Stefán grætur ekki oft. Hann var einfaldlega ekki alinn upp við þann skæluskjóðukúltur að karlmenn grétu í tíma og ótíma. Miklu betra að þeir beri harm sinn í hljóði og leiti á náðir áfengis og óhóflegar yfirvinnu. Auðvitað hefur Stefán stundum grátið. Hann getur til dæmis viðurkennt í þennan hóp að þegar Framararnir gerðu jafnteflið við Þróttara í 16. umferð Íslandsmótsins 1985 og gáfu Valsmönnum þannig titilinn (eftir sjálfsmark ísgeirs Elíassonar) – þá brynnti Stefán músum. Það er ekki gaman að tapa Íslandsmeistaratitli þegar maður er tíu ára.
Ó hvað Stefán langaði líka til að gráta þegar hann vaknaði að morgni fimmtudagsins fjórða september. Bakið, lærin, hnén, lappirnar – það var alls staðar vont. Hér dugðu engin vettlingatök! Stefán og Steinunn skunduðu af stað eða öllu heldur höktu eins og veikburða líkami sjúklingsins sárþjáða þoldi.
Læknadópið svíkur ekki
„Ég vil sterkustu verkjatöflur sem þú átt og enga stæla – ég kann þá alla!“ Eitthvað á þessa leið mæltist frægasta og besta bloggaranum við stelpuna í apótekinu. Fimm mínútum síðar var hann búinn að sporðrenna fyrstu töflunum af verkjastillandi og bólgueyðandi. Ó, hvílík nautn!
Hálftíma síðar voru lyfin farin að svínvirka og nákvæm leit á umbúðunum leiddi ekki í ljós neina rauða þríhyrninga eða annað sem gefið gat til kynna að bjór hefði óæskileg áhrif. Sigur mannsandans á náttúrunni var fullkominn!
Hvað er slæmt við Ellingsen?
Pilluætan og kona hans halda í nálæga buxnaverslun, þar sem Steinunn hefur fengið augastað á gallabuxum sem fáanlegar eru á spottprís. Stefán sem keypt hefur allar sínar gallabuxur í Ellingsen úti á Granda frá árinu 1989, þar sem einungis eru til tvenn ólík snið, á erfitt með að skilja hvað þessi endalausa mátun og samanburður á að fyrirstilla. Sú var tíðin að bloggarinn bakveiki keypti öll sín föt í Ellingsen, en í seinni tíð hafa móðir hans og eiginkona spillt þeirri sælu með kvabbi og búðarápi.
Loksins tekst að kaupa einar buxur og Steinunn og Stefán geta því vaðið á ný í miðbæinn og þrætt hliðargötur og öngstræti. Á leiðinni skýst Steinunn þó inn í sérverslun með boli og kaupir últrasvalan bol með áletruninni „G8“ innan í umferðar-bannmerki. Þetta tryggir að hún er flottasta róttæklingaskvísan í bransanum, þótt það dragi nokkuð úr slagkrafti bolsins að heima á klakanum þekkja fæstir hvað G8 stendur fyrir – óupplýsti lýður!
Arnar kemur eins og kallaður
Á grennd við háskólann tekst hópi stuðningsmanna einhvers af óháðu frambjóðendunum í bandarísku forsetakosningunum að hremma Steinunni og Stefán. Kosningasmalanum er mikið niðri fyrir og útskýrir að framtíð heimsins velti á góðu gengi frambjóðandans, þótt vandséð sé raunar hvaða árangri vera þeirra á götum Kaupmannahafnar muni skila í kosningabaráttunni – Kaupmannahöfn verandi ekki enn orðin bandarísk borg. Stefán kveikir á nafni meinta alheimslausnarans og rámar óljóst í að hafa heyrt fregnir af dularfullum mannshvörfum sem tengst hafa félagsskap þessa náunga í Þýskalandi.
Svo heppilega vill til að Arnar Þór Stefánsson, laganemi og fyrrum MR-ingur gengur fram hjá í þessum svifum og Steinunn og Stefán geta því snúið kurteislega baki við óðu kosningasmölunum. Arnar Þór er borubrattur og hyggur á miklar menningarreisur um Evrópu og hjólreiðamennsku á götum Kaupmannahafnar. Þau slá á bjartsýni hans með því að benda á að margir íslenskir stúdentar hafi talað svo við upphaf námsdvalar en endað á að vera krakaðir upp úr síki.
Að Arnari kvöddum finnur Stefán sér bókabúð sem lítur út fyrir að selja skrípó. Ekkert skrípó fannst við nánari leit, en þess í stað festir sá besti og frægasti kaup á nýjasta Ian Rankin-reyfaranum um Rebus lögregluforingja. Síðar les hann bókina í flugvélinni á leiðinni heim og klárar nokkrum dögum síðar – harlaánægður. Las einhvers staðar í bókardómi að sala á bókum Ian Rankins næmi 10% af allri bóksölu í Bretlandi. Trúi því hver sem vill.
Fjóshaugsins við Sundin saknað
Sívaliturninn er næsti áfangastaður Steinunnar og Stefáns, eftir að þau hafa skerpt á verkjalyfjunum með tékkneskum bjór. Þegar þetta mannvirki er nefnt á nafn, verður Stefáni alltaf hugsað til ævintýrisins Eldfæranna eftir H.C. Andersen. Þar komu við sögu þrír hundar og var einn með augu eins og Sívaliturna. En hvort átti höfundurinn þá við að þeir hefðu verið eins og Sívaliturninn á hæðina eða breiddina? Það skiptir nú talsvert miklu máli… – Á það minnsta er langt að labba upp í turninn. Útsýnið er fínt, en samt antíklímax að sjá bara borg, engin fjöll. Meira að segja Esju-ófétið myndi gera Kaupmannahöfn fallegri.
– Þegar hér er komið sögu er klukkan orðin u.þ.b. 15:30 síðdegis, tjaldið fellur en 6. þætti er ekki lokið, bara hlé og allir fara út að reykja – nema Steinunn sem enn heldur sig við sígarettubindindið.