Hvenær drepur maður mann?

Það fór allt í­ hávaðaloft vegna þess að Vodafone notaði í­slenska fánann í­ auglýsingu. Reyndar er hann lí­ka í­ kaffiauglýsingunum með Kristni R. Ólafssyni þó enginn hafi kvartað undan því­. Munurinn felst lí­klega í­ því­ að Merrild notar fánann á smekklegan hátt en Vodofone ekki (að mí­nu mati), en er hægt að banna mönnum að vera ósmekklegir? Það varð lí­ka hávaði í­ samfélaginu vegna þess að gert var grí­n að þjóðsöngnum á einhverri samkomu hjá ungum framsóknarmönnum (sem er reyndar oxymoron). Spaugstofan gerði slí­kt hið sama fyrir stuttu og skapaði ekki mikið umtal. Nú veit ég ekki hvernig þetta var gert hjá SUF svo ég veit ekki hvort þeir voru ósmekklegri en Spaugstofan. Hins vegar er textinn við þjóðsönginn því­lí­kt hrat og leirburður að hann gerir eiginlega grí­n af sér sjálfur.
Sjálfum finnst mér siðleysi alvarlegra en smekkleysi. Siðleysi sem felst meðal annars í­ því­ að ví­sa hælisleytendum úr landi án þess að skoða mál þeirra, tryggja sjálfum sér svimandi háa starfsloka-, kaupréttar- og eftirlaunasamninga, stinga af með trúanaðarskjöl, kalla glæpi sí­na tæknileg mistök, gefa einkavinum sí­num kvótann og bankana, o.s.frv. o.s.frv.
Munurinn virðist hins vegar vera sá að smekkleysið er bannað með lögum en siðleysið er bara það; löglegt en siðlaust, eins og einhver sagði (Vilmundur Gylfason). Það er einmitt aðaleinkenni siðleysingjans að skýla sér á bak við lög og reglur. Hann hefur nefnilega ekkert siðferði til að styðjast við og verður því­ að leita annað.

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *