrslit kvöldsins voru svo sannarlega gleðitíðindi: Í fyrsta sinn síðan Henry Arland blés hið angurværa “Echo der Berge” með sonum sínum þeim Maxi og Hansi árið 1994 er Bergkristallinn kominn heim til Þýskalands. Elsku dúllurassgötin þau Belsy og Florian Fesl tóku þetta af miklu öryggi og allt frá því flutningi þeirra lauk þar til síðustu stig höfðu verið talin var nokkuð víst hvernig myndi fara. Hér fer á eftir keppnisflutningur þeirra á sigurlaginu. Það er nauðsynlegt að horfa á allt til enda og sjá innsigliskossinn þeirra í restina. Þetta bræðir steinhjörtu.

Þau fáheyrðu tíðindi áttu sér stað í vor sem leið að ZDF hætti við að senda út skemmtiþátt úr sjónvarpssal þar sem valin væru fjögur lög til að keppa fyrir hönd Þýskalands á Grand Prix der Volksmusik í Vín á föstudagskvöldið eftir viku. Í staðinn var málið sett í hendur dómnefndar sem heimullega valdi fjóra keppendur af þeim fimmtán sem höfðu komist í gegnum forvalið fyrir forkeppnina. Þótt hægt sé að nálgast lista yfir öll fimmtán lögin hafa þau farið lágt á internetinu, ef þá nokkuð hafið sig uppaf jörðinni, svo það er erfitt að leggja mat á hversu vel eða illa dómnefndinni fórst verkið úr hendi miðað við samkeppnina. En ef litið er á útkomuna er kannski óþarft að kvarta of mikið. Það vill segja, núna þessa dagana, þegar loksins er hægt að nálgast öll lögin á einu eða öðru formi – það var miklum erfiðleikum bundið langt frameftir sumri.

En framkvæmdin (eða skortur á henni) er samt náttúrulega til háborinnar skammar og illur grikkur hverjum sönnum aðdáanda vel gerðrar Volksmusik.

- – -

Þar sem ekki er hægt að raða lögunum eftir stuðningi í forkeppninni verð ég bara að raða þeim eftir mínum eigin persónulega stuðningi. Og liggur þá beinast við að byrja á henni Angelu Wiedl sem syngur lagið „Der liebe Gott macht das schon.“ Þetta lag er úr smiðju hins stórfenglega Schlagerkomponist Ralph Siegler, sem hefur verið að síðustu fjóra áratugina og átt ekki ómerkari smelli en „Und manchmal weinst du sicher ein paar Tränen (þarna í lýtalausum flutningi Oswald Sattler) og „Ein bißchen Frieden“ sem Nicole gerði ódauðlegt um árið, að ekki sé minnst á gervallt reppertorí hinnar óviðjafnanlegu diskógrúppu Dschingis Khan eins og það lagði sig (Dæmi eitt. Dæmi tvö. Dæmi þrjú). Lagið sem Angela syngur nær eftilvill ekki alveg sömu hæðum og hann Ralph náði hæst forðum daga, en ég ætla mér nú samt ekkert að leggja neitt geistlegt ljós undir mæliker.

Hún Angela er kannski ekki alveg eins heldri í hettunni, en hefur þó harkað í bransanum síðustu þrjátíu árin eða svo. Líf hennar hefur ekki verið einn samfelldur dans á rósum,  tildæmis missti hún einu dóttur sína fyrir fimm árum, sem þá var fimm ára. Kannski sækir hún í eitthvað af þeirri lífsreynslu við flutninginn, hver veit. Takið eftir skyldubundinni en afar smekklegri notkun orðsins Schicksal í öðru erindi (sbr. lögmál sem minnst var á í síðasta bloggi):

- – -

Önnur þrautreynd söng- og framkomulistakona sem mun troða upp eftir viku er Birgit Langer, sem mun syngja lagið „Komm und fang mit mir den Sonnenschein“ eftir Tommy Mustac, en hann samdi einmitt sigurlag GPdV árið 1998, „Das Feuer der Sehnsucht.“ Það er ekki alveg hlaupið að því að finna þetta lag í fullri lengd, en þó gróf ég upp hráa upptöku af lifandi flutningi hennar Birgitar frá hafnarkonsertinum í Friedrichshafen við Bodensee þann ellefta júlí síðastliðinn. Ég set hana ekki inn hér, en þeir sem hafa einlægan áhuga geta litið á upptökuna og haft í huga að hún er hvorki í fullkomnum hljóð- né myndgæðum; lagið sem um ræðir hefst þegar liðnar eru fimm mínútur og fimmtíu sekúndur. Aðrir geta hlýtt á örstutta Hörprobe hér að neðan, eða bara snúið sér að næsta lagi.

Birgit Langer

Birgit Langer – Komm und fang mit mir den Sonnenschein

- – -

Blessunarlega valdi dómnefndin ekki eintómar dívur af eldri kynslóðinni – unga fólkið fær líka sína eigin fulltrúa í ár. Belsy er suður-týrólsk söngkona sem þrátt fyrir að líta út fyrir að vera af austurlensku bergi brotin er þjóðlegri en Currywurst mit Pommes Schranke og hverjum þeim ógleymanleg sem sáu hana og Rudy Giovannini bera sigur úr býtum í GPdV árið 2007 með hið gullfallega „Salve Regina.“ Nú hefur hún parað sig saman við harmónikkuþeytinn og súkkulaðssykurhlunkinn Florian Fesl og túrar með honum vítt og breitt um Evrópu propre. Þau hlutu náð fyrir augum dómnefndar til að flytja lagið „I hab Di gern“ fyrir hönd Þjóðverja í ár. Sjáið bara hvað þau eru sæt saman:

- – -

Die Bergkameraden eru fullir metnaðar í leit að hinu eina sanna Junge, Frische, Moderne Männerköresound. Þeir rétt misstu af sigri á síðustu metrunum í fyrra, þegar þeir sungu „Ich träume von der Heimat“ með sjálfan Oswald Sattler sér til fulltingis. Nú snúa þeir Fjallafóstbræður aftur einir og óstuddir, með ísaxirnar brýndar og blóðbragð í munni, syngjandi digrum karlarómi „Cantata di Montagna“ þannig að steramettaður pungsvitinn drýpur af hverju Umlauti. Ég verð illa svikinn ef þeir standa sig ekki að minnsta kosti eins vel í ár og í fyrra.

