Grein dagsins á Friðarvefnum er eftir mig og fjallar vitaskuld um kjarnorkusprengingu Norður-Kóreu.
Þó fréttin af sprengingunni hafi verið ónotaleg, þá er varla hægt að segja að hún marki sérstök tímamót. Mig minnir að það séu þrjú ár síðan ég flutti ræðu við kertafleytinguna á Tjörninni og fjallaði þar sérstaklega um að Norður-Kórea væri komin í hóp þeirra ríkja sem ættu kjarnorkuvopn. Ríkisstjórn landsins hafði gefið út yfirlýsingu í þá veru og ráðamenn í Bandaríkjunum og víðar staðfestu að þeir teldu Norður-Kóreu eiga kjarnorkuvopn.
Það að sprengja kjarnorkusprengju í tilraunaskyni er ekki forsenda þess að land teljist kjarnorkuveldi. Enginn efast um að ísrael á kjarnorkuvopn, en einu sprengingar þeirra eru líklega óbein þátttaka í tilraunum stjórnar hvíta minnihlutans í Suður-Afríku á sínum tíma.
Fyrir gærdaginn var vitað að Norður-Kórea ætti kjarnorkuvopn. Það hefur í sjálfu sér ekkert breyst. Tíðindi gærdagsins voru því í raun ekki þau að Norður-Kórea hafi sprengt sprengju, heldur hitt að það hafi hún kosið að gera þrátt fyrir þrýsting allra áhrifalanda í þessum heimshluta og þá sérstaklega Kínverja.
Ég hef aldrei botnað í þessu ríki, Norður-Kóreu. Ef ráðamenn þess hafa einhverja strategíu með utanríkispólitík sinni þá er hún ofvaxin mínum skilningi. Ég hef þó afar takmarkaða trú á að vopnaskak Norður-Kóreu leiði til stórfelldra átaka á þessu svæði. Maður hefur hálfpartinn á tilfinningunni að ríkin sem stjórnin í Norður-Kóreu telur sig vera að bjóða birginn, haldi í raun landinu á floti með neyðaraðstoð og öðrum fjárstuðningi. Helst að maður hafi áhyggjur af að þetta mál verði vatn á myllu þeirra afla í Japan sem vilja byggja herinn upp á ný. Nægir eru tilburðirnir í þá átt samt.
# # # # # # # # # # # # #
Á dag (gær) var góður dagur í vinnunni. Okkur tókst ágætlega að afgreiða mjög erfiðan hóp í Rafheimum, fjárhagsáætlun næsta árs var afgreidd með góðri hjálp vinnufélaga míns og seinni partinn sótti ég líkön í Háteigsskóla. Líkönin eru afrakstur þemavinnu sem krakkarnir þar unnu í vor og fjölluðu um orkumál og virkjanir.
Þegar ég skoðaði þessi glæsilegu líkön, varð mér hugsað til míns hluta af Reykjavíkurlíkani sem við grísirnir í Melaskóla bjuggum til 1986 á 200 ára afmæli Reykjavíkur. Líkanið sýndi bæinn um 1886 eða þar um bil og hverju húsi var skipt niður á 2-3 manna hóp.
Mér tókst að skjóta mér undan því að föndra húskofa. Þess í stað tryggði ég mér við annan mann að fá að gera líkan af vatnspóstinum í Aðalstræti. Til verksins notuðum við krullupinna, eldspýtustokk og kókómjólkurrör. Vatnspósturinn var nokkuð raunsær, en því miður í óraunhæfum hlutföllum við aðrar byggingar, þar sem hann var hærri en flest húsin og þakti alla götuna.
Mér finnst samt dálítið krúttlegt að tuttugu árum síðar vinni ég við að segja sögu vatnspósta og annarra þátta í veitusögu Reykjavíkur…