Kominn heim úr örferðalagi austur fyrir fjall, nánar tiltekið á Stokkseyri.
Lögðum í hann upp úr kl. 14, um leið og ég var búinn að undirrita afsalið fyrir Hringbrautaríbúðinni. Þar með er endanlega búið að klippa á tengsl mín við íbúð 406. Skilst að nýji eigandinn hafi skrallað öllu út úr kofanum og sett gólfefni, eldhúsinnréttingu og ég veit ekki hvað og hvað.
Fyrsta stopp í sundlauginni í Laugaskarði. Svalasta gufubað á landinu að Laugarvatni frátöldu, en ívið of heitt. Þessu næst var dólað í gegnum Þorlákshöfn og Eyrarbakka, uns komið var á áfangastað. Þar var Þuríðarbúð tekin út. Mikið antíklímax að komast að því að Þuríður formaður tengist húsinu ekki neitt, heldur var það reist að Stokkseyringafélaginu 1947 og kennt við hana. Þá var hálfkjánalegt að sjá frauðplasti sprautað upp í glufur í „gömlu“ verbúðinni.
Var ekki fyrr búinn að skoða Þuríðarbúð en Rás 2 hringdi. Um það hafði verið samið að við Magnús Þór Gylfason, formaður Varðbergs, færum í viðtal vegna ekki-fréttanna af fundi Davíðs í Washington. Magnús er skarpur strákur, en þarna var hann ekki í stuði og komst aldrei í takt við umræðuna. Á tímabili fékk ég á tilfinninguna að hann væri að lesa upp af blaði og tilraunirnar til fyndni snérust allar í höndunum á honum. Það er greinilega ekki auðvelt að tala fyrir málstað sem maður trúir ekki á.
Skoðuðum Draugasetrið rétt fyrir lokun. Vissum ekki hverju mátti eiga von á, en úr því að biskupsómyndin hafði séð ástæðu til að amast við sýningunni í ræðu mátti ætla að þetta væri fróðlegt. Okkur brá við að heyra verðið, fannst ansi dýrt að borga 1.400 kr. fyrir manninn á sýningu, en létum okkur hafa það. Urðum ekki fyrir vonbrigðum. Sýning Bjarna Harðarsonar, Þórs Vigfússonar og félaga er snilldarvel unnin. Raunar er þetta eitthvað það besta sem ég hef séð í íslensku sýningarhaldi. Það er auðvelt að klúðra draugasýningu og búa til kitch, en þetta var fagmannlegt og til stakrar prýði. Merkilegt hvað mesta gróskan í sýningarstarfsemi virðist öll vera úti á landi en við hér á höfuðborgarsvæðinu verðum að gjalti.
Matur á humarstaðnum um kvöldið. Skófluðum í okkur humri og þömbuðum hvítvín með. Rúlluðum svo út á prýðisgott tjaldstæði bæjarins, þar sem við vorum raunar einu gestirnir.
Stokkseyri er málið. Samt náðum við hvorki að skoða tónlistarmiðstöðina, uppstoppuðu-dýrasafnið né listaverkasýningu írna Johnsen. Rákum augun í plakat þar sem Stokkseyrardagurinn var kynntur. Þar voru auglýstir rokktónleikar með bæjarböndunum. Þau eru átta talsins! Fjórar sveitir voru nafngreindar. Ætli það sé gaman að vera also-rans í hljómsveitaflórunni á Stokkseyri?