- – -

Þá er þetta bara búið. Lokakeppnin verður haldin í Vín eftir slétta viku, og ég er búinn að gera ráðstafanir til að fjölskyldan komist nógu snemma heim úr sumarfríinu til þess að ég missi alveg örugglega ekki af þessum merkisviðburði. Svo mun ég að sjálfsögðu láta vita hvernig fór.

Fjallafóstbræður. Með þeim á myndinni er góðvinur þeirra Oswald Sattler.

- – -

Viðauki: Á vafri mínu um vefinn uppgötvaði ég mér til ánægju að komið er nýuppfært vídeó við lagið „Komm Tanzen, mi Amor” með Die Wörtherseer, sem sárvantaði einmitt í umfjöllun mína um austurrísku forkeppnina um daginn. Gjörið svo vel:

Austurríska forkeppni Grand Prix der Volksmusik fór fram laugardaginn 22. maí síðastliðinn, og skilst mér á öllu að hún hafi þótt fara vel fram. Fimmtán keppendur voru skráðir til leiks, og þarsem einungis fjórir fengu náð til að halda áfram í úrslitin voru býsna margir sem lágu sárir hjá garði í lok kvölds. Ég tiltek þar sérstaklega þau skötuhjú Leónu og Sven sem komust í úrslitin í fyrra en urðu að sætta sig við tíunda sætið í ár með lagið sitt “Diese Welt ist wunderschön,” þrátt fyrir glæsilega hækkun um hálfan og alltsaman. Meðal annarra sem rétt misstu af úrslitasæti voru fljóðin hvert öðru föngulegra: Marlena Martinelli með “Komm doch verführ mich“, Leona Anderson (samt ekki sú sem söng um rottur í herberginu sínu) með “Bitte gib gut auf mich acht” og Hannah með “Magst mi eh“.

En nóg um það.

- – -

Það gladdi mitt litla hjarta að sjá að Die Grubertaler ná inn í úrslitin fyrir Austurríkis hönd annað árið í röð, hörkuðu sig uppí fjórða sætið með 7,58% atkvæða. Í fyrra sungu þeir Námadalsbræður um hætturnar við það að glápa á stelpur meðan að maður er að keyra bíl. Ég hef ekki lagt mig eftir því hvað þeir Florian, Michael og Reinhard eru að syngja um í laginu “Wenn, dann jetzt” í ár — hvað það er sem þurfi til að vera núna.  En ef einhverjir eru núna í GPdV, þá eru það tvímælalaust Die Grubertaler, í þessum óvenju smekklegu vestum með útsaumaða hljómsveitarmerkinu og alles. Þótt ég sé ekki frá því að þeir séu í nákvæmlega sömu gallabuxunum og í fyrra, í mesta lagi búnir að þvo þær:

- – -

Í þriðja sæti með 8,90% atkvæða lenti hljómsveitin  Die Wörtherseer. Þeir Charly, Seppi, Wolfi og Tommy hafa spilað sig saman í fjölda ára og slógu loks í gegn á austurrískan mælikvarða með laginu sínu “Komm tanzen, mi amor.” Því miður virðist ekki hægt að finna vídeó af flutningi þeirra frá undanúrslitakvöldinu, en í staðinn fann ég eitthvað fríkað þjónvarp þar sem sá fáheyrði atburður á sér stað að Volksmúsíkurlistamenn bresta sjálfir í söng ósvikinni röddu í lifandi flutningi. Heyrn er sögu ríkari, segi ég nú bara. Svo hvetur hann Seppi áhorfendur til að vera duglegir að kjósa þá í undanúrslitunum (sem greinilega hefur borið árangur) og í restina er örstuttur hljóðbútur af laginu eins og það á að vera, ekki sungið hrárri röddu eins og af einhverjum andskotans amatörum:

- – -

Það voru tvö lög sem skáru sig úr á austurríska kvöldinu, a.m.k. hvað varðaði vinsældir hjá innhringjendum. Í því sem greinilega hefur verið æsispennandi símakosning fyrir þá sem fylgdust með númerunum hrannast inn um kvöldið urðu strákarnir í Junge Paldauer því miður að láta sér duga annað sætið með 18,83% atkvæða fyrir lagið “A Bass, a Gitarr und a Ziehharmonika.” Þeirra helsta sérstaða ku felast í því að bjóða uppá Das Top Live Erlebnis, hvorki meira né minna. Ef rétt er, þá er það aldeilis ekkert til að hæðast að, í þessum bransa. En flutningur þeirra hér á laginu um bassann, gítarinn og dragspilið er þó blessunarlega eins ólifandi á allan máta og hugsast getur, svo sannir aðdáendur Volksmusik þurfa engu að kvíða:

- – -

Hver man ekki þá daga þegar Útvarpið með stórum staf var eitt um hituna á öldum ljósvakans og flutti landsmönnum reglulega nýjustu tíðindi úr þýska Volksmúsíkurgeiranum. Þá riðu hetjur um héruð og enginn þótti maður með mönnum í bransanum nema hann hefði hljómsveit hans sér til fulltingis. Þeir dagar virðast nú löngu liðnir og langt síðan alvöru hljómsveitarstjórar leiddu sína meðlimi til frækinna sigra á tónlistarsviðinu. Þó lifnaði aðeins í gömlum glæðum á austurríska úrslitakvöldinu, þarsem sjarmörinn Marco Ventre og hljómsveit hans rétt mörðu Junge Paldauer með 19,11% atkvæða fyrir lagið “Sehnsucht war gestern,” eða “Söknuður er svo í gær eitthvað.”

