Ég verð varla mönnum sinnandi næstu 20 dagana – eða þar til utandeildarkeppninni í Englandi lýkur. Man ekki hvenær ég varð síðast svona spenntur yfir útlenskum fótbolta.
Mótið virðist ætla að þróast yfir í störukeppni milli Luton og Stevenage. Möguleikar okkar Luton-manna felast í því að vinna alla fimm síðustu leikina – sem verður erfitt en er þó gerlegt. Jafnframt þarf Stevenage að tapa tveimur af sínum sex leikjum. Það virðist ólíklegt á pappírunum, en hafa ber í huga að Stevenage hefur aldrei í sögunni komist í deildarkeppnina (unnu raunar utandeildina fyrir 13-14 árum, en fengu ekki að taka sæti vegna ófullkomins heimavallar). Taugarnar eru því þandar til hins ítrasta á þeim bænum.
Morgundagurinn gæti reynst mikilvægur. Luton tekur á móti Grays Athletic á heimavelli. Grays, sem þjálfað er af gamla baráttuhundinum Julian Dicks, er í botnsætinu og féll um helgina. Slíkt verður oft til að styrkja lið í næsta leik á eftir, þegar pressan er horfin og bara stoltið eftir.
Stevenage á hins vegar sterkari andstæðing fyrir höndum. AFC Wimbledon – liðið sem stofnað var af aðdáendum gamla Wimbledon-liðsins þegar félaginu þeirra var stolið til Milton Keynes – á útivelli. AFC Wimbledon verður að vinna til að eiga nokkurn möguleika á umspilssæti. Fyrirfram verður að telja þetta erfiðasta leikinn sem Stevenage á eftir – ásamt reyndar York í lokaumferðinni (en þá er viðbúið að York muni ekki lengur hafa að neinu að keppa).
Klukkan fjögur á morgun gætu því línur verið farnar að skýrast enn frekar – eða við verið búnir að fokka þessu endanlega upp með því að tapa eða gera jafntefli við botnliðið heima. Fylgist spennt með…
* * *
Uppfært: Ojæja, unnum 6:0. Gamli jálkurinn Kevin Gallen skoraði fyrstu þrennuna á ferlinum. En Stevenage vann 0:3 á sama tíma. Risastórt skref hjá Stevenage í átt að titlinum. Halda forystunni og markahlutfall þeirra er sjö mörkum betra en okkar. Á laugardag höldum við til Tamworth, en Stevenage tekur á móti öðru fallbaráttuliði – Forest Green Rovers.