Steinunn og Stefán vakna snemma og full tilhlökkunar, þriðjudagsmorguninn annan september. Á dag skal stefnan tekin á hámenningu fyrir utan bæinn, nánar tiltekið á Louisiana-listasafnið í Humlebæk.
Louisiana er eitt af merkilegri nútímalistasöfnum í Evrópu, en er að því leyti óvenjulegt að það er ekki í alfaraleið. Humlebæk er sannkölluð suburbia, minnir helst á Arnarnesið, þar sem fólk býr í stórum einbýlishúsum fjarri skarkala miðborgarinnar og pússar stóru, fínu bílana sína í tíma og ótíma. (Ótími er skemmtilegt orð…)
Hvers vegna að heimsækja Louisiana-safnið? Jú, þegar Stefán rak augun í auglýsingu þess efnis að á safninu væri nú sýning með verkum bandaríska pop-listamannsins Roy Liechtenstein varð hann óður og uppvægur að skella sér þangað.
Langflottasti pop-listamaðurinn
Liechtenstein hefur verið eftirlætismyndlistarmaður Stefáns í meira en áratug. Andy Warholl hefur aldrei höfðað sérstaklega til besta bloggarans, en það er eitthvað í list Liechtensteins sem er svo heillandi og kröftugt. „Girl Drowning“ er t.d. eitthvert flottasta listaverk allra tíma.
Sýningin sveik engan. Nánast allar þekktustu myndir Liechtensteins voru á sýningunni (nema reyndar „Girl Drowning“ illu heilli), en einnig fjöldinn allur af minna þekktum verkum sem sýndu alveg nýjar hliðar á listamanninum. Ef ekki hefði verið vitneskjan um yfirvofandi Visa-reikning frá helvíti og löng lestarferð fyrir höndum, hefði Stefán eflaust látið til leiðast og keypt fokdýr en últrasvöl plaköt í safnversluninni. Kaffistofu Louisiana-safnsins voru einnig gerð skil. Hún var vinaleg, en loforð túristabæklingsins um fallegasta útsýni í Danmörku var kannski nokkuð orðum aukið.
Og enn var mátað…
Farið úr lestinni í grennd við Nörrebro á bakaleiðinni og enn eina ferðina tekið til við að rápa um og við Strikið. Steinunn sló fyrri met í sólgleraugnamátun, án þess að festa kaup á neinum slíkum. Stefán reyndi að útskýra fyrir henni að það að kaupa sér sólgleraugu í byrjun september væri jinx aldarinnar og vísasta leiðin til að tryggja eilíft skammdegi og rigningarveður næstu átta mánuði. Þegar fær fortölur gengu ekki var aðeins ein leið fær – að dreifa athygli hennar með smörrebröði á einum af litlu veitingastöðunum við dómhústorgið. Lifrakæfan klikkar ekki!
Endalaust nasl á milli mála fokkar upp föstu matmálstímunum. Óþarfi að fara í þriðja sinn á fjórum dögum á snilldarstaðinn Ankara, en á sama tíma fyllsta ástæða til að standa við bakið á tyrkneska samfélaginu í Köben. Kebab á einum hinna óteljandi kebabstaða var málið. Skrítið að á þessum stöðum virðast bara vinna karlmenn á besta aldri, sem er þægileg tilbreyting frá öllum unglingsstelpunum sem sinna þessum störfum hér heima.
Var ekki meira stuð í Hveragerði?
Það má telja óskráð lög að íslenskir túristar í Kaupmannahöfn verði að skella sér í Tívolí. Þótt besti bloggarinn sé framsækinn uppreisnarmaður á flestum sviðum treysti hann sér ekki til að brjóta gegn þeirri hefð. Tívolí að kvöldlagi í haustbyrjun er svo sem ágætis staður. Litlu skæruliðarnir flestir heima að sofa og flestir gestirnir áhugasamari um veitingastaðina og barina en að öskra úr sér lungun í einhverjum tækjum. Sjóræningjaskipið á pollinum hefði haldið Stefáni hugföngnum þegar hann var tíu ára, en glansinn af sjóræningjastéttinni hefur nokkuð minnkað síðan.
Um daginn sögðu íslensk blöð frá því að Stuðmenn myndu spila í Tívolíinu innan tíðar, í einhverjum kristalssal eða eitthvað álíka. Það mun eflaust tengjast tökum á Hvítum mávum II, sem hljómsveitin vinnur víst að um þessar mundir… Því miður var ekki enn búið að hengja upp risaplakötin á götum Kaupmannahafnar.
Endað á írska barnum. Bresku dagblöðin lesin í þaula. Tjaldið fellur, fjórða þætti lýkur.