Núna étur hver upp eftir öðrum að fjölþrepaskattkerfi sé slæmt. Fyrir því eru hins vegar ekki tiltekin mikið merkilegri rök en einhver skattkerfisfagurfræði. Slík rök voru vond þegar þau voru notuð gegn því að hægt væri að hafa lægri virðisaukaskatt á matvörur en annan varning og þau eru líka vond þegar kemur að tekjuskatti.
Nema hvað – í gær mátti heyra dásamlega frétt í Sjónvarpinu. Hún var á þá leið að samkvæmt heimildum fréttastofu væri mikil óánægja með það innan Samfylkingarinnar að taka upp nýtt skattþrep… þess í stað væru menn að íhuga það að hækka bara persónuafsláttinn hjá þeim sem lægri launin hafa.
Jess! Loksins get ég gerst grænmetisæta! Nú þarf ég bara að skilgreina allt kjötið sem ég borða sem salat og þá flýg ég inn í vegan-klúbbinn…
Auðvitað er skattkerfi með mismunandi háum persónuafslætti ekkert annað en þrepaskipt skattkerfi. Er það ekki augljóst?
Og reyndar er það nú svo að með því að hafa persónuafsláttskerfið, þá erum við í raun með þrepaskipt kerfi. Nær engir tveir einstaklingar borga sömu prósentu launa sinna í skatt.
En einhvern veginn virðist það gilda um skattþrepin eins og svo margt annað í lífinu, að það er ekkert hættulegt svo lengi sem það fær ekki að heita sínu rétta nafni.