Kisumamma

Það stóð aldeilis ekki til að taka sér svona langt blogghlé og endar þá auðvitað á því að ég geri allt of langa færslu til að bæta upp fyrir letina. Tíminn flýgur þegar maður skemmtir sér og það sannast vel þessa daga. Ég er einhvern veginn með óvenju mörg járn í eldinum og þyrfti helst að koma mér upp aðgerðalista til að ná yfirsýn og muna allt. Ég er að vinna að undirbúningi ættarmóts í sumar (sem er reyndar mjög gaman og styrkir stoðum undir þá tilfinningu mína að maður sé ansi vel uppalinn í ættfræðinni hjá afa kallinum … ég virðist hafa bestu yfirsýnina  yfir ættina, svo ég klappi mér … og afa … aðeins á bakið). Óli bróðir er að grauta í niðjatalinu, að minni ósk og ég hef klárlega fundið réttan mann í jobbið því hann fer hamförum. Síðan er í nógu að snúast í LC, líður að stjórnarskiptum, þá hætti ég að vera formaður í klúbbnum mínum en í staðinn er ég á leið í landsstjórn LCI, sem vefstjóri, en ekki hvað? Nú, svo styttist í afmæli hjá Strumpunni og byrjað að huga að því. Ég er líka komin með einn fyrstubekking í aukatíma og lít aðeins í vinnu í MA við gerð nýrrar námskrár svo já, tíminn flýgur.

Þær systur braggast og dafna og taka framförum. Strumpan mín stendur sig vel í fiðlunáminu, farin að læra veigameiri lög og er oftast áhugasöm. Áhuginn á íþróttunum er meira upp og ofan, sérstaklega er hún misvel upplögð að fara í fimleika en þvertekur fyrir að hætta. Hún er líka ánægð í skólanum og æðir áfram í heimavinnunni, gerir hana gjarnan á skrýtnum tímum finnst móðurinni. Hún var ánægð með öskudaginn, var í indverskum fötum sem Sigrún vinkona okkar færði henni fyrir tveimur árum og var mjög sátt í þeim, sem betur fer, því í búðum bæjarins fékkst ekkert nema drasl og móðirin betri í mörgu en saumaskap. Hún ætlar hins vegar að standa sig betur að ári og panta helst búning að utan (og muna eftir því með nægum fyrirvara…)

Skottan verður æ meiri manneskja, er kát og athugul en ekkert fyrir það að aðrir en foreldrarnir séu mikið að halda á henni. Þannig eru afi og amma í Holtateigi á frekar svörtum lista og fleiri á mjög gráu svæði. Það er helst að hægt sé að halda á henni þannig að hún vísi frá viðkomandi. Hún er farin að velta sér, fyrst af maga á bak um miðjan janúar og svo í gær af baki yfir á maga. Hún er búin að fá kopp og er reglulega í æfingarbúðum enda hefur hún slysast með sendingar í hann þrisvar sinnum. Við vorum í vigtun og sprautu á mánudag og daman heldur sér í lengdinni, er tæpir 68 sentimetrar en dalar enn í þyngdinni, ekki nema ríflega 6,3 kíló, ríflega hálfu kílói léttari en Sóley var á sama aldri. Hún er ekki farin að borða enn, enda hefur hún það ágætt þrátt fyrir að það sé mest undanrenna sem kemur frá móðurinni. Við mæðgur erum komnar í mömmuleikfimi, þá liggur Skottan á dýnu og dáist að því hvað mamma hennar stendur sig vel og unir sér bærilega við það. Svo höldum við foreldrarnir endilega að það fari að bresta á með tönnum, erum reyndar búin að halda það í nokkrar vikur en margt sem bendir til þess að það styttist.

Við fjölskyldan erum búin að panta okkur utanlandsferð í sumar, ætlum í tveggja vikna afslöppun í sumarbústaðinn og ætlum að hafa það rosalega gott. Kristín og Árni verða með okkur fyrri vikuna og við hlökkum mikið til. Ég fæ smá útrás fyrir Danmörkina en bara svona lágmarks til að ég haldi eitthvað lengur út, við ætlum að eyða síðasta deginum í Kaupmannahöfn.

Þá segi ég þetta gott í bili og lofa (aðallega sjálfri mér) að það líði ekki svona langur tími þangað til næst. (Ég er nefnilega að lesa í gegnum gamalt blogg og það er frábært fyrir mann sjálfan að lesa það).

Árið 2009 var að mestu leyti helgað Sunnu Bríeti. Það var í janúarlok sem ljóst varð að það væri að fjölga í fjölskyldunni. Verðandi foreldrar héldu því fyrir sig í nokkra daga en eftir snemmsónar var ákveðið að stóra systir yrði fyrst allra annarra til að fá fréttirnar. Sama dag birtist einmitt í Fréttablaðinu að fjölgun væri hjá bróður, það hafði ég reyndar vitað í all langan tíma en Sóley frétti það þegar hún las blaðið.

Mars var tíðindalítill, nema hvað við héldum upp á sex ára stórafmæli heimasætunnar við mikla gleði. Í apríl bar það til tíðinda að ég tók við sem formaður LC klúbbsins míns og verð það fram í apríl þessa árs. Það er ágætt að takast á við eitthvað nýtt og þó að þetta sé ekki flókið eða erfitt þá þarf maður aðeins að koma fram og hefur gott af æfingunni.

Í maí fórum við í langþráðan sónar, það var mikið búið að spá og spekúlera í kyni barnsins og því löngu ákveðið að grennslast fyrir um það. En við fengum ekkert afgerandi svar, læknirinn sagðist ekki sjá neitt viðhengi, svo það væri líklegra að stelpa væri væntanleg. Það gladdi bæði móður og systur, stóra systir vildi endilega eignast systur, sagði að  það vildu allar stelpur, móðirin vildi hins vegar halda áfram að æfa sig í dramaköstum.

