Tunnan

Fyrir tuttugu árum efndu SHA sí­ðast til samkomu á Austurvelli á 30. mars. Þá voru fjörutí­u ár liðin frá Nató-inngöngunni og aðgerðin var með þeim hætti að hópur leikara og fundargesta leiklásu umræðurnar á þingi 1949.

Ég var í­ gaggó, en skrópaði ásamt nafna mí­num Jónssyni til að mæta og fylgjast með. Mættum svo glaðbeittir í­ tí­ma og gáfum upp ástæðu fjarvistarinnar. Þetta var flott aðgerð og minnisstæð.

Á sextí­u ára Nató-afmæli kom aldrei annað til greina en að mæta á Austurvöll. Fyrir margt löngu kviknaði sú hugmynd á miðnefndarfundi að gaman væri að slá köttinn úr tunnunni og ákveðið var að hrinda því­ í­ framkvæmd.

Það var reyndar fyrst á fimmtudaginn sem farið var að huga að því­ að redda efninu. íbending barst um hvar kaupa mætti trétunnu og eftir að hafa lagst í­ sí­mann komst ég að því­ að á auðu svæði í­ borginni lægju gaflar af rólu. Þeir voru teknir að láni og Þorvaldur Þorvaldsson, miðnefndarmaður, riggaði upp þverbita.

Rólugálginn var settur upp fyrir framan styttuna af Jóni Sigurðssyni og tunnan var hengd niður úr honum – eftir að búið var að mála á hana Nató-merkið og fjarlægja miðgjarðirnar. Þorvaldur útbjó sömuleiðis barefli, heljarmikla lurka.

Á upphafi var tilkynnt að nú skyldi hví­tliðinn barinn úr tunnunni. Það var loks blikksmiðurinn knái Einar Gunnarsson sem náði tunnunni í­ sundur með roknahöggi og þá kom í­ ljós að „hví­tliðinn“ var forláta gúmmí­kjúklingur úr versluninni Hókus pókus. Honum var svo hnuplað af einhverjum fundargesti – lí­klega sem miðjagrip.

Ætli það hafi ekki verið svona 200 manns á staðnum – mjög svipað og fyrir 20 árum. Vonandi voru einhverjir gagnfræðaskólanemar í­ hópnum núna lí­ka…

# # # # # # # # # # # # #

Fyrr í­ kvöld fékk ég athugasemd við gamla færslu um Darlington frá manni sem segist styðja það lið í­ enska boltanum. Það styður þá kenningu mí­na að öll liðin í­ deildarkeppninni – amk þau sem ekki eru nýfarin að keppa þar – eigi sér í­slenska stuðningsmenn. Þessi er eflaust ekki eini Darlington-maðurinn.

Undir eðlilegum kringumstæðum hefði ég fagnað þessum pósti innilega – en núna fann ég til sektarkenndar.

Fyrr um kvöldið hafði ég nefnilega verið að plægja mig í­ gegnum spjallborðið hjá Darlington-stuðningsmönnum, til að lesa um efnahagslegar hrakfarir liðsins. Það er raunverulegur möguleiki á að félagið lifi ekki þessar hremmingar. Á morgun mun aðilinn sem stýrir félaginu í­ greiðslustöðvuninni senda frá sér yfirlýsingu – hún mun væntanlega fela í­ sér lokadagsetningu, sem nýr kaupandi verður að vera fundinn fyrir.

Er þetta ekki hið fullkomna kreppuklám?

Á ljósi þessa, var hálfónotalegt að fá vinalega kveðju frá ókunnum manni sem þykir vænt um Darlington og vill auðvitað ekki að liðið fari á hausinn.

# # # # # # # # # # # # #

Lost er byrjað í­ sjónvarpinu! Hér eftir verða ekki settir niður fundir á mánudagskvöldum – eða þeim í­ það minnsta lokið nógu tí­manlega til að hægt sé að horfa á plúsnum…

Join the Conversation

No comments

  1. Að sjálfsögðu hefði átt að festa gjörninginn á filmu eins og gert var 1989 og með myndatöku Sigurðar Nordal af „skrí­lnum á Austurvelli“ 1949. Slí­kar heimildir eru ómetanlegar.
    Það er reyndar myndband af því­ þegar „botninn var sleginn úr Nató“ á þessarri bloggsí­ðu.
    http://skodun.blog.is/blog/skodun/entry/841812/

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *