Fer hamförum

Það er frekar langt síðan ég var svona dugleg að blogga. Hvort það er vegna mikilla frétta af samkvæmis- og einkalífinu eða léttis að geta enn á ný hangið í tölvu, ja, já…

Í gær var sumsé gífurleg menning í gangi. Við fórum fyrst hjónin á Amtið og hlustuðum á Úlfhildi Dagsdóttur flytja fyrirlestur um dramb, í röðinni um dauðasyndirnar. Misstum af þeim fyrsta í síðustu viku en drifum barnið í pössun í gær. Gaman að því að gera eitthvað aðeins út fyrir normið. Fyrirlesturinn sem slíkur ekkert spes. Hún tók afar þröngt á efninu, svona til að tengja það einhverju öðru sem hún er að vinna að og fjallaði bara um dramb hins brjálaða vísindamanns. Ég náði engann veginn öllum tengingum hennar við hina og þessa vísindamenn bókmenntanna og bíómyndanna en hafði svo sem gaman af ýmsu. Fyrirlesturinn bauð ekki upp á miklar pælingar enda urðu umræður afar litlar og dræmar, því miður, því það er hægt að velta sér vel upp úr efninu. En við ætlum ekki að gefast upp. Í næstu viku ætlar Sigurður Frændi Minn Ólafsson að tala um óhóf (minnir mig…) og ég hef miklar væntingar.

Það var skammt stórra högga á milli því svo var það leikhúsferðin. Og ég verð að segja að ég er orðin afar þreytt á að fara í leikhús til að hlusta á fólk öskra. Þetta er annað stykkið í röð sem er þannig. Sýningin var reyndar ekki alslæm en svívirðilega subbuleg og blóðug. Ég hrökk oft í kút og aumingjans sérdeild VMA var meira og minna í hnút eða hoppum og oft skemmtilegra að horfa á þau en leikritið. En kettirnir stóðu sig vel og eiga heiður skilinn fyrir leiksigur 😉

One reply on “Fer hamförum”

  1. Ég tek undir sumt en ekki allt.

    Mér fannst fyrirlesturinn hennar Úlfhildar vera bæði of þröngur og samt ekki nógu markviss – þeas sjónarhorn hennar á hugtakið dramb, hinn brjálaði vísindamaður, var of þröngt en að sama skapi vantaði fókusinn á drambshlutann (og ekki hjálpaði að ég var ósammála mörgum forsendum og niðurstöðum hennar). Hver er munurinn á hroka, drambi, metnaði, óhóflegum metnaði, frekju, minnimáttarkennd osfrv? Mig langaði bara í eitthvað annað.

    Hins vegar er það svarti kötturinn. Fyrst: Kettirnir unnu leiksigur, rétt er það. Voru með ólíkindum stilltir, og höfðu engar áhyggjur af áhorfendaskaranum. Annar þeirra hrökk hins vegar í kút þegar heyrðist smá brak innar á sviðinu (sem átti ekki að vera þar). Mér fannst leikritið ágætt. Mér fannst skemmtilega hressandi að fara bara alla leið í ofbeldinu. Ég þigg það alveg að það verði öskrað minna á næstu sýningu, en .. ég fílaði þetta.

Comments are closed.