Í júní lauk vinnu, Prinsi hvarf okkur til hrellingar og var í burtu í 12 daga. Heldur var tómlegt í kotinu og hans meira að segja saknað við eldhúsborðið á kvöldin svo miklir voru fagnaðarfundirnir þegar hann sneri aftur og gerði enga grein fyrir ferðum sínum. Varla var hann kominn í hús fyrr en  litla fjölskyldan lagði land undir fót. Fyrst eyddum við nokkrum dögum í Svíþjóð, í bústaðnum góða og fengum meira að segja Önnu Steinu og Martin í heimsókn. Síðan héldum við til góðvina okkar í Danmörku, heimsóttum þau Kim og Bente í Skagen og létum fara með okkur eins og kóngafólk í nokkra daga. Þau feðgin fengu reyndar einhverja magapest en risu nokkuð fljótt úr henni.

Í júlí fengum við þær leiðu fréttir frá Svíþjóð að Anna Steina hefði misst fóstur eftir 19 vikna meðgöngu. Það var skrýtið að takast á við það um leið og beðið var eftir fjölgun hjá Óla. Nýr frændi leit svo dagsins ljós 17. júlí, við fengum boð um það þegar hann gerði vart við sig og lögðum í hann suður og sáum hann sama dag.  Hann fékk nafnið Gunnsteinn Þór.

Í ágúst hófst nýr kafli í lífi einkadótturinnar þegar skólagangan byrjaði. Hún er í 1. bekk í Brekkuskóla og líkar að jafnaði vel, leiðist þó stundum og foreldrarnir eru ekki alltaf sáttir við það hvað reynir lítið á hana … það er einkennilegt að barn sem er fluglæst komi heim og tilkynni að hún hafi lært m þennan daginn. Hún var látin taka lestrarpróf í upphafi og las þá 180 atkvæði. Sóley ákvað að halda áfram að æfa sund og fimleika og að læra á fiðlu og er meira að segja farin að mæta tvisvar í viku í fiðlu af því að kennarinn er svo ánægður með hana. Sem betur fer rúmast það innan skóladagsins, það er nóg að gera við að keyra á hinar æfingarnar sem allar eru í Glerárskóla. Í ágúst var líka tekin ákvörðun um að fæða heima og ég komst í samband við ljósmóður sem er gömul skólasystir mín úr MA (og reyndar kennslufræðinni í HA líka) svo ég kannaðist aðeins við hana.

Í september kom í ljós að ég færi ekkert til vinnu (hefði annars átt að vinna tvær – þrjár vikur) en þá var blóðþrýstingurinn farinn að hækka, kunnuglegt frá síðustu meðgöngu. Í lok mánaðarins, á settum degi, þann 29. september mætti viðbótin og fékk nafnið Sunna Bríet. Nafnið var út í bláinn, Bríetarnafnið birtist mér í baði í maímánuði og var samþykkt af nefndinni en síðan leituðum við að nafni sem okkur fannst passa vel við. Það var ánægjuleg reynsla að fæða heima, Sóley Anna var viðstödd en fannst þetta allt frekar ógeðslegt … svo held ég að sú minning sé aðeins að dofna svo það virðist ekki vera varanlegt mein.

Mummi var í orlofi megnið af október og það var ósköp þægilegt en fór svo smám saman í fulla vinnu í nóvember. Sunna dafnar vel, en ætlar að verða eins  nett og stóra systir. Ekki eru þær mjög líkar, hvorki í útliti né háttum, sú stutta sefur til að mynda mun betur en Sóley gerði. Það er gott, móðirin er þakklát fyrir að fá að lúra á morgnana og tíminn líður ansi hratt, flýgur eiginlega áfram. Sunna tók reyndar svona fjögurra vikna tímabil í magakveisu en það virðist alveg liðin tíð og skapið að jafnaði gott ef hún nær að sofa nóg.

Síðustu þrír mánuðir ársins hafa því snúist um Sunnu og svo auðvitað að aðlaga gömlu einkadótturina að breyttum tímum. Hún hefur tekið þessu nokkuð vel og stendur sig vel sem stóra systir, er afar hjálpsöm, stundum jafnvel einum of. Og það stefnir allt í kunnuglega átt, eldra systkinið sem hamast og pínir það yngra. Sóley kvartar samt af og til yfir hvað lífið sé erfitt núna og það hafi allt breyst svo mikið. Samt bíður hún óþreyjufull eftir fleiri framfaraskrefum, hlakkar mjög til þegar litla systir fer að skríða, labba og tala… en þá fyrst verður nú friðurinn líklega úti.

Við kvöddum gamla árið í gær í rólegheitum, borðuðum þrjú saman (hörpuskel, kalkún og heimagerðan ís, tvær sortir ). Ég brá mér út rétt eftir miðnættið til að sjá flugelda, þá var Sunna sofnuð en þau feðgin aðeins búin að vera úti með blys. Sakna ártalsins, skil ekkert í skátunum að klikka á þessu, frekar vildi ég borga smá pening í þetta en flugelda …

Það er svo viðbúið að árið 2010 verði ár einhverra breytinga. Ég verð heima fram í maí en fer þá í vinnu í einn og hálfan mánuð en Mummi heima á meðan. Ég er búin að tryggja sömu góðu dagmömmuna fyrir Sunnu þegar ég fer að vinna, enn er óljóst hvernig vinnan verður því það standa til miklar breytingar í skólanum. Lífið mun líklega snúast að mestu leyti um þær systur og ekkert tilhlökkun á bænum að fylgjast með frekar framförum hjá þeim báðum.

Skottan er bráðþroska mjög þó ekki hafi henni tekist sem skyldi að endurtaka eftir systur sinni “það fer nú að verða verra ferðaveðrið”. Hún hefur hins vegar tileinkað sér tvö mjög skýr orð, annars vegar nei, sem hún nýtir ansi mikið, hins vegar er henni tíðrætt um Egon. Enn höfum við foreldrarnir ekki áttað okkur á hvaða Egon þetta er, tveir eru grunaðir, báðir úr kvikmyndum. Hins vegar munum við ekki eftir að hafa horft á Ghostbusters eða Olsen gengið með henni, svo það dregur aðeins úr kenningunni.

Við fórum með hana í mælingu á föstudag. Þar kom skýrt fram að hún hefur erft vaxtarlag beggja foreldra, hún lengist nefnilega bara en þyngist ekki, nema þessi örfáu grömm sem fara í aukasentimetra. Þetta hefur einn ókost í för með sér, taubleyurnar hafa tilhneigingu til að leka meðfram lærunum sem eru svo ósköp pen. Móðirin er með þá kenningu að mjólkurframleiðslan sé að mestu leyti undanrenna, að minnsta kosti sýndu mælingar að hún hafði þyngst meira en dóttirin, svo ekki fer frá henni fitan. Skottunni fer hins vegar fram í hegðun … öllu heldur virðist magakveisan vera horfin, þó tekur hún af og til skælukvöld, gjarnan ef annað foreldrið bregður sér af bæ. Hún er að öðru leyti algjör B manneskja, fer seint að sofa, amk aldrei fyrir miðnættið og stundum er klukkan að nálgast tvö þegar manni þóknast að leggja aftur augun (það er samt hægt að ná sér í orkublund svona í kringum miðnættið, til að ná örugglega að vaka lengur) og hún verður foxill þegar er gefið í skyn að hún eigi að fara að sofa. Svo kannski var þetta ekki bara aðskilnaðarkvíði þarna um daginn, heldur verið að beita neitunarvaldi á svefninn. Á góðum dögum nær svo móðirin að sofa út, en fara samt fyrr á fætur en Skottan. Á vondu dögunum nær móðirin að sofa út en vaknar um leið og dóttirin.

Jólastússið er byrjað að gera lítillega vart við sig. Við gerðum laufabrauð í Akurgerði um síðustu helgi. Þar var óvenju fjölmennt, Unnur var með sína tvo grísi líka, það var kátt á hjalla hjá stóru frænkunum. Sóley fékk að fara með þeim í bæinn að sjá kveikt á jólatrénu á meðan foreldrarnir stóðu í útbreiðslu og skurði. Ég skar lítið þetta árið, bjargaði tveimur kökum sem höfðu farið aðeins úrskeiðis hjá dótturinni svo ég skar í raun ekkert sjálf. Þarf að bæta úr því hjá tengdamömmu, amk að henda í eins og eitt jólaherðatré. En dóttirin hafði tekið miklum framförum frá í fyrra og skar út eins og hershöfðingi, nema þegar metnaðurinn fór aðeins með mann.

Eins og venjulega erum við þó síðust allra í götunni að setja jólaljós í glugga (ekki búið enn), en þetta árið erum við amk búin að taka jólamyndina og ég er aukinheldur búin að kaupa þrjár jólagjafir og búin að ákveða nokkurn veginn hvað eiginmaðurinn fær. Oft hefur staðið verr á. Við fórum á jólatónleika og -ball suzukinemenda á laugardaginn (eða ég stakk af í jólahlaðborð með samstarfsfólki) og Strumpan spilaði svo líka á Glerártorgi. Í gær fórum við loks í Mývatnssveit að sjá jólasveinana í Dimmuborgum, það hefur verið á dagsskrá síðan þeir fóru að mæta á svæðið en aldrei unnist tími til. Að vísu vorum við svo sein á ferðinni að við náðum þeim bara í mýflugumynd en Strumpan var hæstánægð eftir sem áður. Þeir eru ansi flottir og gaman að sjá þá loks.

Það er ýmislegt framundan, jólasýning hjá Strumpu í fimleikunum á fimmtudag, jólakortaskrif hjá ungum og öldnum, að ógleymdri árvissri ferð í Jólahúsið og ætli ég reyni ekki að komast í Bakgarðinn líka, er smátt og smátt að koma mér upp safni af norrænu jólaskrauti sem fæst þar. Nú og baksturinn maður, ég skellti í blúndur á mánudaginn var, svona til að heimavinnandi húsmóðirin hefði eitthvað á afrekaskránni en við hjónin ætlum bæði að standa í Sörubakstri og á að huga að því á næstu dögum.