Lagið er náttúrulega bara argasti Schlager, frekar en alvöru Volksmusik. En uppfyllir þó það frumskilyrði allrar sannrar Volksmúsíkur að í það minnsta einu sinni í textanum verður að bregða fyrir minnst einu af þessum þremur orðum: Sehnsucht, Heimweh eða Schicksal. Ég get ekki boðið uppá neina hreyfimynd með laginu, bara stillimyndina af hljómsveitarstjóranum. En hann tekur sig vel út með hökutoppinn, greinilega sannur hljómsveitarstjóri af gamla skólanum hér á ferð:

- – -

Þá er ekki eftir nema þýsku lögin. Af ókunnum ástæðum sé ég framá að geta ekki fjallað um þau hérna fyrr en eftir þetta tvær til þrjár vikur. Ég get þó sagt nú þegar að það var nú meiri skandallinn maður.

Svo þangað til næst.

Svæðissjónvarp RAI í Bozen (Bolzano) hélt úrslitakvöld suður-týrólsku forkeppni Grand Prix der Volksmusik þann 21. maí síðastliðinn í smábænum Algund. Borið saman við svissnesku forkeppnina sem ég sagði frá um daginn var ekki mikið um dýrðir í umbúnaðinum, og ef litið er til fyrri forkeppna RAI í Suður-Týról verður að segjast að nú er Snorrabúð stekkur: Allt mun smærra í sniðum en undanfarið og hausinn bitinn af skömminni með því að kynna lögin eingöngu með forklipptum kynningarmyndböndum og snuða þannig áhorfendur um ánægjuna af því að sjá listamennina mæma undir pleibakki í sjónvarpssal.

En fram fór þó keppnin, og var sosum ekki mesta hneisan í GPdV í ár. Meira um það síðar.

- – -

Die Bergdiamanten eru engir nýgræðingar í Volksmúsíkinni, þeir náðu til dæmis alla leið í úrslit GPdV árið 2008 með lagið sitt “Ein bißchen Gottvertrauen.”

(Ég hlekki þarna á upptöku frá forkvöldi RAI Bozen árið 2008 þar sem afturförin leynir sér ekki í samanburðinum: Þarna var hátt til lofts, vítt til veggja, og listamennirnir stóðu sjálfir á sviðinu undir flutningnum og mæmuðu í eigin persónu fyrir áhorfendur í sjónvarpssal. Berið þetta saman við kjallarakytruna þar sem atburðinum var holað niður í ár, og sára vöntun á alvöru líflíkisflutningi. Fyrir utan að 2008 höfðu þau sjálfan Rudy Giovannini til að afkynna herlegheitin.)

Fjallademantarnir koma úr afdalnum Gsiesertal sem er lengst uppí uppsveitum Suður-Týróls. Allir sinna þeir tónlistinni í hjáverkum: Rafvirkinn Werner syngur og spilar á gítar, pípulagningamaðurinn Jóakim þenur dragspil og syngur með, og rafmagnsverkfræðingurinn Erwin blæs í lúðra. En þeir eru líka duglegir að troða upp við hin ýmsustu tækifæri og bjóða ekki einungis uppá bæði Volksmusik og Schlager, heldur líka ítalska standarda og popp og rokk úr alþjóðlegu deildinni. Þeir náðu fjórða sætinu með 9,72% greiddra atkvæða með laginu “Teures Heimatland,” sem þeir segja að sé ekki aðeins “ein Heimatverbundenes Lied,” heldur líka “ein Bodenständiger Marsch,” hvorki meira né minna. Þeir ráðast sko ekki á garðinn þar sem hann er lægstur, Fjallademantarnir:

- – -

Í þriðja sæti lenti einn af mínum uppáhalds Volksmúsíkurlistamönnum. Hann Alex Pezzei lítur einhvernveginn alltaf út eins og hann sé með eitthvað syndróm, greyið, en það er nú ekki honum að kenna. Eins og ég rakti í pistli á síðasta ári er hann borinn og barnfæddur Suður-Týróli sem hefur verið á fullu í tónlistinni frá því á leikskólaaldri. Hann er frá litlu svæði í grennd við Dólómítana þar sem töluð er ladína (fornt tungumál skylt retórómönsku), en hann er einnig altalandi á þýsku, ítölsku, ensku og spænsku. Á leið okkar fjölskyldunnar um Suður-Týról síðasta sumar ókum við gegnum heimaþorpið hans í Grödnerdalnum, þar héngu borðar yfir aðalstrætum honum til stuðnings og allir greinilega yfir sig stoltir af stráknum. Sem má alveg vera.

Ég er ekki frá því að hann Alex sé minn keppandi í ár. Hér er hann mættur með lag sem er jafnvel enn betra heldur en lagið hans í fyrra (svo ég kveði nú ekki fastar að orði) og heitir “A Narrischer, a Boarischer,” sem ég hef ekki hugmynd um hvað þýðir og get varla ímyndað mér, þótt mér heyrist hann nú vera að syngja á einhvunnlags þýsku. Hitt get ég upplýst að hann lenti í þriðja sæti með 10,36% greiddra atkvæða. Og ekki skemma Alpahornablásararnir úr Grödnerdal fyrir:

- – -

Ég veit ekki mikið um Niederbachersystkinin. En vel taka þau sig út saman eins og sjá má í uppstillingu fyrir framan nákvæmlega sama rúmið þar sem Fjallademantarnir sungu áðan um átthagana dýru:

