Ég man eftir því þegar kratar gerðu talsvert úr því að jafnaðarmaðurinn Per Albin, forsætisráðherra Svíþjóðar, hafi dáið í sporvagni. Það þóttu meðmæli með því samfélagi sem hann byggði upp.
Á dag væri líklega sagt að Per Albin hafi hvorki kunnað að reikna – né nennt að vera í vinnunni.