Gjafir fyrirmenna

Pí­nlega frétt dagsins er um listaverkið frá forsetanum sem Clinton-famelí­an nennti ekki að hirða og fæst nú fyrir slikk á ebay. Rifjast þá upp önnur frásögn tengd gjöfum til fyrirfólks.

Þegar Elliðaárvirkjun var tekin í­ notkun sumarið 1921, var ákveðið á sí­ðustu stundu að nota tækifærið úr því­ að Kristján tí­undi var í­ opinberri heimsókn og fá kóng og drottningu til að gangsetja vélarnar formlega.

Til að auka á hátí­ðlegheitin var írni B. Björnsson gullsmiður fenginn til að smí­ða silfurbréfapressu í­ lí­kingu smærri túrbí­nunnar til að afhenda kóngi. Á æviminningum Knúts Zimsens borgarstjóra segir frá því­ að írni hafi setið að smí­ðum alla nóttina og náð að hlaupa í­ hendingskasti innan úr bæ og náð hersingunni lafmóður við Elliðaárstöðina. Borgarstjóri rifjaði atburðinn svo upp:

Þegar ég hafði fært konungi bréfapressuna, sneri hann sér að konu sinni og sagði með barnslegum yl í­ röddinni: „Sjáðu bara, hvað mér var gefið.“ Pressuna geymdi konungur ætí­ð á skrifborði sí­nu í­ Amelienborg. (Úr bæ í­ borg, s. 278)

Á tengslum við eitthvert stórafmæli sitt lét Rafmagnsveitan útbúa minjagripi – litlar plasteftirlí­kingar af bréfapressunni góðu. Við það tilefni kom upp sú hugmynd að gaman væri að fá mynd af bréfapressunni eða jafnvel fá hana lánaða um stundarsakir – það er, ef danska hirðin væri til í­ að sjá af dýrgripnum um skamma hrí­ð.

Talað var við í­slenska sendiráðið í­ Kaupmannahöfn, danska sendiráðið í­ Reykjaví­k – og jafnvel rætt beint við Vigdí­si Finnbogadóttur, þáverandi forseta – og hún beðin um að nota sambönd sí­n til að grafast fyrir um bréfapressuna góðu.

Á ljós kom að við hirðina kannaðist enginn við silfurbréfapressu í­ lí­ki rafmagnstúrbí­nu. Hvergi í­ neinum pappí­rum var getið um slí­kan grip. Mátti það undrum sæta – svona úr því­ að Kristján kóngur varð svona barnslega glaður yfir að fá pressuna.

Sem betur fór gat danska krúnan gripið til pottþéttrar afsökunar: það fór ví­st svo mikið af gripum og munum á flakk á strí­ðsárunum. Það er mjög hentugt að hafa 1 stk. hernám til að kenna um þegar svekktir gefendur sjá hvergi fí­nu gripina sí­na uppi við.

En hver veit nema silfurtúrbí­na írna B. Björnssonar dúkki upp á ebay einhvern daginn?

Join the Conversation

No comments

  1. Fréttin minnti mig á samtal sem ég átti eitt sinn við sendiherrafrú þegar ég spurði hana stóreyg hvað yrði um allar gjafirnar sem fyrirmenni gæfu. Hún sagði að öll sendiráð ættu sér eitt herbergi sem gjarnan væri kallað „the horror room“.

  2. Því­lí­k sóun á almannafé! Það væri eðlilegt að leggja af allan slí­kan hégóma á þessarri stundu. Þetta er bara ekki viðeigandi.

Leave a comment

Netfang þitt verður ekki birt. Nauðsynlegir reitir eru merktir *