Niederbachersystkinin

Þau eru af annarri kynslóð tónlistarfólks í Niederbacherfjölskyldunni: Hans faðir þeirra byrjaði að spila og syngja með Walter bróður sínum fyrir allmörgum áratugum og það leynir sér ekki að ástin á fagurri tónlist hefur gengið í arf til barnanna. Það fer fáum sögum af tónlistarhæfileikum móður þeirra, en hún hefur að minnsta kosti veitt þeim innblástur til lagsins sem þau náðu þriðja sætinu (með 11.63% atkvæða) með í ár: “Ein Lied für Mama.” Því miður er hvorki hægt að finna myndbands- né hljóðupptöku af laginu í fullri lengd, en á heimasíðu GPdV má þó hlusta á þrjátíu sekúndna bút til að finna nasaþefinn af því. Til að bæta upp fyrir myndbandsleysið er hérna önnur svona líka afskaplega falleg mynd af þeim systkinum:

Geschwister Niederbacher

Geschwister Niederbacher – Ein Lied für Mama

- – -

Sigurvegarar suður-týrólsku forkeppninnar í ár voru þeir sömu og í fyrra: Hressu strákarnir í Volxrock tóku sig til og rokkuðu keppnina uppúr skónum annað árið í röð með laginu  “Was macht das Edelweiß in meiner Supp’n,” eða “Þjónn, það er Alparós í súpunni minni.” Þeir aldeilis burstuðu þetta með 12,89% greiddra atkvæða, og má telja næsta víst að unga fólkið af suður-týrólsku klámkynslóðinni hafi verið duglegt að smassa á Handy-símana sína, enda allt yfirfullt af kynferðislegum vísunum í bæði texta og vídeói. Það á þó eftir að koma í ljós hvort þetta falli í kramið hjá hinni innhringjandi eldri kynslóð á stór-þýska menningarsvæðinu á úrslitakvöldinu í Vín, eða hvort eitthvað meira í ætt við móðurástaróð Niederbachersystkinanna eigi eftir að gera meiri lukku. Og allir syngja með núna: “Wos mocht des Edelweiß…”

Nú þegar Evróvisjónsöngvakeppninni er lokið leggjast allir unnendur vandaðrar dægurtónlistar í kör og vesaldóm þartil undirbúningur kemst á skrið fyrir keppnina að ári. Víðast hvar er ekki farið að huga að slíku fyrr en líða fer að jólum, eða þar uppúr, svo framundan er hálfsárslöng eyðimerkurganga fyrir söngvakeppnisfíkla.

Nema maður sé svo heppinn að tilheyra þýska menningarsvæðinu.

Úrslit Grand Prix der Volksmusik söngvakeppninnar verða haldin í Vín í Austurríki þann 28. ágúst næstkomandi. Þar verður mikið um dýrðir, hátt til lofts og vítt til veggja og enginn hörgull á lystisemdum, enda nú þegar orðið uppselt á herlegheitin. Þar munu keppa 16 lög frá Þýskalandi, Sviss, Austurríki og Suður-Týról, fjögur lög frá hverju landi. Þau voru valin af áhorfendum í símakosningum eftir undankeppnir sem haldnar voru í hverju landi fyrir sig nú í maí sem leið. Þá var svo mikið að gera hjá mér að ég hef ekki komist til að setja mig inní keppendurna fyrr en nú.

- – -

Svissneska forkeppnin var fyrst í röðinni þetta árið, hún var haldin strax þann fyrsta maí síðastliðinn. Þeir eru svo nútímalegir á Schweizer Fernsehen að þar má finna alla keppnina í fullri lengd. Áhugasamir ættu endilega að kynna sér herlegheitin, ef þeir eru alveg vissir um að hafa ekkert skárra að gera (og ekki setja tungumálið fyrir ykkur – þótt það minni afar takmarkað á þýsku stendur tónlistin alltaf fyrir sínu). Þarna var mikið um dýrðir, allir sótraftar á sjó dregnir og ástsælustu sigurlög fyrri ára rifjuð upp milli keppnisnúmera. Hápunkturinn var þegar Nella Martinetti steig á svið og tók sigurlagið úr allrafyrstu GPdV árið 1986, Bella Musica. Það var greinilegt að hún hefur engu gleymt og syngur enn nákvæmlega sömu engilþýðu röddinni og hún gerði fyrir 24 árum. Og svo var Semino Rossi þarna, þar fer listamaður sem er einn í sínum klassa.

Keppnin sjálf var samt náttúrulega aðalmálið, og hún var hörð. Til dæmis sætir furðu að ekki ómerkari listamenn en sjálfir Pläuschler-bræður hafi dottið út (en þeir áttu einmitt ógleymanlegt lag í úrslitum í fyrra) þrátt fyrir ágæta frammistöðu í sjónvarpssal og þaraðauki með stórkanónurnar Marcel Schweizer og Regina Engel til að bakka sig upp.

- – -

Í fjórða sæti með 10,51% atkvæða í símakosningunni lenti Original Voralpen-Express með lagið “Pfeif einfach drauf.” Þrátt fyrir að hafa skyggnst um á heimasíðunni þeirra strákanna hef ég ekki enn getað komist að því hvort það sé einhver önnur Voralpen-Express sem er svona miklu meira Un-Original en þeir. Þetta mál er allt hið dularfyllsta. En lagið er hresst:

- – -

Í þriðja sæti með 12,98% lentu þau skötuhjúin Stixi & Sonja og höfðu sér til fulltingis ekki ómerkara kompaní en jóðlklúbbinn Alpablóm (takið sérstaklega eftir hvað þeir strumpa engilblítt í kynningunni á undan flutningnum hér að neðan). Lagið, “Bete zu unserem Herrgott,” samdi Sonja sjálf og má með sanni segja að hún sé mikil hæfileikakona (hún átti annan entrans í keppninni þetta kvöldið, fluttan af ellibelgjunum í Tomaros). Ég vil hrósa róturunum á SF fyrir stórglæsilega sviðsmynd undir þessu lagi, þeir á RÚV gætu tekið sér þessi vinnubrögð til fyrirmyndar:

- – -

Yasmine-Mélanie er ein skærasta stjarnan á svissneska Schlager-himninum. Þessi tvítuga snót (”Hallo zamme! Ich bid Yasmine-Mélanie, ich bid zwanzki!”) söng sig inn í hjörtu Svisslendinga með hugljúfum óð um það að það fylgja jú sorgir öllum sigrum. Að lífið er ekkert eintómur dans á rósum og ekki nóg með það, heldur væri það okkur ekki þess virði sem það er nema fyrir tárin sem fylgja með í kaupunum. “Tränen gehören zum Leben” í flauelsmjúkum flutningi Yasmine-Mélanie lenti í öðru sæti svissnesku forkeppninnar með 13,74% greiddra atkvæða:

- – -

Sigurvegari kvöldsins með 15,72% greiddra atkvæða var tvítugur stráklingur, útlærður í því að spila á hakkbretti (Hackbrett), einhvunnlags slaghörpu sem leikið er á með þartilgerðum kjuðum (Svisslendingar virðast haldnir blæti fyrir þjóðlegum hljóðfærum – skemmst er að minnast Geni Good og félaga með Chlefele-lagið sitt í fyrra). Höfundar sigurlagsins í ár, Carlo Brunner og Philipp Mettler (en hann samdi líka lagið sem hún Yasmine-Mélanie söng upp í annað sætið) dæla þessu útúr sér eins og heimavöfðum vindlingum aftanúr silfursleginni styttu af Hjaltlandshesti: þeir sömdu með Maju Brunner (systur Carlos) lagið “Bliib doch bi mir” sem lenti í öðru sæti í svissnesku forkeppninni í fyrra. Að síðustu er hér sigurlag svissnesku forkeppni Grand Prix der Volksmusik í ár, “Feuer und Flamme” með Nicolas Senn, fyrsta manninum til að leika á hakkbretti á toppi Kilimanjaro. Ég vek sérstaka athygli á smekklegu eyrnaskrauti:

Jæja, þá er þetta bara að verða búið.

Báðir dagarnir um helgina voru miklir maraðonsdagar. Á laugardeginum vorum við komin af stað fyrir hádegið. Báðar systurnar höfðu gist hvor hjá sinni vinkonunni um nóttina, og þannig hittist á að þær fóru hvor á sína hverfishátíðina með þeim um morguninn. Svo við hittum þær þar og smöluðum, fyrst við Víkurskóla og síðan í Korpuhverfinu. Þaðan var haldið til bróður míns, þarsem við vorum strax sjanghæjuð í vorverkin: uppsetningu á trampólíni heimilisins í bakgarðinum. Svo fengum við dýrindis smörrebröð og mungát að smekk, nema krakkarnir, sem fengu kalda pizzu og vatn. Þaðan var farið í ýmsar útréttingar og um kvöldið var heljarinnar Evróvisjón- og kosningapartý hjá mági mínum, hinum eldri.

Talandi um það, þá glöddust allir vitaskuld óskaplega mikið yfir úrslitunum. Yngri systirin hoppaði og spangólaði af gleði og öllum nokk sama um hrakfarir hennar Heru. Ég sé mest eftir því sjálfur að hafa ekki haft tröllatrúna til að spá henni Lenu sigri – hálfasnalegt að hafa haldið með laginu sem vann án þess að hafa spáð því sigri. Asnalegt, en ánægjulegt. Annars telst mér til að ég hafi náð að spá sex þjóðum rétt á topp tíu: Hvíta-Rússland hefur endanlega sannað sig vera utan allra blokka, Serbía skoraði lægra en ég átti von á og Ísland og Noregur gerðu hvort öðru meira í brók í stigagjöfinni (þótt flutningur hafi verið skammlaus). Af þeim sem komu í staðinn furða ég mig mest á gengi Danmerkur – djöfuls holdrosalegt rusl sem það nú var. Armenska og georgíska lagið voru meðal þeirra sem hefði þessvegna verið hægt að spá sigri þótt þau rötuðu ekki inná topp tíu spána hjá mér – keppnin í ár var óvenju jöfn og tvísýn, eins og sést á úrslitunum. Það voru bara fleiri en tíu lög sem hefðu þessvegna getað tekið þetta. Svo náði Úkraína að slefa upp í tíunda sætið, hvað sem annars má um það segja.

Það er þó ljóst að allt tal um austantjaldsklíkuna fellur dautt og ómerkt, sem sést best á því að mesti hrollurinn yfir atkvæðablokkagreiðslu kvöldsins var þegar Jóhanna Guðrún tilkynnti tólf stig til “ár frends, Denmark.”

Bjakk.

Svo var glaðst yfir öðrum atkvæðaúrslitum framyfir aðrar tölur úr Reykjavík. Krakkarnir gistu hjá gestgjöfunum og voru sóttir þangað morguninn eftir fyrir morgunkaffi með vinafólki á Kjarvalsstöðum. Þá var brennt á Suðurnesin að hitta frænku frúarinnar, og svo aftur til baka í pönnukökur hjá frænda í hina ættina hennar. Um kvöldið bauð svo vinnufélagi minn í dýrindis kvöldverð til heimilis í rottubælinu Garðabæ.

- – -

Í gær var farið í hamfaraskoðunarferð undir Eyjafjöllin. Það var mjög athyglisverð upplifun. Við sáum fossana tvo, og þessutan öskugrátt mistur yfir öllu. Ég safnaði krukkufylli á grasbala við Skóga. Eftir þetta veitti ekki af að skola jarðefnin af sér í Árbæjarlaug.

Eftir ýmsar útréttingar í morgun hittum við móður mína sem kom með föður mínum í gær. Ég mun heilsa uppá hann sjálfur um kvöldmatarleytið í kvöld, og svo er ræs um óttubilið í nótt og brennt til Keflavíkur.

Stocherkahnrennen á Neckar á komandi Fronleichnam.

