Kisumamma

Það er frá svo mörgu að segja núna að annað hvort er að hefja alvöru ritskoðun og velja og hafna hvað á að fara með, nú eða taka bara einn Hallgrím Helgason á þetta. Sjáum til hvort verður, stefnan er tekin á HH. Ég er að hugsa um að rekja mig aftur í tíma og sjá hvað setur. Dagurinn í dag var algjör Skottu- dagur. Hún fór í 10 mánaða skoðun og það bar fátt til tíðinda þar, er núna 73,5 sentimetra og rétt 7,5 kíló. Svöruðum öllum spurningum játandi um hæfileika hennar nema hvað hún væri ekki byrjuð að standa á fætur. Þremur tímum seinna ákvað daman að það væri tímabært, móðirin var ekki ánægð að hún skyldi ekki tímasetja þetta aðeins betur! Skottan var sem sagt sett sitjandi í rúmið sitt og átti að dunda þar á meðan móðirin sýslaði við þvottinn. Það sem reyndist hins vegar mikil hvatning fyrir þá stuttu til að standa á fætur var að hún gat speglað sig svo vel þannig. Stefnir bara í sömu átt og systirin sem getur eytt ómældum tíma í spegiláhorf. Það höfðu önnur stórtíðindi nýlega átt sér stað, á laugardaginn sagði Skottan kisi alveg ítrekað þegar einhver kattanna vappaði um rúmið að morgni. Þetta er reyndar mikið leyndarmál með kisa, amk hvíslar hún þessu alltaf. Mammmammamm var alveg dottið upp fyrir á þessum tíma en það er eitthvað verið að flagga því aftur svo það er aldrei að vita. Hæfileikarnir svoleiðis margeflast þessa dagana, hún náði tökum á skriðinu í Svíþjóð, það er ýmist farið á hefðbundinn hátt eða með annan fótinn í hálfstandandi stellingu. Sem betur fer er hún nokkuð til friðs en hefur afrekað það tvisvar á stuttum tíma að fá sér tyggjó, í fyrra skiptið heyrði ég bara þegar hún hóstaði á einhverju og þegar ég athugaði málið var hún ansi andfersk, daginn eftir skiluðu sér nokkrir litlir hvítir bitar. Í seinna skiptið var hún að leikja með tyggjó systur sinnar, hubba bubba í plastöskju og ég fullyrti við Sóleyju að hún gæti alls ekki opnað hana, en viti menn, stuttu síðar sé ég plastöskjuna opna og tóma og náði að rífa út úr henni væna klessu af tyggjói.

Af mér er helst að frétta að ég ákvað að skoða nýjar leiðir í linsumálum, eftir að ferðafélagar mínir í Svíþjóð sögðu mér frá silikon linsum sem má sofa með í mánuð. Það er nefnilega ansi böggandi að vera sjónlaus á nóttunni þegar er verið að sinna prikinu. Ég ákvað af þessu tilefni að skella mér í sjónmælingu enda langt síðan síðast (tæp fimm ár, kom reyndar í ljós, aðeins lengra en mig minnti). Það reyndist vera frekar gáfulegt því sjónin hafði enn dalað verulega og aðrar eins tölur hafa varla sést né heyrst áður. Nú, ég pantaði linsurnar og fæ þær á næstunni, enda sér hver heilvita maður (nema þeir séu jafn nærsýnir og ég) að það er bagalegt að eiga við blindu að stríða. Ég vona bara að þær reynist vel.

Við erum fátt eitt búin að hafa fyrir stafni eftir heimkomu nema hvað við tókum á móti gesti strax á fyrsta degi heima. Það var vinkona okkar hún Sigrún, komin alla leið frá útlandinu í vestri. Hún kom færandi hendi með Gryffindor skikkju og trefil auk töfrasprota sem ég hafði beðið hana fyrir. Strumpan var alsæl og til marks um það svaf hún í múnderíngunni fyrstu nóttina. Við erum rétt búnar að klára bók númer sex og ég reikna með að við hefjumst handa við síðustu bókina um næstu helgi, þegar er búið að horfa á mynd númer sex. Fer þá að sjá fyrir endann á ansi löngum framhaldslestri. Við reyndum auðvitað að gera vel við Sigrúnu í mat og drykk og fórum með hana út að borða á RUB. Það var ógurlega góður matur og gaman að skreppa að heiman. Skottan hafði einmitt tekið umskiptings-númerið mikla í svæfingu. á þetta til og helst hægt að rekja það til þess að hún er of þreytt til að sofa. Hún er núna komin í æfingabúðir við þessum vanda. Við settum á nýtt svefnkerfi fyrir daglúra, nú tekur hún tvo stutta í stað þess að taka einn (mis)langan. Þetta hefur reynst vel hingað til, hún fer mun kátari að sofa og í kvöld yfirgaf ég meira að segja svæðið fljótlega eftir að hún fór í bæl og leit svo bara inn til hennar með jöfnu millibili, henni til mikillar gleði. Stundum þurfti reyndar að leggja hana aftur en þetta fór friðsamlega fram og alveg ólýsanlegt hvað þetta er mikill munur. Vonandi verður framhald á þessu. Hún var reyndar líka veik þessa helgi sem Sigrún var, það bætti auðvitað ekki úr skák og minnkaði auk þess möguleikana hvað varðaði gestinn.

Nú, Svíþjóðarferðin var ekkert nema ljúfa lífið. Snilldar veður allan tímann, þetta á bilinu 20 – 25 gráður sem verður að teljast afar hæfilegt. Við vorum fyrri vikuna í félagsskap Kristínar, Árna og Sveins Áka og þá síðari með Sigga og Sigrúnu og það var ljúft. Allir eru að minnsta kosti enn vinir. Dagskráin var svona hæfileg blanda af leti og leik. Ýmislegt gert fyrir Sóleyju, fórum í Tosselilla, sem er “Skånes sommarland” – þaðan fórum við og borðuðum í Ystad og leituðum í leiðinni að Wallander. Við fórum einnig á ströndina, í sirkus og kanósiglingu, auk þess að nýta sundlaugina á svæðinu og spila kubb og boccia. Ég náði svolitlu versli, fékk mikla athygli þegar ég bað um tax-free og barst í tal að ég væri frá Íslandi (fékk reyndar líka mikla athygli vegna magninnkaupa ) í Danmörku náði ég ekki að versla alveg eins mikið og ég hafði ætlað mér, dagurinn okkar þar fór í annað. Við mæðgur fórum meðal annars í Sívalaturn og Ripleys believe it or not. Ég náði þó að kaupa mér einar 8 bækur og tvo dvd diska en lenti í því ótrúlega svekkelsi að eftir að undirbúa mjög vel bókar- og dvd innkaup með mikilli heimildavinnu í vinnunni gleymdist minnismiðinn góði. Við gistum eina nótt með Árna og Kristínu í orlofsíbúð KÍ – vel staðsett á þvergötu við Istedgade, mikil gleði að teyma krakkana niður hana. Við fórum út að borða á ágætan stað á Frederiksberg Allé, bara nokkuð ódýran meira að segja. La Fiesta Mexicana heitir hann ef mig misminnir ekki, alveg óhætt að mæla með honum. Annars var sænska sumarið ljúft, með jarðarberjum og nýjum kartöflum og núna líður manni eins og maður búi í Rússlandi, slíkt er úrvalið (eða skortur á) í búðunum. Það mætti venjast því vel að búa í Svíþjóð. Látum gott heita í bili.

Ég ætla ekkert að fara að röfla um kosningar, hvorki þessar leiðinlegu (sem ég tók þátt í), né þessar sem höfða aðeins meira til mín (Eurovision) en ég tók samt ekki þátt í því ég er allt of nísk. Hér er það bara hvunndagurinn sem ratar á blað eins og venjulega. Nú er alvara lífsins í fullum gangi, ég búin að vinna í rúmar tvær vikur og hef fengið að fást við sitt af hverju, í dag var ég til að mynda prófstjóri í fjarveru aðstoðarskólameistara og leið eins og ég væri hæstráðandi skólans. Síðan hef ég samið próf af miklu kappi og jafnvel reynt að safna í sarpinn fyrir næsta vetur í leiðinni en þá verð ég alein og yfirgefin og lendi í öllu sjálf svo það veitir ekki af. Við fjölskyldan reynum að púsla vinnu og heimili eftir bestu getu, ég kem heim í hádeginu og lít á liðið og oftar en ekki er heimavinnandi húsfaðirinn búinn að baka en þegar ég kem heim seinni partinn þarf hann að æða í vinnu, svo samverustundirnar eru fáar þessa dagana. Hann sleppur vel við íþróttaskutlið, svoleiðis er allt búið og bara vika eftir í skólanum hjá Strumpunni. Við bíðum öll spennt eftir sumarfríi og Svíþjóðarferð, Strumpan ekki síst, því hún fékk að velja sér verðlaun eftir góðan vitnisburð í fiðlunni og valdi: candy floss og blöðru á 17. júní og sund og tívolí í Svíþjóð – þetta síðasta var bara samþykkt af því að það var búið að setja það inn á prógrammið. Nú er hún bara í því að stækka, því þegar við skoðuðum heimasíðu Tosselilla-garðsins komu í ljós nokkur tæki sem maður þarf að vera 130 sentimetrar til að mega fara í, svo nú er unnið hörðum höndum að því að stækka, í dag borðaði hún meðal annars banana, blómkál, papriku, gulrætur og jarðarber, allt í þessum góða tilgangi.Hún kom heim í síðustu viku alveg á því að fara að æfa fótbolta í sumar en foreldrarnir ætla eitthvað að standa á bremsunni með það. Ég ætla að reyna að halda fótboltabölinu frá mínu heimili eins og ég get. Frekar eru það mörg reiðnámskeið og kapplestur á Amtinu.

Skottan er þæg og góð heima hjá pabba, svona öllu jöfnu og ekki laust við að hún sofi ívið meira að jafnaði heldur en hjá múttu sinni. Hún var í 8 mánaða skoðun á miðvikudaginn og ætlar ekkert að fara að hífa sig upp í þyngdarkúrfunni, þvert á móti. Þó verður mér um og ó þegar hún borðar hátt í 300 grömm af graut í mál, verandi 7,2 kíló sjálf þá er þetta ansi hátt hlutfall af eigin þyngd. Enn er hún skeptísk á allt nýtt samt, ég reyndi að gefa henni brauð um helgina við litla lukku og sömuleiðis fúlsaði hún við jarðarberi en skipti reyndar aftur um skoðun á því. Svefninn er farinn að verða bærilegur aftur (passlega því loksins fékk ég á bókasafninu einhverja biblíu um svefn en þá er ekki þörf á henni lengur) og ýmsar kúnstir kann hún nýjar, er farin að klappa og myndast við að brölta upp á hné og hífa sig upp. Hún hefur náð góðu valdi á rúlli og rúllaði sér fram úr hjónarúminu um daginn þegar móðirin stóð við rúmgaflinn og var ansi svifasein. Ég finn fyrir því að nú er ég ekki lengur sú sem sé hlutina gerast og það er ansi súrt en gaman fyrir pápann að njóta þess. Dagarnir þjóta áfram, það styttist auðvitað í mitt sumarfrí og þá verður maður aftur með puttann á púlsinum.

Ef ég ætla að halda áfram sama ritdugnaði og ná tveimur færslum í maí má varla bíða mikið lengur með fyrstu færslu. Nú er það helst í fréttum að ég er búin með fæðingarorlofið og alla inneign og goodwill og það allt og fer að vinna á morgun. Það eru blendnar tilfinningar því tengdu. Vissulega gaman að hitta allt góða samstarfsfólkið og njóta þeirra forréttinda að vinna með þeim en ÁN nemendanna … hihí. En Skottan er bara ósköp lítil enn og þó hún sé vissulega í öruggum höndum föður síns og ég bara í næsta húsi þá vildi ég helst af öllu vera heima lengur. Það er huggun harmi gegn að þetta er ekki langur tími. Við erum svo búin að fá staðfest dagmömmuplássið fyrir haustið, hún fer sem betur fer til sömu dagmömmu og Sóley, hennar elsku Ráðhildar. Ég var svo ákveðin að koma henni að þar að ég athugaði ekki á fleiri stöðum. Vona að Skotta verði aðeins búin að bæta “people skills” og þetta gangi allt vel. Amman ropaði reyndar upp úr sér í dag að hún hefði verið svona mömmu- og pabbasjúk fram að fermingu, kannski er ekki von á góðu næstu árin! Svefnvenjurnar eru enn frekar vondar. Hún er alveg súr að sofna á kvöldin og það sem verra er, á það til að vakna alveg foxill eftir svona hálftíma – klukkutíma svefn. Þá er oft gargað, alveg sama hvað er gert fyrir mann. Eins eru næturnar upp og ofan. Um daginn náðist að fylla hana svo duglega af graut að hún svaf til sex, það hefur aldrei gerst áður. Næsta kvöld ætlaði ég að endurtaka leikinn en þá tókst það auðvitað ekki eins vel. Þannig að ég er enn að vakna svona tvisvar til fjórum sinnum á nóttu til að gefa henni, snuðið hefur ekkert að segja til að hugga mann.

Nú er allt á síðustu metrunum hjá Strumpu, fimleikunum lýkur með sýningu á sunnudag, fiðlan verður búin í næstu viku en sundið reyndar út maí. Nú hefst aftur íþróttapúsl næsta vetrar því daman vill halda áfram í öllu OG fara í karate eins og pabbi. Það verður laglegt að koma öllu heim og saman, fiðlukennarinn stakk meira að segja upp á að Strumpan færi í strengjahljómsveit. Hún bíður spennt eftir sumrinu, sérstaklega að komast á reiðnámskeið og helst af öllu að fá sama hest og í fyrra, ástkæran Neptúnus.

Ég kláraði mömmuleikfimina með stæl, búin að þyngjast um tvö kíló og hafði ekki bætt mig í þoli (miðað við seinna próf). Bleeeh. Ég rengi að vísu þolprófsniðurstöðurnar, finn að það hefur eitthvað gerst þar, en ég verð að viðurkenna að kílóatalan stendur. Nú tekur við óvissuástand, ég býst við að borða minna súkkulaði (minni tími til að borða you see) en veit ekki hvað tekur við í hreyfingu. Langar helst að hefja skokk aftur, það verður skoðað. Kosturinn við það er amk að maður ræður tímasetningunni sjálfur.

Ég hef staðið mig ágætlega í lestri undanfarið, las m.a. Heimkomuna eftir Björn Þorláksson, hún var ansi skondin og ekki alveg sami hrokinn í henni eins og ég hef stundum upplifað frá höfundinum. Las Kínverjann eftir Mankell en fannst hún full langdregin á köflum. Er núna að lesa Nemesis eftir Jo Nesbø, hún lofar ansi góðu. Engar stórbókmenntir hér á ferð en ágætis afþreying. Nú hlakka ég líka til að eiga sjónvarpskvöld með Kristínu, ætlum að horfa saman á Berlínaraspirnar. Er að vísu búin að horfa á seríuna en hún stóð þokkalega undir væntingum og gaman að horfa á hana í selskap.

Afmælisbörn dagsins eru þrjú, Dúddi, Siggi og Ásdís og þeim eru hér færðar hamingjuóskir … þó er alveg bókað að tveir þeir fyrstnefndu eru ekki í lesendahópnum .

Þá er Skottan orðin sjö mánaða og óhætt að segja að ýmis þroskamerki hafi komið með afmælinu. Þannig er að matartímarnir hafa ekki verið nein hátíð fram að þessu eins og áður hefur verið lýst og þannig var allur mánuðurinn búinn að vera, frekar óskemmtilegur. Það tók langan tíma að gefa henni, hún opnaði ekki munninn og hryllti sig og kúgaðist yfir flestu sem henni var boðið. Í dag ákvað ég að fara svona “back to basics”, gerði þunnan hrísmjölsgraut og hvort sem það gerði gæfumuninn eða þessi nýi, hái aldur, þá opnaðist munnurinn loksins þegar skeiðin kom að. Vissulega borðaði hún ekki mikið en ansi mikill munur að þurfa ekki að bora skeiðinni inn í munninn. Ég ákvað svo að reyna enn frekar á lukkuna í kvöldmatnum og gaf henni banana/mjólkurþeyting og það rann nokkurn veginn niður líka. Engin ósköp en án mikillar dramatíkur. Síðara þroskamerki dagsins var svo svefninn. Það er nefnilega alveg ægilega erfitt að fara að sofa og ef maður er ekki þeim mun þreyttari þá kostar það heilmikil mótmæli þegar á að bæla. Í kvöld söng ég og söng í von um að hún sofnaði í fanginu á mér, það hefur nefnilega tekist síðustu kvöld. Það hafði ekkert að segja, hér var gleðin ein við völd svo ég lagði hana og dólaði aðeins inn í herbergi. Hún var klárlega ekki á leiðinni að sofna svo ég prófaði að fara fram og viti menn, eftir að dúlla sér í svolitla stund og reka bara upp eitt píp, þá sofnaði daman alveg sjálf. Ég er algjörlega að vona að þetta sé það sem koma skal, bæði í mat og svefni, því þetta er það sem hefur verið í mestu rugli. Nú bíð ég bara eftir að hún stökkvi fagnandi í fangið á öðrum en okkur þremur og þá er allt komið.

Skottan er líka komin með fleiri tennur, núna eru framtennurnar tvær að ofan að ryðjast niður. Mér sýnist, mér til ómældrar gleði, að það stefni í frekjuskarð. Þá væri það nú komið frá móðurinni og veitir ekki af að bæta í þann pott. En sú stutta á líklega langt í land að ná frænda því Gunnsteinn skartar ansi myndarlegu frekjuskarði. Og hvað er líka sætara?

Strumpan leikur líka við hvurn sinn fingur. Hún var að vísu ansi mæðuleg á þriðjudag þegar hún fattaði að það væru tvö próf næsta dag. Hún átti nefnilega að fara í fiðlupróf og það sem verra var, einnig í lestrarpróf. Ég skildi ekki áhyggjurnar yfir lestrarprófinu en við yfirheyrslur kom í ljós að það var ætlast til þess að maður sæti kyrr OG hefði hljóð. Þetta gekk nú allt þokkalega, ég var viðstödd fiðluprófið og það var voða stór stund, enda fara fiðlukrakkarnir venjulega í fyrsta prófið 9 ára.

Við vorum fyrir sunnan um helgina, ég var á LC fundi, bæði sem formaður og einnig af því að ég er að fara í landsstjórn, er orðin vefstjóri (og já, ég veit, það er óskiljanlegt að ég, þetta mikla tölvugúrú, sé í slíku embætti). Það er spennandi að takast á við þetta samt og aldrei að vita nema ég læri eitthvað nýtt í leiðinni. Annars vorum við löt í ferðinni, fórum bara í heimsókn til mága minna og svilkvenna enda svo kvefuð hjónin að við vorum vart húsum hæf. Fórum þó með Strumpu í leikhús, að sjá Fíusól. Það var svona lælæ, hitti vissulega í mark hjá þeirri sem það átti að gera og þá er auðvitað allt í sómanum. Ég fór líka með henni í húsdýragarðinn og þar varð slys, hún var bitin í fingurinn af kiðlingi (fingurinn var af einhverri ástæðu staddur í munninum á honum) svo stórsá á… Ferðirnar gengu vel, þó þurfti ég að stilla til friðar á suðurleiðinni, settist á milli þeirra systra í Hreðarvatnsskála. Á norðurleiðinni sprakk samkomulagið á Moldhaugnahálsinum og grátkórinn á fullu alla leið heim. En það er býsna vel sloppið. Skottan var samt svo fegin að komast heim, hún lét alveg eins og api, hef ekki séð annað eins. Strumpan var að hamast í henni, þær voru hvor sem önnur en Skottan þó sínu æstari, var alveg að missa sig af kæti og við mægður hlógum auðvitað eins og fífl að henni. Algjör svefngalsi.

Það fór ekki svo að það næðust tvær færslur í mars, þrátt fyrir að ég hafi margoft hugsað um að blogga . Enn er það vandamálið hvar á að byrja og hvað á að skrifa þegar svona langur tími er liðinn. Jæja, tökum Skottufréttir fyrstar.  Sú stutta fór í sex mánaða skoðun á mánudaginn og hægist enn á vexti. Var 68,4 sentimetrar og 6,6 kíló. Fór í svínaflensusprautu og bólusetningu og stóð sig eins og hetja, það var eiginlega erfiðara fyrir stóru systur að endurupplifa sína svínaflensusprautu. Skottan gargaði auðvitað framan í Pétur, hann hlaut ekki náð fyrir augum hennar frekar en aðrir.

Við byrjuðum að gefa henni mat um síðustu helgi. Það gengur ágætlega, rísmjölsgrauturinn er greinilega ætur en varla hægt að segja það sama um fína sætukartöflumaukið sem undirrituð gerði. Það voru grettur og hrollur sem blöstu við móðurinni, hins vegar var í dag reynt að blanda saman graut og sætum kartöflum og það var greinilegra strax betra og rann nokkuð ljúft niður. Það eru komnar tvær tennur í neðri góm og stöðugar kannanir í efri góm enda orðinn mjög hvítur gómurinn hægra megin. Í samanburði við systurina er hún aðeins seinni að fá fyrstu tennur en ef þær í efri góm koma fljótlega hefur hún vinninginn þar. Það gengur yfirleitt mjög vel með dömuna  nema hvað það er erfitt að hafa góða rútínu á svefni, til þess er móðirin of mikið á flandri, meðal annars auðvitað sem hobbýskutlmamma. Svo má auðvitað ekki gleyma að félagsfælnin er enn á háu stigi, það stendur ekkert á því að brosa sínu blíðasta til allra úr öruggu fangi mömmu eða pabba en það snarversnar í því ef einhver gerist svo djarfur að halda á manni. Þá telst viðkomandi góður ef það líða um 10 sekúndur áður en skelfingarsvipurinn brestur á. Þetta er þó í lagi ef fólk gætir þess að halda henni frá sér svo hún geti lifað í blekkingu að hún sé í sömu góðu höndunum og venjulega. Þannig reyndum við litla fjölskyldan að bregða okkur á skíði um síðustu helgi. Það var sögulegur dagur, við Mummi að fara í fyrsta sinn saman á skíði og við öll þrjú fórum í fyrsta skipti í Fjarkann. Sú stutta var sett í vagn og síðan í geymslu hjá ömmu en vaknaði að sjálfsögðu fljótlega og var ekki par hrifin af því partýi. Á endanum var hringt neyðarsímtal í fjallið og móðirin (reyndar köld inn að beini) brunaði heim. Þá hafði amma, sem auðvitað er eldri en tvævetur í svona málum, kveikt á sjónvarpinu og rétt dömunni fjarstýringu svo það voru að minnsta kosti ekki skerandi óp sem mættu mér. En fegin var hún að sjá móður sína og kreisti hana fast þegar í fangið var komið. Að öðru leyti lukkaðist skíðaferðin vel og var öll fjölskyldan sæl, þó ekki væri ferðin löng. Hins vegar er auðvelt að passa fröken eftir að hún sofnar á kvöldin því þá má nokkurn veginn ganga út frá því að hún sofi sæmilega fast. Við brugðum okkur til að mynda af bæ í gærkvöld og fórum að spila við okkar góðu spilavini Kötu og Jóa og á meðan voru traustu barnapíurnar mínar með þær systur. Við skiluðum okkur heim um hálf tólf, þá hafði Skottan reyndar vaknað og starði í forundran á Auði sem sat við rúmið. Ég leyfði henni að koma á fætur og kveðja þær systur og þær fengu blíð bros að launum.

Strumpan er nú orðin árinu eldri, varð sjö ára 13. mars. Dugði ekkert minna en Fjósið til að halda upp á afmæli fyrir vinkonur. Það tókst reyndar gríðarvel, burtséð frá því að það reyndi mikið á foreldrana að bera borð og stóla neðan úr Gamla skóla. Annars hægt að mæla með þessu, þær gátu skottast um í eltingarleikjum, dansað, hlaupið með blöðrur og svo framvegis. Foreldrarnir voru samt ósköp sælir þegar þessir dagar voru liðnir. Hrærivélin dó í bakstrinum fyrir fjölskylduafmælið (já það eru svo veglegar veislur að hrærivélar lifa það varla af) og þegar var farið með hana í viðgerð kom í ljós að það höfðu liðið 8 dagar frá því að ábyrgðinni lauk þar til hún bilaði. Sem betur fer og þetta er nú ótrúlegt, þurftum við samt ekki að borga fyrir viðgerðina.

Það líður að páskaeggjaáti og af því tilefni fórum við mægður af stað fyrir allnokkru og keyptum okkur egg. Strumpuna langaði allra mest í Draumaegg (líklega var það fígúran á toppnum sem heillaði mest) og móðirin hafði fulla samúð með því og splæsti í það. Var sjálf á báðum áttum hvort hún ætti að kaupa sér egg númer 6 eða7, í henni blundar alltaf draumur um að fá egg af STÆRSTU gerð, en hún lét ekki undan freistingunni að þessu sinni og lét sér nægja egg númer 6. Mæðgurnar keyptu líka egg handa húsbóndanum, hann er lítill súkkulaðikarl og hefur yfirleitt gefið frúnni páskaeggið sem vinnan gefur honum. Vinnan klikkaði reyndar í fyrra, þess vegna splæsti frúin í þetta egg handa sér núna. En það fékkst sem sagt egg með núggati og það vorum við vissar um að myndi hitta beint í mark. Földum það vandlega þegar heim var komið. En síðan fór húsbóndinn að ræða það í gær að hann langaði svolítið í svona núggategg, svo þá var ekki annað hægt en að sækja leynieggið og sýna það … kom nokkuð vel á vondan sem kvartar ævinlega yfir sjálfsbjargarviðleitni frúarinnar, því þá hefur alltaf staðið svoleiðis á að hann hefur ætlað að kaupa handa henni vænt egg. Reyndar má segja honum það til hróss að hann gaf henni óvænt Draumaegg í fyrra, og það tókst af því að hún vissi ekki betur en að þau væru uppseld (að minnsta kosti á því verði sem hún kærði sig um). Endanlega páskaeggja”surpriseið” kom svo í gærkvöld við spilaborðið. Þá uppljóstraði Jói um egg númer 6 sem biði Mumma í vinnunni. Mummi hótar að borða það sjálfur en ég veit ekki annað en hjón eigi að deila öllu svo ég hlýt að eiga minnst helminginn í því líka. Ég get lengi á mig blómum bætt.

Það stóð aldeilis ekki til að taka sér svona langt blogghlé og endar þá auðvitað á því að ég geri allt of langa færslu til að bæta upp fyrir letina. Tíminn flýgur þegar maður skemmtir sér og það sannast vel þessa daga. Ég er einhvern veginn með óvenju mörg járn í eldinum og þyrfti helst að koma mér upp aðgerðalista til að ná yfirsýn og muna allt. Ég er að vinna að undirbúningi ættarmóts í sumar (sem er reyndar mjög gaman og styrkir stoðum undir þá tilfinningu mína að maður sé ansi vel uppalinn í ættfræðinni hjá afa kallinum … ég virðist hafa bestu yfirsýnina  yfir ættina, svo ég klappi mér … og afa … aðeins á bakið). Óli bróðir er að grauta í niðjatalinu, að minni ósk og ég hef klárlega fundið réttan mann í jobbið því hann fer hamförum. Síðan er í nógu að snúast í LC, líður að stjórnarskiptum, þá hætti ég að vera formaður í klúbbnum mínum en í staðinn er ég á leið í landsstjórn LCI, sem vefstjóri, en ekki hvað? Nú, svo styttist í afmæli hjá Strumpunni og byrjað að huga að því. Ég er líka komin með einn fyrstubekking í aukatíma og lít aðeins í vinnu í MA við gerð nýrrar námskrár svo já, tíminn flýgur.

Þær systur braggast og dafna og taka framförum. Strumpan mín stendur sig vel í fiðlunáminu, farin að læra veigameiri lög og er oftast áhugasöm. Áhuginn á íþróttunum er meira upp og ofan, sérstaklega er hún misvel upplögð að fara í fimleika en þvertekur fyrir að hætta. Hún er líka ánægð í skólanum og æðir áfram í heimavinnunni, gerir hana gjarnan á skrýtnum tímum finnst móðurinni. Hún var ánægð með öskudaginn, var í indverskum fötum sem Sigrún vinkona okkar færði henni fyrir tveimur árum og var mjög sátt í þeim, sem betur fer, því í búðum bæjarins fékkst ekkert nema drasl og móðirin betri í mörgu en saumaskap. Hún ætlar hins vegar að standa sig betur að ári og panta helst búning að utan (og muna eftir því með nægum fyrirvara…)

Skottan verður æ meiri manneskja, er kát og athugul en ekkert fyrir það að aðrir en foreldrarnir séu mikið að halda á henni. Þannig eru afi og amma í Holtateigi á frekar svörtum lista og fleiri á mjög gráu svæði. Það er helst að hægt sé að halda á henni þannig að hún vísi frá viðkomandi. Hún er farin að velta sér, fyrst af maga á bak um miðjan janúar og svo í gær af baki yfir á maga. Hún er búin að fá kopp og er reglulega í æfingarbúðum enda hefur hún slysast með sendingar í hann þrisvar sinnum. Við vorum í vigtun og sprautu á mánudag og daman heldur sér í lengdinni, er tæpir 68 sentimetrar en dalar enn í þyngdinni, ekki nema ríflega 6,3 kíló, ríflega hálfu kílói léttari en Sóley var á sama aldri. Hún er ekki farin að borða enn, enda hefur hún það ágætt þrátt fyrir að það sé mest undanrenna sem kemur frá móðurinni. Við mæðgur erum komnar í mömmuleikfimi, þá liggur Skottan á dýnu og dáist að því hvað mamma hennar stendur sig vel og unir sér bærilega við það. Svo höldum við foreldrarnir endilega að það fari að bresta á með tönnum, erum reyndar búin að halda það í nokkrar vikur en margt sem bendir til þess að það styttist.

Við fjölskyldan erum búin að panta okkur utanlandsferð í sumar, ætlum í tveggja vikna afslöppun í sumarbústaðinn og ætlum að hafa það rosalega gott. Kristín og Árni verða með okkur fyrri vikuna og við hlökkum mikið til. Ég fæ smá útrás fyrir Danmörkina en bara svona lágmarks til að ég haldi eitthvað lengur út, við ætlum að eyða síðasta deginum í Kaupmannahöfn.

Þá segi ég þetta gott í bili og lofa (aðallega sjálfri mér) að það líði ekki svona langur tími þangað til næst. (Ég er nefnilega að lesa í gegnum gamalt blogg og það er frábært fyrir mann sjálfan að lesa það).

Árið 2009 var að mestu leyti helgað Sunnu Bríeti. Það var í janúarlok sem ljóst varð að það væri að fjölga í fjölskyldunni. Verðandi foreldrar héldu því fyrir sig í nokkra daga en eftir snemmsónar var ákveðið að stóra systir yrði fyrst allra annarra til að fá fréttirnar. Sama dag birtist einmitt í Fréttablaðinu að fjölgun væri hjá bróður, það hafði ég reyndar vitað í all langan tíma en Sóley frétti það þegar hún las blaðið.

Mars var tíðindalítill, nema hvað við héldum upp á sex ára stórafmæli heimasætunnar við mikla gleði. Í apríl bar það til tíðinda að ég tók við sem formaður LC klúbbsins míns og verð það fram í apríl þessa árs. Það er ágætt að takast á við eitthvað nýtt og þó að þetta sé ekki flókið eða erfitt þá þarf maður aðeins að koma fram og hefur gott af æfingunni.

Í maí fórum við í langþráðan sónar, það var mikið búið að spá og spekúlera í kyni barnsins og því löngu ákveðið að grennslast fyrir um það. En við fengum ekkert afgerandi svar, læknirinn sagðist ekki sjá neitt viðhengi, svo það væri líklegra að stelpa væri væntanleg. Það gladdi bæði móður og systur, stóra systir vildi endilega eignast systur, sagði að  það vildu allar stelpur, móðirin vildi hins vegar halda áfram að æfa sig í dramaköstum.

Í júní lauk vinnu, Prinsi hvarf okkur til hrellingar og var í burtu í 12 daga. Heldur var tómlegt í kotinu og hans meira að segja saknað við eldhúsborðið á kvöldin svo miklir voru fagnaðarfundirnir þegar hann sneri aftur og gerði enga grein fyrir ferðum sínum. Varla var hann kominn í hús fyrr en  litla fjölskyldan lagði land undir fót. Fyrst eyddum við nokkrum dögum í Svíþjóð, í bústaðnum góða og fengum meira að segja Önnu Steinu og Martin í heimsókn. Síðan héldum við til góðvina okkar í Danmörku, heimsóttum þau Kim og Bente í Skagen og létum fara með okkur eins og kóngafólk í nokkra daga. Þau feðgin fengu reyndar einhverja magapest en risu nokkuð fljótt úr henni.

Í júlí fengum við þær leiðu fréttir frá Svíþjóð að Anna Steina hefði misst fóstur eftir 19 vikna meðgöngu. Það var skrýtið að takast á við það um leið og beðið var eftir fjölgun hjá Óla. Nýr frændi leit svo dagsins ljós 17. júlí, við fengum boð um það þegar hann gerði vart við sig og lögðum í hann suður og sáum hann sama dag.  Hann fékk nafnið Gunnsteinn Þór.

Í ágúst hófst nýr kafli í lífi einkadótturinnar þegar skólagangan byrjaði. Hún er í 1. bekk í Brekkuskóla og líkar að jafnaði vel, leiðist þó stundum og foreldrarnir eru ekki alltaf sáttir við það hvað reynir lítið á hana … það er einkennilegt að barn sem er fluglæst komi heim og tilkynni að hún hafi lært m þennan daginn. Hún var látin taka lestrarpróf í upphafi og las þá 180 atkvæði. Sóley ákvað að halda áfram að æfa sund og fimleika og að læra á fiðlu og er meira að segja farin að mæta tvisvar í viku í fiðlu af því að kennarinn er svo ánægður með hana. Sem betur fer rúmast það innan skóladagsins, það er nóg að gera við að keyra á hinar æfingarnar sem allar eru í Glerárskóla. Í ágúst var líka tekin ákvörðun um að fæða heima og ég komst í samband við ljósmóður sem er gömul skólasystir mín úr MA (og reyndar kennslufræðinni í HA líka) svo ég kannaðist aðeins við hana.

Í september kom í ljós að ég færi ekkert til vinnu (hefði annars átt að vinna tvær – þrjár vikur) en þá var blóðþrýstingurinn farinn að hækka, kunnuglegt frá síðustu meðgöngu. Í lok mánaðarins, á settum degi, þann 29. september mætti viðbótin og fékk nafnið Sunna Bríet. Nafnið var út í bláinn, Bríetarnafnið birtist mér í baði í maímánuði og var samþykkt af nefndinni en síðan leituðum við að nafni sem okkur fannst passa vel við. Það var ánægjuleg reynsla að fæða heima, Sóley Anna var viðstödd en fannst þetta allt frekar ógeðslegt … svo held ég að sú minning sé aðeins að dofna svo það virðist ekki vera varanlegt mein.

Mummi var í orlofi megnið af október og það var ósköp þægilegt en fór svo smám saman í fulla vinnu í nóvember. Sunna dafnar vel, en ætlar að verða eins  nett og stóra systir. Ekki eru þær mjög líkar, hvorki í útliti né háttum, sú stutta sefur til að mynda mun betur en Sóley gerði. Það er gott, móðirin er þakklát fyrir að fá að lúra á morgnana og tíminn líður ansi hratt, flýgur eiginlega áfram. Sunna tók reyndar svona fjögurra vikna tímabil í magakveisu en það virðist alveg liðin tíð og skapið að jafnaði gott ef hún nær að sofa nóg.

Síðustu þrír mánuðir ársins hafa því snúist um Sunnu og svo auðvitað að aðlaga gömlu einkadótturina að breyttum tímum. Hún hefur tekið þessu nokkuð vel og stendur sig vel sem stóra systir, er afar hjálpsöm, stundum jafnvel einum of. Og það stefnir allt í kunnuglega átt, eldra systkinið sem hamast og pínir það yngra. Sóley kvartar samt af og til yfir hvað lífið sé erfitt núna og það hafi allt breyst svo mikið. Samt bíður hún óþreyjufull eftir fleiri framfaraskrefum, hlakkar mjög til þegar litla systir fer að skríða, labba og tala… en þá fyrst verður nú friðurinn líklega úti.

Við kvöddum gamla árið í gær í rólegheitum, borðuðum þrjú saman (hörpuskel, kalkún og heimagerðan ís, tvær sortir ). Ég brá mér út rétt eftir miðnættið til að sjá flugelda, þá var Sunna sofnuð en þau feðgin aðeins búin að vera úti með blys. Sakna ártalsins, skil ekkert í skátunum að klikka á þessu, frekar vildi ég borga smá pening í þetta en flugelda …

Það er svo viðbúið að árið 2010 verði ár einhverra breytinga. Ég verð heima fram í maí en fer þá í vinnu í einn og hálfan mánuð en Mummi heima á meðan. Ég er búin að tryggja sömu góðu dagmömmuna fyrir Sunnu þegar ég fer að vinna, enn er óljóst hvernig vinnan verður því það standa til miklar breytingar í skólanum. Lífið mun líklega snúast að mestu leyti um þær systur og ekkert tilhlökkun á bænum að fylgjast með frekar framförum hjá þeim báðum.

Skottan er bráðþroska mjög þó ekki hafi henni tekist sem skyldi að endurtaka eftir systur sinni “það fer nú að verða verra ferðaveðrið”. Hún hefur hins vegar tileinkað sér tvö mjög skýr orð, annars vegar nei, sem hún nýtir ansi mikið, hins vegar er henni tíðrætt um Egon. Enn höfum við foreldrarnir ekki áttað okkur á hvaða Egon þetta er, tveir eru grunaðir, báðir úr kvikmyndum. Hins vegar munum við ekki eftir að hafa horft á Ghostbusters eða Olsen gengið með henni, svo það dregur aðeins úr kenningunni.

Við fórum með hana í mælingu á föstudag. Þar kom skýrt fram að hún hefur erft vaxtarlag beggja foreldra, hún lengist nefnilega bara en þyngist ekki, nema þessi örfáu grömm sem fara í aukasentimetra. Þetta hefur einn ókost í för með sér, taubleyurnar hafa tilhneigingu til að leka meðfram lærunum sem eru svo ósköp pen. Móðirin er með þá kenningu að mjólkurframleiðslan sé að mestu leyti undanrenna, að minnsta kosti sýndu mælingar að hún hafði þyngst meira en dóttirin, svo ekki fer frá henni fitan. Skottunni fer hins vegar fram í hegðun … öllu heldur virðist magakveisan vera horfin, þó tekur hún af og til skælukvöld, gjarnan ef annað foreldrið bregður sér af bæ. Hún er að öðru leyti algjör B manneskja, fer seint að sofa, amk aldrei fyrir miðnættið og stundum er klukkan að nálgast tvö þegar manni þóknast að leggja aftur augun (það er samt hægt að ná sér í orkublund svona í kringum miðnættið, til að ná örugglega að vaka lengur) og hún verður foxill þegar er gefið í skyn að hún eigi að fara að sofa. Svo kannski var þetta ekki bara aðskilnaðarkvíði þarna um daginn, heldur verið að beita neitunarvaldi á svefninn. Á góðum dögum nær svo móðirin að sofa út, en fara samt fyrr á fætur en Skottan. Á vondu dögunum nær móðirin að sofa út en vaknar um leið og dóttirin.

Jólastússið er byrjað að gera lítillega vart við sig. Við gerðum laufabrauð í Akurgerði um síðustu helgi. Þar var óvenju fjölmennt, Unnur var með sína tvo grísi líka, það var kátt á hjalla hjá stóru frænkunum. Sóley fékk að fara með þeim í bæinn að sjá kveikt á jólatrénu á meðan foreldrarnir stóðu í útbreiðslu og skurði. Ég skar lítið þetta árið, bjargaði tveimur kökum sem höfðu farið aðeins úrskeiðis hjá dótturinni svo ég skar í raun ekkert sjálf. Þarf að bæta úr því hjá tengdamömmu, amk að henda í eins og eitt jólaherðatré. En dóttirin hafði tekið miklum framförum frá í fyrra og skar út eins og hershöfðingi, nema þegar metnaðurinn fór aðeins með mann.

Eins og venjulega erum við þó síðust allra í götunni að setja jólaljós í glugga (ekki búið enn), en þetta árið erum við amk búin að taka jólamyndina og ég er aukinheldur búin að kaupa þrjár jólagjafir og búin að ákveða nokkurn veginn hvað eiginmaðurinn fær. Oft hefur staðið verr á. Við fórum á jólatónleika og -ball suzukinemenda á laugardaginn (eða ég stakk af í jólahlaðborð með samstarfsfólki) og Strumpan spilaði svo líka á Glerártorgi. Í gær fórum við loks í Mývatnssveit að sjá jólasveinana í Dimmuborgum, það hefur verið á dagsskrá síðan þeir fóru að mæta á svæðið en aldrei unnist tími til. Að vísu vorum við svo sein á ferðinni að við náðum þeim bara í mýflugumynd en Strumpan var hæstánægð eftir sem áður. Þeir eru ansi flottir og gaman að sjá þá loks.

Það er ýmislegt framundan, jólasýning hjá Strumpu í fimleikunum á fimmtudag, jólakortaskrif hjá ungum og öldnum, að ógleymdri árvissri ferð í Jólahúsið og ætli ég reyni ekki að komast í Bakgarðinn líka, er smátt og smátt að koma mér upp safni af norrænu jólaskrauti sem fæst þar. Nú og baksturinn maður, ég skellti í blúndur á mánudaginn var, svona til að heimavinnandi húsmóðirin hefði eitthvað á afrekaskránni en við hjónin ætlum bæði að standa í Sörubakstri og á að huga að því á næstu dögum.

Síðustu daga, frá því að ég frétti af andláti Róberts samkennara og fyrrverandi ensku- og sögukennara míns hafa leitað ýmsar minningar á hugann. Hann kenndi mér ensku fyrsta veturinn minn í MA. Eitt af því fyrsta sem hann þurfti að leiðrétta hjá mér var óhófleg notkun á “gonna”. Enskunámið mitt hafði nefnilega farið að talsverðu leyti í gegnum dægurlagatexta og þar kom þetta víða fram … I’m gonna love you eða hvað var nú sungið um … amk var mér afar tamt að nota þessa styttingu. Þetta þótti Róberti ekki boðleg enska og gerði strangar athugasemdir í stílunum mínum. Síðan hafði ég hann sem sögukennara í þriðja bekk. Þá var framan af sögukennslunni búið að mata okkur all svakalega á glósum á töflu en þannig vann Róbert ekki. Hann talaði. Og ef við vildum eiga glósur urðum við að gjöra svo vel að hlusta og skrifa niður eftir honum. Það var afar gagnlegt og góður undirbúningur fyrir háskólann, svo ekki sé minnst á að kennslan var meira lifandi fyrir vikið. Ekki má gleyma að öll mín skólaár var Róbert leikinn á árshátíð skólans. Ég var í leikfélaginu fyrsta árið mitt og það var mikil lukka að endurtaka atriðið með Róbert frá fyrra ári, þá lék Árni Friðriks hann og fór með söguna af Maríu Antoinette. Þetta atriði lék Árni öll sín ár í skólanum og mætti að auki eftir að hann útskrifaðist og tók það. Ekki held ég að Róbert hafi tekið það nærri sér, hefur eflaust haft húmor fyrir þessu.  Síðan kynntist ég auðvitað annarri hlið á honum, eins og gefur að skilja, þegar ég fór sjálf að kenna við skólann. Þá varð maður fljótt var við að hann var mikill áhugamaður um skólastarf og kennslu og mikill prinsippmaður. Hann vildi hafa hlutina í föstum skorðum og var ófeiminn að láta skoðanir sínar í ljós. Ég sá líka aðra hlið á honum þegar hann leiðsagði fyrir okkur kennara um Skaga, en þangað fór hann iðulega í veiðiferðir á sumrin. Það var gaman að hlusta á frásagnir hans. Einhverju sinni ræddum við líka kattauppeldi. Hann komst að því að ég ætti ketti og við ræddum þá góða stund. Meðal annars spurði hann hvort kettirnir mínir fengju að sofa uppi í rúmi og ég sagði svo vera. Þá játaði hann, ekki laust við að vera skömmustulegur, að það fengi kötturinn hans líka, en alls ekki á koddanum. Þar dró hann mörkin í uppeldinu.

Það er eftirsjá að Róbert. Hann var sérstakur karakter og litaði sitt umhverfi. Kennarar harma ótímabært brotthvarf hans. Gamlir nemendur minnast hans með hlýju og mikil sorg ríkir í skólanum. En minning hans lifir.

Þá er loks komið að færslunni um allar bækurnar sem ég hef lesið undanfarið og svo bíó- og leikhúsfréttir. Það varð til félagslíf aftur í mánuðinum, fyrst fórum við að sjá Stúlkuna sem lék sér að eldinum í bíó og geymdum Skottu hjá ömmu á meðan. Fannst myndin góð, enn er hægt að dást að því hvað er hægt að laga bókina vel að kvikmyndaforminu án þess að maður sakni einhvers stórvægilegs, sem er vandaverk þegar maður er nýbúinn að lesa bókina. (Nú horfðum við til að mynda nýlega á Harry Potter 4 eftir að við Sóley Anna kláruðum að lesa hana og ég reytti hár mitt og skegg af ergelsi yfir því sem var breytt og sleppt þar). Skottan stóð sig vel hjá afa og ömmu – eða þau kvörtuðu að minnsta kosti ekki hástöfum …

Næsta félagslíf var leikhúsferð, enn erum við með árskort og fyrsta sýningin þar var Lilja, leikrit byggt á Lilya 4ever. Mumma kveið fyrir sýningunni enda efnið frekar niðurdrepandi, en ótrúlega “aktuelt” um þessar mundir hér heima. Mér fannst sýningin góð en leið fyrir samanburðinn við myndina, þó hún sé svo sannarlega ekki í fersku minni. Ég man bara enn tilfinninguna sem sat í mér eftir að horfa. Skottunni var komið fyrir hjá Öddu ömmu og Gylfa afa með pela og græjur. Þegar við komum að sækja hana bárust orgin út á götu … en sem betur fer, ef afi og amma eru ekki að fegra neitt, þá hafði það ekki staðið mjög lengi og hún hafði meira að segja dottað svolítið.

Síðan tók ég mitt eigið prívat félagslíf, fór á tónleika á laugardagskvöldið með Nýdönsk. Mummi fékk ekki brottfararleyfi svo að við þyrftum ekki að leita enn að pössun, enda nóg framundan af öðru, en það þýddi að ég fór ein. Það var svo sem í lagi, ég kom mér bara fyrir undir vegg og lét lítið fyrir mér fara. Hringdi reyndar í Óla bróður til að hafa smá félagsskap en hefði auðvitað viljað hafa Mumma, Önnu Steinu eða Árnýju með líka, svona upp á gamla tíma. Tónleikarnir voru auðvitað frábærir, mínir menn klikka ekki á neinu nema stöku texta . Skottan var ekki sátt, þó voru mjólkurbirgðir heimilisins allnokkrar en ekkert dugði og mótmæladeildin hefði þurft að hafa auka manneskju á vakt.

Af lestri er það helst að ég ligg í norrænum bókmenntum og þá allra helst sænskum krimmum. Wallander er reglulega á náttborðinu núna, ég kann vel að meta hann og við hjónin erum í þessu saman sem er ósköp gaman. Höfum tekið upp á þeim sið að fara á Amtið fyrir helgar og taka einn Wallander, tókum reyndar óvart Wallander seríu síðast, sem tók fjórar klukkustundir að horfa á, en það bjargaðist. Serían var einmitt eftir bók sem við lásum nýlega, Fimmta konan, og stóð ekki undir væntingum því þar voru mjög undarlegar og óþarfa breytingar. Hins vegar var leikarinn sá, Rolf eitthvað, miklu líkari okkar hugmyndum um Wallander, hann Krister eða hvað hann nú heitir, er full mikill gæi.

Aðrir sænskir krimmar eru auðvitað Stieg Larsson, bíð eftir þriðju, Lisa Marklund sem ég tók mjög skarpt í sumar, sem og Camillu Läckberg en aðrir minna þekktir eru Håkan Nessar, sem ég var að enda við að lesa á dönsku (Menneske uden hund), Björn Hellberg sem ég las á sænsku! og Mari Jungstedt sem ég hef keypt á dönsku og skrifar sögur sem gerast á Gotlandi. Mér finnst þetta voða skemmtileg lesning allt.

Svo las ég loks Berlínaraspirnar, Kuðungakrabba og Á grænum grundum, sem eru norskar bækur eftir Anne B. Ragde. Þær heilluðu mig alveg, og Arnheiður benti mér svo á að Amtið ætti þætti sem hefðu verið gerðir fyrir norska sjónvarpið. Ég tók þá og æfði mig svolítið í norsku í leiðinni. Þeir verða víst sýndir á RÚV í vor en ég mæli frekar með bókunum, þó að þeir hafi verið fínir.

Í sumar tók ég líka svolítið vælutímabil í bókum. Las Á ég að gæta systur minnar, Kona fer til læknis, Viltu vinna milljarð, 19 mínútur og álíka bækur. Grét út í eitt – en ég kann prýðilega við það svo það kom ekki að sök. Þetta var svona uppsafnaður listi af bókum sem ég hafði ætlað að lesa og tók mig loks til og pantaði þær á bókasafninu til að þetta kæmist í verk.Af þessu má sjá að ég og Amtsbókasafnið erum prýðilegir vinir.

Héðan af heimilinu er allt gott. Skottan fór í sex vikna skoðun fyrir 10 dögum, kom ágætlega út nema hvað þyngdaraukningin lét sig eitthvað vanta. Man ekki alveg töluna (og hún var ekki skrifuð í bókina) en það voru tæplega 200 grömm sem höfðu bæst við. Ekki sérstaklega mikið. Hins vegar var hún búin að lengjast um 5 sentimetra frá fæðingu og var 58 sentimetra. Samanburðurinn við systur var ekki jákvæður, Skotta var álíka þung og Strumpan fjögurra vikna. Svo taldi hjúkrunarfræðingurinn að hún væri með magakveisu miðað við lýsingar okkar, hún byrjaði tveimur dögum eftir fjögurra vikna skoðun. Við erum að gefa henni Minifom dropa og þeir virðast eitthvað hjálpa, að minnsta kosti tekur þessi ljóti púki Skottuna ekki alveg yfir. En það þarf oft að hafa fyrir henni á kvöldin, henni er ekki sama hvernig á henni er haldið og verst af öllu virðist vera að sitja í fanginu á þeim sem horfir á sjónvarpið! Það er þó lítil fórn á meðan daman sefur að öðru leyti vel. Hún ætlar að vísu að fara að venja sig á að sofa uppí – kvartar þannig þegar hún er lögð í vöggu að móðirin sér aumur á henni (reyndi að vísu þrjóskukeppni í klukkutíma í fyrrakvöld en tapaði). Hún splæsir ekki brosum svo það er sérstakur heiður að fá þau og hlær alls ekki að endurteknum bröndurum nema í einstaka tilfelli. Það á að halda nafnaveislu fyrir hana á laugardaginn. Opið hús .