Síðustu daga, frá því að ég frétti af andláti Róberts samkennara og fyrrverandi ensku- og sögukennara míns hafa leitað ýmsar minningar á hugann. Hann kenndi mér ensku fyrsta veturinn minn í MA. Eitt af því fyrsta sem hann þurfti að leiðrétta hjá mér var óhófleg notkun á “gonna”. Enskunámið mitt hafði nefnilega farið að talsverðu leyti í gegnum dægurlagatexta og þar kom þetta víða fram … I’m gonna love you eða hvað var nú sungið um … amk var mér afar tamt að nota þessa styttingu. Þetta þótti Róberti ekki boðleg enska og gerði strangar athugasemdir í stílunum mínum. Síðan hafði ég hann sem sögukennara í þriðja bekk. Þá var framan af sögukennslunni búið að mata okkur all svakalega á glósum á töflu en þannig vann Róbert ekki. Hann talaði. Og ef við vildum eiga glósur urðum við að gjöra svo vel að hlusta og skrifa niður eftir honum. Það var afar gagnlegt og góður undirbúningur fyrir háskólann, svo ekki sé minnst á að kennslan var meira lifandi fyrir vikið. Ekki má gleyma að öll mín skólaár var Róbert leikinn á árshátíð skólans. Ég var í leikfélaginu fyrsta árið mitt og það var mikil lukka að endurtaka atriðið með Róbert frá fyrra ári, þá lék Árni Friðriks hann og fór með söguna af Maríu Antoinette. Þetta atriði lék Árni öll sín ár í skólanum og mætti að auki eftir að hann útskrifaðist og tók það. Ekki held ég að Róbert hafi tekið það nærri sér, hefur eflaust haft húmor fyrir þessu.  Síðan kynntist ég auðvitað annarri hlið á honum, eins og gefur að skilja, þegar ég fór sjálf að kenna við skólann. Þá varð maður fljótt var við að hann var mikill áhugamaður um skólastarf og kennslu og mikill prinsippmaður. Hann vildi hafa hlutina í föstum skorðum og var ófeiminn að láta skoðanir sínar í ljós. Ég sá líka aðra hlið á honum þegar hann leiðsagði fyrir okkur kennara um Skaga, en þangað fór hann iðulega í veiðiferðir á sumrin. Það var gaman að hlusta á frásagnir hans. Einhverju sinni ræddum við líka kattauppeldi. Hann komst að því að ég ætti ketti og við ræddum þá góða stund. Meðal annars spurði hann hvort kettirnir mínir fengju að sofa uppi í rúmi og ég sagði svo vera. Þá játaði hann, ekki laust við að vera skömmustulegur, að það fengi kötturinn hans líka, en alls ekki á koddanum. Þar dró hann mörkin í uppeldinu.

Það er eftirsjá að Róbert. Hann var sérstakur karakter og litaði sitt umhverfi. Kennarar harma ótímabært brotthvarf hans. Gamlir nemendur minnast hans með hlýju og mikil sorg ríkir í skólanum. En minning hans lifir.

Þá er loks komið að færslunni um allar bækurnar sem ég hef lesið undanfarið og svo bíó- og leikhúsfréttir. Það varð til félagslíf aftur í mánuðinum, fyrst fórum við að sjá Stúlkuna sem lék sér að eldinum í bíó og geymdum Skottu hjá ömmu á meðan. Fannst myndin góð, enn er hægt að dást að því hvað er hægt að laga bókina vel að kvikmyndaforminu án þess að maður sakni einhvers stórvægilegs, sem er vandaverk þegar maður er nýbúinn að lesa bókina. (Nú horfðum við til að mynda nýlega á Harry Potter 4 eftir að við Sóley Anna kláruðum að lesa hana og ég reytti hár mitt og skegg af ergelsi yfir því sem var breytt og sleppt þar). Skottan stóð sig vel hjá afa og ömmu – eða þau kvörtuðu að minnsta kosti ekki hástöfum …

Næsta félagslíf var leikhúsferð, enn erum við með árskort og fyrsta sýningin þar var Lilja, leikrit byggt á Lilya 4ever. Mumma kveið fyrir sýningunni enda efnið frekar niðurdrepandi, en ótrúlega “aktuelt” um þessar mundir hér heima. Mér fannst sýningin góð en leið fyrir samanburðinn við myndina, þó hún sé svo sannarlega ekki í fersku minni. Ég man bara enn tilfinninguna sem sat í mér eftir að horfa. Skottunni var komið fyrir hjá Öddu ömmu og Gylfa afa með pela og græjur. Þegar við komum að sækja hana bárust orgin út á götu … en sem betur fer, ef afi og amma eru ekki að fegra neitt, þá hafði það ekki staðið mjög lengi og hún hafði meira að segja dottað svolítið.

Síðan tók ég mitt eigið prívat félagslíf, fór á tónleika á laugardagskvöldið með Nýdönsk. Mummi fékk ekki brottfararleyfi svo að við þyrftum ekki að leita enn að pössun, enda nóg framundan af öðru, en það þýddi að ég fór ein. Það var svo sem í lagi, ég kom mér bara fyrir undir vegg og lét lítið fyrir mér fara. Hringdi reyndar í Óla bróður til að hafa smá félagsskap en hefði auðvitað viljað hafa Mumma, Önnu Steinu eða Árnýju með líka, svona upp á gamla tíma. Tónleikarnir voru auðvitað frábærir, mínir menn klikka ekki á neinu nema stöku texta . Skottan var ekki sátt, þó voru mjólkurbirgðir heimilisins allnokkrar en ekkert dugði og mótmæladeildin hefði þurft að hafa auka manneskju á vakt.

Af lestri er það helst að ég ligg í norrænum bókmenntum og þá allra helst sænskum krimmum. Wallander er reglulega á náttborðinu núna, ég kann vel að meta hann og við hjónin erum í þessu saman sem er ósköp gaman. Höfum tekið upp á þeim sið að fara á Amtið fyrir helgar og taka einn Wallander, tókum reyndar óvart Wallander seríu síðast, sem tók fjórar klukkustundir að horfa á, en það bjargaðist. Serían var einmitt eftir bók sem við lásum nýlega, Fimmta konan, og stóð ekki undir væntingum því þar voru mjög undarlegar og óþarfa breytingar. Hins vegar var leikarinn sá, Rolf eitthvað, miklu líkari okkar hugmyndum um Wallander, hann Krister eða hvað hann nú heitir, er full mikill gæi.

Aðrir sænskir krimmar eru auðvitað Stieg Larsson, bíð eftir þriðju, Lisa Marklund sem ég tók mjög skarpt í sumar, sem og Camillu Läckberg en aðrir minna þekktir eru Håkan Nessar, sem ég var að enda við að lesa á dönsku (Menneske uden hund), Björn Hellberg sem ég las á sænsku! og Mari Jungstedt sem ég hef keypt á dönsku og skrifar sögur sem gerast á Gotlandi. Mér finnst þetta voða skemmtileg lesning allt.

Svo las ég loks Berlínaraspirnar, Kuðungakrabba og Á grænum grundum, sem eru norskar bækur eftir Anne B. Ragde. Þær heilluðu mig alveg, og Arnheiður benti mér svo á að Amtið ætti þætti sem hefðu verið gerðir fyrir norska sjónvarpið. Ég tók þá og æfði mig svolítið í norsku í leiðinni. Þeir verða víst sýndir á RÚV í vor en ég mæli frekar með bókunum, þó að þeir hafi verið fínir.

Í sumar tók ég líka svolítið vælutímabil í bókum. Las Á ég að gæta systur minnar, Kona fer til læknis, Viltu vinna milljarð, 19 mínútur og álíka bækur. Grét út í eitt – en ég kann prýðilega við það svo það kom ekki að sök. Þetta var svona uppsafnaður listi af bókum sem ég hafði ætlað að lesa og tók mig loks til og pantaði þær á bókasafninu til að þetta kæmist í verk.Af þessu má sjá að ég og Amtsbókasafnið erum prýðilegir vinir.

Héðan af heimilinu er allt gott. Skottan fór í sex vikna skoðun fyrir 10 dögum, kom ágætlega út nema hvað þyngdaraukningin lét sig eitthvað vanta. Man ekki alveg töluna (og hún var ekki skrifuð í bókina) en það voru tæplega 200 grömm sem höfðu bæst við. Ekki sérstaklega mikið. Hins vegar var hún búin að lengjast um 5 sentimetra frá fæðingu og var 58 sentimetra. Samanburðurinn við systur var ekki jákvæður, Skotta var álíka þung og Strumpan fjögurra vikna. Svo taldi hjúkrunarfræðingurinn að hún væri með magakveisu miðað við lýsingar okkar, hún byrjaði tveimur dögum eftir fjögurra vikna skoðun. Við erum að gefa henni Minifom dropa og þeir virðast eitthvað hjálpa, að minnsta kosti tekur þessi ljóti púki Skottuna ekki alveg yfir. En það þarf oft að hafa fyrir henni á kvöldin, henni er ekki sama hvernig á henni er haldið og verst af öllu virðist vera að sitja í fanginu á þeim sem horfir á sjónvarpið! Það er þó lítil fórn á meðan daman sefur að öðru leyti vel. Hún ætlar að vísu að fara að venja sig á að sofa uppí – kvartar þannig þegar hún er lögð í vöggu að móðirin sér aumur á henni (reyndi að vísu þrjóskukeppni í klukkutíma í fyrrakvöld en tapaði). Hún splæsir ekki brosum svo það er sérstakur heiður að fá þau og hlær alls ekki að endurteknum bröndurum nema í einstaka tilfelli. Það á að halda nafnaveislu fyrir hana á laugardaginn. Opið hús .

Þá er annarri heimsókninni frá ungbarnaverndinni lokið og reyndist Sunna Bríet vera búin að þyngjast um hálft kíló á þessum tveimur vikum. Við Mummi vorum búin að skiptast á spádómum og ég hafði töluna rétta upp á gramm 4650 grömm. Það er eilítil framför frá því síðast … haha, þá var hún búin að þyngjast um 240 grömm eftir viku. Daman hefur verið býsna þæg undanfarna daga eftir að hafa tekið reglulega hús á kvörtunardeildinni nokkra daga þar á undan.

Við fórum í heimsókn í sveitina í gær og þar fékk hún algjöra sveitaskírn, Krummi náði að laumast til að skella á hana blautum kossi. Hún var agalega þæg í fanginu á langömmu á milli þess sem þorstinn greip kroppinn. Það gekk hins vegar á ýmsu hjá stórvinunum Sóleyju og Krumma. Sóley fór nefnilega út og ætlaði að líta á hestana, það var verið að hreinsa hófana en Krummi elti og endaði á að stöðva för hennar með bölvuðum látum svo hún sneri sár til baka (meira á sál en líkama) og bölvaði Krumma í sand og ösku. Óskaði honum að lenda í læknum og drukkna. Þegar við fórum heim var hins vegar að gróa um heilt aftur, að minnsta kosti var hann knúsaður í bak og fyrir, einhvers staðar hefur Sóley heyrt að það eigi ekki að skilja í illu.

Sóley er annars algjör pæja núna, langþráð göt í eyru komu loks fyrir 10 dögum. Móðirin fór að sjálfsögðu með dóttur sína í Sigtrygg og Pétur, sem heita það reyndar ekki lengur, eins og hún sjálf hafði gert fyrir einum 30 árum eða svo. Þetta reyndi á þolrifin, einhverjar stelpur í skólanum höfðu fullyrt að þetta væri alls ekki vont svo það kom heldur betur á óvart þegar það reyndist bara vera býsna vont. En sælan er mikil svona eftir á og enginn sleppur við að dást að nýja útlitinu.

Við fengum gesti að sunnan í síðustu viku. Óli, Eygló og Gunnsteinn Þór. Stóri frændi var ansi stór í samanburði við litlu frænku. Hann var mjög athugull og skemmtilegur, Óli gat ekki ímyndað sér að hann hefði nokkurn tímann verið svona lítill og ég get varla ímyndað mér að Skottan verði einhvern tímann svona stór.

Enn er auðvitað lítið um útstáelsi en það stendur til nokkurra bóta. Við hjónin erum enn að gæla við að komast í bíó að sjá Stúlkuna sem lék sér að eldinum en ef það hefst ekki er stefnan að minnsta kosti tekin á leikhús eftir hálfan mánuð og ég ætla að sjálfsögðu á Græna hattinn eftir þrjár vikur en þá eru tónleikar með Nýdönsk. Ekki seinna vænna en að huga að aukamjólkurbirgðum.

Þá er maður enn kominn í pakkann þar sem lífið snýst um tölur og maður bíður í ofvæni eftir nýrri vigtun. Í morgun var fyrsta heimsókn frá ungbarnaeftirlitinu. Sunna Bríet svaf enn á sínu græna þegar hjúkrunarfræðingurinn kom en rumskaði passlega þegar var búið að fara yfir praktísku hlutina. Hún reyndist vera búin að þyngjast um rúm 200 grömm eftir vikuna, 30 grömm á dag sem er vel gert en talsvert undir stóru systur sem náði góðu tímabili með 50 grömmum á dag. Við áttum hálfpartinn von á hærri tölum, það finnst að hún er búin að stækka (þegar búið að leggja fyrsta náttgallanum) en þetta er vel ásættanlegt. Hún var auðvitað eins og yndi í skoðuninni, ekkert að kippa sér upp við umstangið.

Við fórum með hana í sína fyrstu heimsókn á laugardaginn, litum aðeins inn til ömmu og afa en Sunna Bríet lét sér fátt um finnast og svaf megnið af tímanum. Sóley Anna var á meðan í fyrsta afmæli vetrarins. Sögurnar eftir á voru slíkar að móðirin íhugar nú að flýja land í mars og sleppa þannig við að halda afmæli fyrir bekkjarsysturnar – hafi hún haldið að stelpuafmæli væru rólegri en strákaafmæli þá benti þessi frásögn ekki til þess. Aðal stuðið virtist fólgið í eltingarleik um húsið. Það stækkar jafnt og þétt vinkvennahópurinn og mikið sótt að komast í heimsóknir hingað og þangað.

Það á svo að jarða langafa á morgun og engin pössun fáanleg svona á vinnutíma svo það á bara að taka sénsinn á að góða skapið og rólegheitin haldist og taka litlu fröken með. Sóley Anna verður líka með í för, auðvitað alltaf spurning hvenær er tímabært að fara með í jarðarfarir en hins vegar höfum við rætt líf og dauða á mjög eðlilegum nótum síðustu vikurnar, enda hringrás lífsins sjaldan blasað betur við okkur.

Helgin hefur bara liðið í einni sælu, ég vakna úthvíld eftir næturnar, því það er tekinn góður svefn, með smá mjólkurpásum til að fylla á. Dagurinn líður síðan í algjörum rólegheitum, þar sem Skottan sefur mest en fyllir svo vel á inni á milli. Við fengum aðeins heimsóknir um helgina, á laugardaginn litu Arnheiður, Gylfi og Eyþór, auk Elísu með Kristján Sölva. Sunna Bríet svaf á sínu græna og lét sér fátt finnast um gestakomur. Það hitti betur á í gær þegar Hanna, Ármann og Kittý litu inn einmitt þegar var rétt búið að fylla á tankinn og daman enn vakandi, sömuleiðis náðu Harpa og Hannes að sjá hana vakna en ekki mikið meir því það lá mjög á að fá sér í gogginn og enginn tími til að glenna sig framan í gesti. Halli afi leit svo inn og það var einmitt matartími þá og loks afi og amma inni á milli ábóta um kvöldmatarleytið, svo allir gestir gærdagsins fengu nú að sjá almennilega framan í mann.

Í dag var síðan læknisskoðun hin síðari. Það þurfti að vekja Sunnu upp í morgun svo hún næði að næra sig og sjæna sig fyrir skoðunina. Það var annar læknir sem skoðaði hana núna og hann fann engin merki um að mjöðmin væri laus. Sunna var búin að bæta á sig 35 grömmum síðan í fæðingu eða tæpu prósenti en sem betur fer er hún eina manneskjan á þessu heimili sem stendur í svona stórræðum. Hún var að minnsta kosti útskrifuð með glans og fær svo bara heimsókn frá ungbarnaverndinni í næstu viku. Þá er spurning hvort hún slær met stóru systur sem þyngdist um 50 grömm á dag fyrstu vikurnar eftir heimkomu.

Þá er Sunna Bríet orðin þriggja daga og ekki seinna vænna en að skella inn smá fæðingarsögu. Með öðrum orðum, aðeins þeir huguðu halda hér áfram … grafískar lýsingar af fæðingu .

Það var skrýtinn mánudagurinn, dagurinn sem ég var búin að ganga lengur með barn númer 2 heldur en barn númer eitt. Eitthvað sem ég hafði eiginlega ekki átt von á. En þar sem flotta dagsetningin var hvort sem er næsta dag, þá var það að öðru leyti í góðu lagi. Ég ákvað að taka gamalt trikk á mánudagskvöld, skellti mér í bað með lavenderolíu, en það hafði ég einmitt gert kvöldið áður en Sóley fæddist. Gat ekki varist tilhugsuninni um að líklegast væri ég að eyða tímanum í óþarfa þegar ég stillti vekjaraklukkuna fyrir næsta morgunn. Og viti menn, ég vaknaði korter í þrjú um nóttina, ekki við verki heldur hið hefðbundna næturrölt á klósettið en þegar þá kom í ljós að það var eitthvað á seyði. Legvatnið farið að seytla og vísir að verkjum. Ég lagðist aftur upp í rúm enda var þetta allt innan rólegheitamarka. Það leyndi sér hins vegar ekki að það var raunverulega eitthvað að gerast svo ég hnippti í Mummi svona hálftíma síðar og sagðist ætla að heyra í Möllu (ljósmóðurinni). Hringdi í hana, vissi að hún var á næturvakt á FSA og hún boðaði komu sína fljótlega, var að ljúka við fæðingu og ætlaði aðeins að ganga frá og bíða eftir afleysingu. Malla var komin um hálftíma síðar, sirka klukkustund eftir að ég hafði vaknað. Þá var ég búin að vera á röltinu, taka tímann á milli verkja, sem voru þetta fimm mínútur eða rúmlega það, en verkirnir voru alltaf stuttir svo það var lítið mál að þola það. Möllu fannst samt að ég væri komin vel í gang og það var ákveðið að drífa vatni í laugina og síðan athugaði hún útvíkkun og hún var þegar orðin sjö og farið að greina í kollinn. Malla hringdi í aðstoðarkonu og Mummi fljótlega í Kittý, sem hafði verið fengið það verkefni að sinna Sóleyju á meðan fæðingunni stóð. Ég stóð bara og hékk fram á baðvask og æfði öndun. Mummi vakti svo Sóleyju, það þurfti ekki að hafa sérstaklega fyrir því, svona miðað við venjulega morgna og hún var rösk fram að dást að móður sinni … Ég skellti mér síðan í laugina þegar var komið vel af vatni í hana, þá voru hríðarnar orðnar ansi harðar og æðislegt að komast í vatnið. Ég hékk fram á brúnina í lauginni, kreisti Mumma í bak og fyrir á meðan áhorfendurnir komu sér fyrir í sófanum og fylgdust með. Sóley var ótrúlega róleg, dáðist raunar mjög að sjálfri sér, sagðist aldrei hafa verið svona þolinmóð á ævinni, ég hugsa að það fari nærri lagi. Hún fann mikið til með mér en ég reyndi að hughreista hana á milli hríða að þetta væri bara vont í smá stund í einu en síðan væri allt í lagi. Malla var við laugina og hvatti mig til að láta undan ef ég væri komin með rembingsþörf, það var mikill léttir að mega rembast þó svo það væri ekkert að gerast. En eftir nokkra stund var ljóst að það mátti fara að taka á svo Mummi var kreistur í klessu og krílinu ýtt út. Höfuðið kom í rembingi tvö, en þá kom hlé á milli hríða og það var víst skondin sjón að sjá hausinn bíða eftir að meira gerðist. Aðstoðarkonan gaf mér hríðarörvandi í nefið og í næstu hríð kom krílið út og ég fékk hana upp á bringu. Klukkan var 4.56, nokkurn veginn sami tími og stóra systir kom. Smá ruglingur varð hjá móðurinni í byrjun þegar hún athugaði kynið, því bæði var naflastrengurinn fyrir og kynfærin  svo bólgin að mér fannst í smá stund að ég væri að horfa á pung svo ég sagði að þetta væri líklega strákur. Enginn annar sá neitt, svo við greiddum úr flækjunni og skoðuðum nánar og þá sást að þetta væri stelpa. Hún var alhvít af fósturfitu og mjög bólgin í framan svo það var ekki sjón að sjá mann. Áhorfendur dreif að, Sóleyju fannst þetta frekar ókræsilegt allt saman, ekki síst naflastrengurinn. Mummi klippti fljótlega á milli og Sóley fékk að tilkynna viðstöddum nafnið. Síðan fékk Mummi Sunnu í fangið og ég fæddi fylgjuna, enn eitt sem Sóleyju fannst alveg hrikalega ógeðslegt! Vatnið í lauginni var farið að vera lítt kræsilegt svo ég færði mig inn í rúm og Sunna Bríet kom og fékk að drekka. Sýndi strax að hún væri keppnis, þurfti engar leiðbeiningar um hvernig þetta færi fram.  Malla skoðaði mig síðan, kom í ljós að það var ekki þörf á neinum frágangi. Sunna var loks vigtuð og mæld og reyndist vera 3900 grömm og 53 sentimetrar. Hafði svona aðeins lengd og þyngd umfram stóru systur. Síðan fóru aðstoðarmenn að drífa sig heim, Sóley ætlaði fyrst ekkert aftur að sofa og alls ekki að tala um að taka sér frí í skólanum þegar svona stórtíðindi voru á ferðinni. Hún sofnaði samt ansi snögglega inni í stofu en við hin þrjú hreiðruðum um okkur í hjónarúminu. Sóley var svo ræst til að fara í skólann og foreldrarnir fóru að hringja út tíðindin.  Morguninn leið í algjörum rólegheitum, ég skaust að vísu með fiðluna til Sóleyjar því hún átti líka að fara í fiðlutíma, en hafði verið svo klifjuð af dóti um morguninn að það var ekki á bætandi. Venjulega er ég með í fiðlutíma og tek því fiðluna með en þarna fékk ég leyfi til að vera ekki í tímanum. Fékk frekar skrýtið augnaráð, bæði frá kennaranum hennar Sóleyjar og Tiinu fiðlukennara, hvort ég hefði ekki verið að eignast barn áðan?? En ég var bara í góðum gír, enn sjálfsagt ofur high á endorfíni . Afinn og amman komu svo og litu við í hádeginu en Sunna var ekki mjög vakandi. Amma fékk þó að grípa aðeins í mann. Seinni partinn komu svo Kittý, Jón og Ingunn, Kristín og Hanna, Ármann og Eva. Annars var dagurinn rólegur, Sóley fór á sundæfingu svo hún var lítið heima. En fékk að halda aðeins á litlu systur þegar Jón og Ingunn voru, það var mikið atriði.

Fyrsta nóttin var síðan ansi erilsöm. Sunna ákvað að nota alla þjónustu sem í boði var, drakk út í eitt og sendi tvær kúkableiur. Svo móðirin var frekar rislág annan daginn en fékk þó að leggja sig vel og pabbi og Sunna dunduðu sér á meðan. Fórum reyndar á FSA í læknisskoðun, það var mikið gott að lúra í bílnum en ekkert gaman að því að láta pína sig. Læknisskoðunin kom vel út, þó útilokaði barnalæknirinn ekki að annar fóturinn væri svolítið laus í mjaðmaliðnum en það á að skoða nánar í næstu skoðun á mánudag. Sú minnsta var síðan alveg ofurgóð allan þennan dag, svaf eins og engill og drakk þess á milli. Afi og amma litu aftur, og Kristín, Árni og Sveinn Áki líka. Nóttin var eins og klippt úr handbók, Sunna drakk og svaf og pípti ekki einu sinni þegar var skipt á bleiu, það var helst að roparnir kæmu ekki eins og kallaðir og ollu smá óróleika.  Sömuleiðis var gærdagurinn framan af mjög góður en þegar leið á kvöldið fór hún að verða óróleg og aftur ljóst að mallinn væri pínu óhress. Það stóð svo fram eftir nóttu, hún drakk vel en roparnir létu ævinlega á sér standa og maginn fýldur eftir því. Það lagaðist þó seinni part nætur þegar maður losaði allt sem hægt var svo það var allt með kyrrari kjörum undir morgun.

Stóra systir hefur almennt staðið sig vel. Hún er afar hrifin af þeirri litlu, finnst hún vera óskaplega falleg og sagði mér í gær að nú ætti hún systkin og þyrfti ekki að öfunda aðra af því lengur. En hún á það til að vera pínu harðhent, potar í Sunnu til að fá viðbrögð og aðstoðar mjög veeeel, stingur snuddunni upp í systur við minnsta píp, nú eða býst til að rífa upp brjóstin á móður sinni. Kettirnir hafa hins vegar tekið öllu með algjörri ró. Þeim blöskrar að vísu stundum þegar pípir hátt og Úlfur hefur einstakt lag á að vera þar sem hann er rekinn burt stuttu síðar, í bílstól, á skiptiborði, í sófa þegar á að fara að gefa… svo það mæðir mikið á honum. Foreldrarnir finna hins vegar mikinn mun á því að sinna barni númer tvö, allt er miklu afslappaðra og hefur gengið rosalega vel. Mikil gleði hjá báðum með hversu vel tókst til með heimafæðinguna og varla hægt að óska sér að upplifa hana jákvæðar.

Þá er stóra daman búin að vera tvær vikur í skólanum og það sem byrjaði með mikilli gleði hefur eitthvað dalað í vinsældum. Aðal umkvörtunarefnið er að það er allt svo ógeðslega ósanngjarnt, það eina sem maður má í þessum skóla er að hlýða. Móðirin spyr sig um uppeldið hingað til, fyrst að daman kannast ekkert við það að fara eftir reglum og hlýða, þá hefur líklega eitthvað misfarist. Hún er komin með lestrarbók (frekar svona í léttari kantinum finnst foreldrunum) og er í því að lesa heima (las 180 atkvæði á lestrarprófi í síðustu viku) og fékk að vita að það kæmi meiri heimavinna á morgun og það var dæst yfir því enda heimavinna með eindæmum leiðinleg. Hvort það er Harry Potter sem hefur þessi áhrif á hana eða hvað, hún hefur nú ekki slíka reynslu af heimavinnu sjálf að það sé ástæða til að úthrópa sig. Það er yfirleitt mikil tilvistarkreppa, fimleikarnir standa ekki undir væntingum og hún hallast að því að þykjast vera fimm ára til að fá að fara aftur í fimleika eins og í fyrra, fiðlan er ágæt en ómögulegt að æfa sig heima á þann hátt sem kennarinn leggur upp með og hóptíminn hræðilegur af því að það eru svo stórir krakkar þar og daman feimin. Sundið stendur enn fyrir sínu, það er helst móðurinni sem finnst full mikið að þurfa að bíða eftir frökeninni sinni, sem þarf að lágmarki hálftíma til að græja sig eftir sundið.

Annars skrifa foreldrarnir þetta allt á væntanlega fjölgun því lífið á heimilinu snýst mikið um hana. Nú eru tæpar þrjár vikur í lendingartíma og hlutirnir á “to-do” listanum eru óðum að koma, hér er þvegið, skipulagt, tekið til og hent í gríð og erg. Nöfn á bæði kyn liggja þó nokkuð örugglega fyrir og þá er annað aukaatriði. Hin tilvonandi móðir var grounduð frá vinnu í síðustu viku eftir að afleysingaljósmóðirin náði að stressa hana upp svo blóðþrýstingurinn þaut upp úr öllu valdi. Hún var send á sjúkrahúsið með hótunum um innlögn, en það slapp sem betur fer og skoðunin í dag (hjá Möllu, minni eigin ljósmóður) sýndi að allt var fallið í ljúfa löð aftur. En ég á víst samt að taka því bærilega rólega og geri það alveg hálfan sólarhringinn eða svo. Það var auðvitað ágætt að þurfa ekki að byrja að vinna, hver veit í hvers kyns atvinnubótavinnu ég hefði lent, en það er samt skrýtið að vera ekki með og þegar ég álpast yfir í skóla undir mismunandi fyrirslætti þá eru allir að vinna og enginn hefur tíma til að vera sósjal … óskiljanlegt.