Það er skemmst frá því að miðvikudagur og fimmtudagur fóru í lítið annað en vinnu. Tengdapabbi renndi eftir mér niðrá Sturlugötu síðdegis á miðvikudeginum og leyfði mér að fljóta með uppí Grafarvoginn. Þar voru mæðgurnar að tygja sig í sund með krökkunum og ég skellti mér með þeim. Vinkona þeirrar eldri fékk að fara með svo við fórum tvíbíla. Það var sitthvað vesen sem kom uppá á leiðinni, eitt og annað sem gleymdist og svo var Grafarvogslaugin lokuð vegna viðhalds, en við komumst loksins oní í Mosfellsbænum.

Þegar heim var komið uppgötvaði ég að ég hafði gleymt kútunum af stráknum í sturtuklefanum á leið uppúr, svo ég renndi uppeftir aftur til að ná í þá. Á leiðinni út með þá mætti ég draugnum af sjálfum mér.

Allir voðalega punkteraðir um kvöldið og snemma skriðið í kojs.

Í vinnudagslok í gær tók ég þátt í málstofu við læknadeild HÍ. Hún gekk vel. Fékk leiðbeinandann til að skutlast með mig uppí Grafarvoginn og ræða við hann í leiðinni. Svo ég yrði kominn heim fyrir klukkan sjö.Frúin fór í saumaklúbb um kvöldið, ég var heima með tengdó og krökkunum og horfði á Evróvisjón.

Stelpurnar fóru í skólann í morgun, tengdó til vinnu og frúin að útrétta fyrir sín mál, svo við feðgarnir vorum einir í kotinu. Höfðum það náðugt framaf, dvöldum aðeins útá leifunum af leikvellinum hér í botnlanganum (því sem eftir er eftir að hún Hanna Birna fjarlægði sandkassann) og gengum svo uppí Spöng þarsem ég sá að er meira í gangi en nokkru sinni. Mér líst sérstaklega vel á fiskbúðina. Svo sá ég að vídeóleigan er búin að gefa upp öndina. Segir manni eitthvað um það hvernig afþreyingarmenningin er að breytast, frekar en neitt um ástandið í þjóðfélaginu í dag.

Við feðgar fórum og skiptum með okkur línubát á Hlölla. Og ég mátti þakka fyrir að fá helminginn.

Nú síðdegis er yngri systirin komin heim og með vinkonu sína í heimsókn. Þau voru öll úti í pottinum á pallinum þegar fyrstu línurnar voru ritaðar. Núna heyri ég í þeim innan úr stofu.

Þegar ég hafði bara séð “Alla leið” klippuna af honum Diðriki norska leist mér ekkert á þetta, óttaleg leiðindi. Þegar maður horfir á allt númerið er það mun skárra, en á tæru að þetta verður rosalega brothætt hjá honum stráknum. Það má ekkert útaf bera og þá verður þetta að einu allsherjar fíaskói.

Það er einsog “Fjóru Stóru” löndin séu smám saman að taka sig á. Franska lagið er tildæmis ekkert alslæmt. Frakkarnir hafa reyndar annað veifið verið að senda inn ágæta entransa, bara aldrei gengið neitt með þá. Kannski standa þeir sig skammlaust í ár, svei mér þá. Fyrst þegar maður sá vídeóið leist manni ekkert á að láta krakkana horfa á þetta, fá bara rauða merkið í hornið takk fyrir (maður er orðinn svo mikil tepra). En sviðsnúmerið verður mjög hófstillt og settlegt, skilst mér. Sem einhverjum finnst ábyggilega alveg agalegt.

Spánn er alveg ágætur í ár líka. En ég er samt ekki sannfærður um að sirkuskonseptið dugi til að fleyta þeim neitt svakalega langt uppávið.

Stóra-Bretland er samt ekkert að fara að læra þetta. Enn eina ferðina send einhver luðran sem hefði varla náð að meikaða á rusladiskói á ofanverðri síðustu öld. Ég bíð bara eftir að hann strumpi falskt á úrslitakvöldinu til að fullkomna ömurlegheitin.

Ég hef áður lýst yfir hrifningu minni á þýska keppandanum.  Hún Lena Meyer-Landruth hefur sjarma sem erfitt er að standast. Þjóðverjarnir héldu sjö kvölda keppni um það hver fengi að fara að keppa (undir handleiðslu glataða snillingsins Stefan Raab) og strax frá fyrsta kvöldi var ljóst að spennan fólst í því hver af hinum upphaflegu keppendunum nítján fengi að keppa við Lenu í úrslitaþættinum. Lagið sem áhorfendur kusu handa Lenu var annað að tveimur sem hún og hin stelpan sungu báðar. Mér finnst segja eitthvað hversu mikið hún Lena breytti því frá upprunalegu útgáfunni – beriði saman við flutning Jennifer Braun sem keppti við hana til úrslita. Ég hefði reyndar kosið annað lag handa henni Lenu, lag sem hún samdi í samvinnu við Stefan Raab sérstaklega fyrir kvöldið og má heyra hér: Love me (dálítill Cardigans-fílingur). En áhorfendur fengu að ráða:

- – -

Mér líst bara nokkuð vel á þetta samt. Hún vinnur sennilega ekki (mér skilst að fari tvennum sögum af því hversu vel sjarminn er að skila sér á norska sviðinu) en mig grunar að hún verði meðal tíu efstu. Með hverjum? Segjum að það verði þessir:

Tyrkland – Disney-Gothið svínvirkar. Með smergelinu og öllu.
Rúmenía – Það er bara svaka flott númer.
Hvíta-Rússland – Þetta fiðrildamóment er svo ógleymanlega mikið kitsch.
Ísland – Þartil á þriðjudagskvöldið hafði ég aldrei heyrt Heru syngja þetta skammlaust. Það dugði til að sannfæra mig um að kannski finnst ekki öllum þetta svo ömurlegt.
Serbía – Það er búið að grisja svo garðinn fyrir Júgóslavana að þetta er nánast eitt eftir.
Grikkland – Eins hallærislegt og það er, frá stirðbusanum sem syngur til sætu strákanna sem dansa, þá virkar þetta á einhvern fáránlegan máta.
Belgía – Ég vil sjá Belga fá breik í ár.
Azerbadjan – Það er slatti af tiltölulega rólegum lögum austanað, sungnum af snoppufríðu og mestanpart tónhaldandi kvenfólki. Ég held að azerska laginu muni ganga best af þeim.
Noregur – En ég er samt ekki alveg viss. Það er nánast fiftí-fiftí milli Diðriks og ísraelska stráksins hvor skríður uppí neðri helminginn á topp tíu. Veltur allt á því hvorum þeirra gengur betur að halda lagi.

Svo held ég bara sveimérþá að Grikkland taki þetta. Þótt ég voni náttúrulega á móti öllum líkum að hún Lena slái þessu öllusaman við. En við þurfum allavega ekki að hafa neinar áhyggjur af henni Heru.

Ji, bara þrjú lög búin og ég alltof seinn inn hérna. Það á sér sínar leiðinlegu skýringar sem má bíða að fara útí. Nú er annað meira mikilvægt.

Ég heyrði óminn af litháíska laginu utan af palli. Mér fannst það ekki hljóma neitt alltof spennandi en missti náttúrulega af því hvernig þeir litu út á sviðinu. Ég spurði yngri dóttur mína (6 ára) sem var fyrst með matinn. Hún sagði að þetta hefðu verið einhverjir kallar að syngja á silfurnærbuxum. Hún var ekki hrifin. En ég sé hálfpartinn eftir að hafa misst af því. Var eitthvað varið í þetta?

Armenía var næst og enn var ég úti á palli að éta slátur. Núna var sú elsta (9 ára) mætt fyrir framan kassann og sagði mér að það hefðu verið skógardvergar á sviðinu. Útfrá því sem ég heyrði (og sá, í svona tíu sekúndur) var ég ekki impóneraður.

Ísrael – þarna var ég loksins kominn og náði honum stráknum á meðan græjan var að ræsa sig. Fannst þetta ekki alslæmt framanaf. Svo skipti ég um skoðun þegar á leið. Þetta var sorglegt lag og allt svoleiðis sko. Svo fór hann að þenja sig upp á við og yfir það sem mónitórinn gaf honum og þá varð þetta bara alltsaman sorglegt. Lag sem hefði átt góðan séns með góðum flutningi. En ekki lengur.

Sjúkk. Nú er auglýsingahlé, svo ég hlýt að geta unnið restina upp á meðan. Neeei! Bíðiði!!!

Danmörk, púffpúffpúff. Ég var ekki hrifinn. Bara eitthvað níundaáratugar rúnk. Með ú-i. Eða sko, með úúúúú-i.

Sviss – alveg rétt. Það var þessi með eyrun. Ég hef oft spáð Svissi áfram, þegar það hefur sent frábær lög með glimrandi góðum flutningi. Fyrst mér skjátlaðist þá, þá fer það ekki áfram í kvöld.

En ég var ógeðslega hrifinn af sænsku stelpunni. Einvernveginn þannig að allt er á þann veginn að manni ætti að finnast það óþolandi, en manni finnst það ekki, heldur tværtimod. Gott mál.

Azerbaídshjan (hvernig skrifar maður þetta helvíti) og loksins er maður orðinn læv hérna. Þetta er lagið sem ég held að allir hafi verið að tala vel um. Og hún syngur vel þessi stelpa. En lagið finnst mér ekkert yfirmáta spes. Og ballettstrákurinn með rauða bindið dálítið hallærislegur. Samt, það er nokkurn veginn að þetta sleppur.

Ef ég hefði verið hérna frá byrjun hefði ég haft tíma til að halda utanum vindvélanotkun kvöldsins. Með þessu áframhaldinu stefnir í met.

Æjá. Alveg rétt. Úkraína. Þetta er svo slæmt. Á alla vegu. Lagið yfirmáta skelfilegt. Ekki alveg verið að hitta á tónana í upphafinu. Og vindvélin maður. Gat nú skeð. Samt eins gott að það eru ekki ballettstrákar að skekja sig á bakvið hana á 160 bpm. Samt, það er reynt að redda einhverju með gegnsæja kjólnum. Með, vona ég, engum árangri.

Obbosí. Hollendingar hafa verið svo clueless í þessu síðustu áratugi. Síðan bara, öhh. Hvenær? Og hvað svo? Eru þetta Bobbysocks? Ertu ekki að fokking djóka í mér?! Ojæja, tengdamamma fílar þetta allavega. Staðin upp og farin að dilla sér á gólfinu með krökkunum. Og hver er ég að setja útá þetta, Schlager-fanatíkerinn sjálfur.

Eins gott að kom þessi pása – ég er að reka krakkana í pottinn svo ég fái almennilegan frið til að einbeita mér að menningunni hérna.

Rúmenía já, ég hef einhvernveginn alltaf misst af þessu. Hei, þessi söngkona lítur út alveg eins og hún, þarna, aaaah, hvað heitir hún aftur? Rachel eitthvað, er það ekki? Þessi með norræna eftirnafnið, já, þarna kom það. Hún er einsog dökkhærð Scarlett Johanson. Pærótekniks maður. Og geðveika röddin. Og leðurbuxur. Það. Er. Nákvæmlega. Ekkert. til að hafa á móti þessu lagi. Svona á Evróvisjón að vera í sínu allra besta lægsta-samnefnara-stuði.

Næst er Slóvenía og ég hlakka til. Þetta finnst mér æðislega skemmtilegt. Þetta spilar beint inná Volksmusik-bentinn í mér. Og snjóþvegni gallabuxnavinkillinn spillir ekki fyrir. Þetta lag er að minnstakosti þrjú ef ekki fjögur lög í einu. Og mér finnst þau öll jafn yndislega hallærisleg. Ég er draugfúll að fá ekki að kjósa þetta áfram, því ég er handviss um að enginn annar með fullu viti gerir það. Mér finnst löngu kominn tími til að Volksmusik fái sitt reprazent í Evróvisjón.

Þá kemur írska dívan sem snýr aftur eftir öll þessi ár. Hún getur sungið náttla. Og er hinn girnilegasta, rétt í laginu með rauða hárið sitt. En samt, ég held að það kæmi mér á óvart að sjá þetta fara áfram. Kannski afþví að mér finnst lagið dálítið leiðinlegt. Erfitt að segja. … Sjitt maður. Hversu lengi halda þeir þessari vindvél í gangi? Er ekki búið að banna fleiri virkjanir í Noregi? Allavega, svo toppaði hún það með því að strumpa pínu falskt í lokin.

Fyrirfram held ég að ég hafi meiri trú á búlgarska laginu en meðalmaðurinn. Sko, það stendur undir öllum mínum væntingum. Hið fínasta júrótrass. Glimmer og efnislitlir geimgallar. Getur ekki klikkað. Sanniði til. … Púff. Í smástund þarna hélt ég að hann ætlaði að kyrkja stelpuna einsog var svo mikil tíska á þriðjudagskvöldið. Hann hefur sennilega hætt við á síðustu æfingu eftir árangur þeirra sem gerðu það um daginn.

Kýpur með gítarballöðu kvöldsins. Sjáum til hvort lukkast jafnvel og hjá belgíska krúttinu um daginn. Mér sýnist á öllu að þetta sé ekki alveg glatað, en ekki algjör glimrandi súxé heldur. Flórsykurinn aðeins of þykkur. Hvar er hjartað í þessu hjá ykkur krakkar? Vons mor, vit fílink! En eins og ég sagði, ekki alslæmt og má alveg fara áfram mínvegna, tildæmis frá dómnefndum, eins og Sigmar stingur undir með.

Auglýsingahlé. Notum það.

Króatía og það er Feminem. Jiminn eini hvað mér finnst þetta plebbalegt nafn. Næstum eins plebbalegt og frænka krakkanna minna (12 ára)  segir að það sé að blogga. Sérstaklega fyrir svona fullorðna karlmenn. En hún segir að þetta sé, and I quote, “sigurstranglegt.” Og hún er með puttann á púlsinum, svo hún hlýtur að vita þetta. En erum samt sammála um að dansinn sé asnalegur. Þær kunna samt alveg að syngja stelpurnar og ég hef fulla trú á þeim, þrátt fyrir dansinn.

Þá kemur lagið frá Georgíu og ég get svo svarið það, það er annað lagið í kvöld sem mér finnst byrja alveg eins og Is it true gerði í fyrra. Hvernig er það, er ekki búinn að vera slatti af ballöðum sungnum af snoppufríðum stúlkum í kvöld? Jú, þetta er sú sjötta, ef mér skjöplast ekki. En með þeim betri. Eða, með þeim betur sungnu. Lagið var náttúrulega bara svona lala, eins og þetta alltsaman.

Og þá er þetta bara að verða búið. Tyrkir með hressa rokkarastráka og fara örugglega áfram. Eina lagið sem keyrir inná Disney-Goth línuna í kvöld. Vel spilað, vel spilað. Dave -Grohl-lúkkalæk  og. hvað. er. málið. með þetta smergelsveiflandi vélkvendi á miðjupallinum? Brjálað stuð. Við fáum að sjá þetta aftur á laugardagskvöldið.

Svo talandi um það, hvernig fer þetta nú í kvöld? Humm…

Ji, þessar gömludagaklippur eru æði.

Loksins sá ég mýflugumynd af litháísku strákunum. Og leist alveg sæmilega á. Ég spái þeim áfram. Annars verður þetta kvöldið þegar sætu stelpurnar fara áfram með ballöðurnar sínar: Svíþjóð, Azerbaídjan, Króatía og Georgía. En ekki Úkraína. Og ég held ekki Írland áfram. Svo verða það Rúmenía, Búlgaría og Tyrkland úr hressu deildinni, alveg garanterað.

Uppí hvað er ég kominn? Átta? Og hvað er þá eftir – Armenía, Danmörk, ? Holland? Nei djók. En ég held að kannski eigi Kýpur eftir að taka þetta. Og bara af því að ég er ég sendi ég Slóveníu áfram á dómnefndaratkvæðinu. Þaraseia einsmanns dómnefndinni mér.

Sumsé, tíuþjóðaspáin: Litháen, Svíþjóð, Azerbadjan, Króatía, Georgía, Rúmenía, Búlgaría, Tyrkland, Kýpur og Slóvenía. Read’em and weep.

Það virðist rétt sem haldið var fram: Þetta er mun sterkari riðill en þriðjudagskvöldið var. Miklu harðari keppni. En ég bíð samt spenntur eftir fyrsta manninum sem fer að kvarta yfir austantjaldsklíkunni þegar Danmörk situr eftir, í staðinn fyrir að horfast í augu við að lögin að austan eru bara miklu betri. Eða svona, fyrir formið.

Jæja, þá eru auglýsingar og síðasti séns að birta fyrir umslög. Sjáum til hvernig fer.

Var svissneski strákurinn með svona geðveikislega flotta barta? Ég missti alveg af því, sennilega skyggðu eyrun svona á þá.

Rétt: Georgía, Tyrkland, Kýpur, Azerbadjan, Rúmenía.

Rangt: Úkraína, Ísrael, Írland, Armenía, Danmörk.

Feilaði á þessum: Litháen, Svíþjóð, Króatía, Búlgaría, Slóvenía.

Helvítis norðurlandaþjóðaklíka alltafhreint.

Jæja, þetta er gott í kvöld. Ég þarf að fara að svæfa. En ég verð að skrifa eitthvað meira um þetta á morgun. Og líka um “fjóru stóru.” Og uppáhaldið mitt.